Tijdens het wandelen alleen het hier en nu aan mijn hoofd

Een prachtig verhaal van Pelgrim Ben Bekkers die zich helemaal had voorbereid met rituelen om het pad te gaan lopen. Hieronder zijn verhaal.

Allereerst moet ik terug naar vorig jaar mei/juni. Ik liep toen voor het eerst een meerdaagse wandeltocht en wel het Pieterpad. Ik deed dat aaneengesloten in 27 dagen van 19 mei t/m 13 juni. Tijdens mijn wandeling ben ik twee keer met wandelaars in gesprek geraakt die mij op de in hun ogen prachtige Walk of Wisdom wezen. Die wandeling was tot dan bij mij niet bekend. Ik heb me afgelopen zomer van informatie voorzien, aangemeld als pelgrim (nr. 17.279) en een online bijeenkomst bijgewoond. 

Aanvankelijk wilde ik in november 2024 gaan lopen maar dat is uiteindelijk 13 april 2025 geworden.
Ik had uitgevogeld om hem in 8 dagen te lopen. Mijn insteek zou anders zijn dan mijn Pieterpad wandeling, zo had ik met mezelf afgesproken. Niet meer actief mensen aanspreken, maar wel aangesproken worden. Geen fotocamera mee, maar alleen mijn iPhone. Telefoon op onbereikbaar en alleen gebruiken voor navigatie en contact met logeeradressen en af en toe het thuisfront. Geen kranten, nieuws, muziek, podcast, etc. Dus in feite zoals de WOW aanbeveelt. Tijdens het wandelen alleen het hier en nu aan mijn hoofd. En dat is mij uitstekend bevallen.

Tijdens een van mijn voorbereidingswandelingen vind ik onderweg een mooie rechte wilgentak die ik mij toe-eigen. Ik ontschors de tak, bevestig een stevige punt en graveer er met een soldeerbout mijn pelgrimsnummer in. Voilà, mijn pelgrim stok.
En om het helemaal af te maken, in de eerste week van april ben ik met mijn wederhelft in Schruns, Oostenrijk. We lopen daar het kerkje in om een kijkje te nemen en het toeval wil dat er kleine flesjes Weihwasser met het opschrift Pilger der Hoffnung ten behoeve van een jeugd project worden verkocht. Ik heb een flesje gekocht en met de inhoud daarvan heb ik mijn stok ‘gedoopt’. WOW staat los van religie en ik inmiddels ook, maar toch, ik vond dat dat geen kwaad kon. Ik ben er klaar voor.

Op zondag 13 juni vertrek ik vanaf station Best met de trein via Den Bosch naar Nijmegen. Ik ben om 11.30 bij de Stevenskerk die dan nog gesloten is en waar dan al een stevige rij voor de poort staat in verband met een opvoering van de Matthäus-Pasion. Zodra de kerk open is schuifel ik naar binnen en maak een foto bij de zaailing. En vervolgens ga ik op pad.

Mijn eerste ‘etappe’ gaat naar Beek en ik maak gebruik van de suggestie om ontdaan van alles in de Bizonbaai een bad te nemen. Zoals verwacht is de temperatuur van het water behoorlijk fris maar doordat de zon schijnt ben ik snel weer droog, warm en op pad. Meer dan een koude herinnering houd ik er niet aan over. 

Ik heb al mijn overnachting vooraf vastgelegd, hotelletje in Beek, boven de bakker in Kranenburg, Vrienden op de Fiets in Mook, Malden, Emmausklooster in Velp, VodF in Niftrik en tenslotte een B&B in Afferden. De overnachting in het Emmausklooster in Velp is als enige nog niet bevestigd. 

De wandelingen zijn prachtig, de eerste dagen zijn zonnig. De derde dag is wisselend bewolkt en eindigt voor mij in een wolkbreuk net voor Mook. Die had ik niet aanzien komen en voordat ik mijn regenjas aanhad was ik al doorweekt. Kan gebeuren. Woensdag en donderdag loop ik in de regen maar ben ik goed beschermd. Het deert me dan ook niet. 

Op donderdag wil ik in Velp overnachten maar het is me niet gelukt om vooraf een bevestiging te krijgen. Ik loop daarom op goed geluk naar het klooster en in de stromende regen bel ik aan. Niemand doet open. Na vijf minuten komt er een dame om de hoek, Saskia, die er een keramiek winkeltje heeft. Ze wil mij helpen en belt met een haar bekend nummer. Na even proberen krijgt ze contact en na weer 5 minuten wordt de deur geopend door broeder Theo.

Van een overnachtingsaanvraag is niets bekend en het klooster biedt voorlopig ook geen onderdak meer aan. De broeders zijn sinds twee maanden weer terug in het klooster en moeten zich eerst nog settelen voordat die activiteit weer opgepakt wordt. Broeder Theo trekt zich terug voor nader overleg en na enige tijd verschijnt Broeder Christophorus. Die bevestigt het verhaal van broeder Theo, maar hij kan een pelgrim die zich in de regen aan de deur meldt ook niet weigeren vindt hij.

Uiteindelijk wordt er een kamer beschikbaar gesteld en heb ik onderdak. De volgende ochtend hebben we gezamenlijk ontbijt in de refter en praten we over de laatste stand van zaken met betrekking tot het klooster en de toekomstplannen. Om half 10 ga ik weer op pad met hoed, rugzak en stok, als een echte pelgrim. 

Tijdens mijn wandeling van Niftrik naar Afferden kom ik in Bergharen langs de Kapelberg en loop de aangegeven Kruisweg. Timing is perfect, het is Paaszaterdag. Het is tijdens die rondgang dat 2 woorden bij mij opkomen, in feite een actiepunt. Zonder aanleiding maar geheel passend in de bedoeling van de WOW. Ik ben van plan om mij die twee woorden elke dag voor te houden. Geeft rust. En dat alleen al maakt deze WOW voor mij geslaagd. Maar er is zoveel meer.

Op Facebook schrijf ik op maandag de volgende samenvatting:
Gistermiddag om half drie na 8 dagen lopen weer terug in de Stevenskerk. Acht min of meer stilte-wandelingen. Soms een gesprek met andere (WOW) wandelaars of leuke mensen op mijn overnachtingsadres. Waarvoor dank! Positieve energie. Prachtige natuur, zon, fluitende vogels, groen wordende natuur, bloeiende struiken en bomen, maar ook 2 dagen met regen en 1 dag net voor aankomst in Mook een enorme hoos/onweersbui zonder schuilmogelijkheden. Tot op de draad. Maar evengoed blijven zingen. Het was voor mij een prachtige WOW. Blij dat ik hem in een keer heb gelopen. En ja het heeft mij ook iets gebracht. Vond ik verrassend. Blij mee. Deze ‘pelgrimage’ vind ik een echte aanrader. Geniet er van!

En daarmee kan ik mijn Walk of Wisdom als zeer geslaagd noemen.

Bedankt voor deze moderne pelgrimage. 
Ik heb er van genoten en neem er iets van mee waar ik blijvend iets aan heb. 

Met vriendelijke groeten,

Ben Bekkers
Pelgrim 17.279