Wandelen tot de volgende stap zich laat zien

We kregen een bijzonder berichtje van Sandra Lensink. Ze wilde de Walk of Wisdom gaan lopen, maar niet alleen. Een dag of dagdeel mag je met haar mee lopen. Waarom ze dat wil heeft ze mooi beschreven in haar verhaal hieronder.

Als klein meisje wist ik nog niets van bewustzijn, persoonlijke ontwikkeling of wandelen met een vraag. Ik wist alleen dat ik, wanneer ik verdrietig of boos was, wilde wandelen. Dan pakte ik de riem van onze ietwat te dikke teckel Finnie. Van mijn moeder mocht ik in m’n eentje het rondje om ons eigen blok en om de kerk aan de overkant lopen. Ik weet nog dat ik soms huilend of boos de deur uit liep.

Onderweg was er altijd wel iets dat mijn aandacht trok. Finnie die weer eens zijn neus diep in een struik stak. Een vlinder. Een slak. Een bloemetje dat ik mee naar huis wilde nemen. Zonder dat ik het doorhad, liep ik alweer te zingen of te dansen.

Pas veel later ontdekte ik dat daar veel wetenschappelijk onderzoek naar is gedaan. De ritmische beweging van onze stappen brengt ons zenuwstelsel tot rust en helpt spanning los te laten. En in de natuur wordt onze aandacht op een zachte manier getrokken door alles wat er om ons heen gebeurt. Psychologen noemen dat soft fascination. Ons brein hoeft even niet zo hard te werken, waardoor emoties kunnen zakken en er ruimte ontstaat voor nieuwe gedachten, inzichten en oplossingen.

Jaren later, tijdens een burn-out, gebeurde precies hetzelfde tijdens wandelingen.
Alleen liep ik nu met vragen.

• Hoe ben ik hier beland?
• Wat mag ik loslaten om voluit te leven?
• Wat heb ik bij te dragen?

De antwoorden kwamen niet in één keer. Ze ontvouwden zich onderweg, steeds in één volgende, makkelijk te nemen stap. Achteraf zie ik hoe iedere stap de volgende al in zich droeg.

Zo vond ik het plezier, de moed, levenslust en inspiratie om mijn passie als bewustzijnscoach te gaan leven. Reisde ik maandenlang met een camper door Europese berggebieden. Uiteindelijk bracht het leven mij samen met mijn partner Jeroen naar ons magische berghuis in de Italiaanse bergen, waar we nu wonen en werken.

Sinds die burn-out is wandelen met een vraag mijn manier van leven en werken geworden. Als outdoor coach wandel ik met mensen door de Nederlandse bossen of over de bergpaden rond ons huis aan het Comomeer. Niet omdat ik de antwoorden heb, maar omdat ik steeds opnieuw zie wat er gebeurt wanneer iemand met een vraag gaat lopen.
Het lichaam en de geest komen coherent in beweging. De gedachten worden ruimer. Er vallen stiltes. Verwondering voor de prachtige natuur opent ons voor de wijze natuur in onszelf. Antwoorden, inzichten en oplossingen krijgen de kans zich te laten zien.

Nog altijd verrast het me, de kracht van wandelen met een vraag.

Zoals die middag in Amsterdam. Jeroen en ik zouden drie maanden met onze camper op pad gaan en prachtige tochten lopen door Noorwegen. Tot hij met het nieuws kwam dat hij zes weken later wilde vertrekken, omdat hij een gave opdracht kon doen waar hij al heel lang naar verlangde. Ik begreep het en toch was ik in alle staten.

Daar ging onze reis door het afvalputje. Tenminste, zo voelde het. Woedend trok ik mijn wandelschoenen aan. Ik stampte door het Flevopark. Dit ‘kinder-achtige’ wilde gevoeld worden. Van mijn haarwortels tot in mijn tenen. Het zogenaamde onrecht. Waarvan ik heus wel wist dat het geen onrecht was. Iets in mij werd geraakt.

Na een paar kilometer was ik moe van het stampen. Het lopen werd rustiger. Mijn adem ook. En poef! Daar was die opluchtende, bevrijdende gedachte:

“Je kunt toch ook alleen vertrekken? Je hoeft niet te wachten”.

Ik kon alvast in mijn eentje op pad gaan. Ik voelde direct het sprankelende avontuur. Jeroen kon later naar Kopenhagen vliegen en daar konden we elkaar ontmoeten. En zo gebeurde het… Het elkaar zien was één groot feest. En het hek was van de dam. Vanaf dat moment durfde ik ook alleen met onze grote camper op pad te gaan.

Zo zijn er inmiddels legio voorbeelden van innerlijke bevrijding waar ik met een open vraag door een gesloten deur te wandelde. Ook het idee om de Walk of Wisdom te gaan lopen en jou uit te nodigen een etappe of een dag met me mee te wandelen, ontstond zo.

Een geplande workshop ging niet door. Helaas slechts twee aanmeldingen.
Een kramp in mijn maag vertelde me alles wat ik hoefde te weten. Hen afzeggen voelde als een absolute no-go. Dus trok ik mijn wandelschoenen aan. Ik vertrok. Met één vraag. Wat wil hier dan wél ontstaan in de verbinding met deze twee vrouwen?

Toen ik thuiskwam, stuurde ik de twee vrouwen een bericht. Ik nodigde ze uit voor een avondwandeling. Met hun eigen vraag. Direct enthousiaste ja’s. Daarna plaatste ik een bericht op LinkedIn. Een paar dagen later liepen we met zes vrouwen door de bossen bij mijn oude yogaplek. Ieder droeg haar eigen vraag met zich mee.

Het eerste half uur wandelden we in stilte en namen waar. Op een open plek bleven we staan. Eén voor één sprak iedereen haar vraag hardop uit. Daarna kreeg ze van de anderen één woord terug. Het eerste woord dat spontaan opkwam. Het cadeauwoord.

Sommige woorden boorden een weggestopte angst aan. Andere toverden een schaterlach. Er vielen stiltes waaraan niemand iets hoefde toe te voegen. Daarna volgde vrije, spontane beweging. De één liggend in het gras. De ander rondjes rennend.

Eenmaal terug bij een kop thee deden we een intuïtieve schrijfoefening. Katrien schreef in drie minuten een gedicht dat ons allemaal ontroerde. Aan het einde van de avond vroegen we haar of ze het nog één keer wilde voorlezen. Het voelde als de perfecte afsluiting.

Daarna fluisterden we, in koor: “Wat bijzonder dat we elkaar zo snel op deze diepe laag hebben ontmoet”. Die avond lag ik met een brede glimlach in bed. Dankbaar.

Mijn vraag die avond was: Hoe kan ik mijn speelse energie nog verder uitbreiden? De dagen daarna ontvouwde zich een pad dat ik nooit had kunnen bedenken. Ik kreeg onder andere heldere richting om het pelgrimspad Walk of Wisdom in Nijmegen te gaan lopen. Van 29 augustus tot en met 4 september loop ik de volledige 147 kilometer.

Met iedere dag één open vraag. En hierbij nodig ik jou uit om een etappe of een dag met me mee te lopen. Ook met je eigen vraag.

Want inmiddels vertrouw ik iets wat ik als klein meisje onbewust al wist.
De meest verrassende en ontroerende antwoorden liggen voor het oprapen langs het wandelpad. Je hoeft alleen maar verwonderd op pad te gaan met je vraag.

Heb jij zin om een etappe of een dag met me mee te lopen? Kijk dan even op de webpagina die ik ervoor gemaakt heb: Walk into your own Wisdom en stuur me een berichtje.