Berichten

Het labyrint en ik
Einde van mijn
‘walk of wisdom’.
Mijn voetstappen worden
aarzelend en langzaam
nu ik binnenloop…

Mijn leven, een labyrint,
van niet zien, en wel zien,
van twijfel, en geloven,
van angst en vertrouwen,
van verdriet en vreugde,
van verlangen en vervulling,

Hobbels wáren er, menige,
mijn leven een labyrint,
jazeker; in het centrum
na mijn omwegen,
kom ik aan.
Wat vind ik?
Een schat?
Ik buk me en zie
het kleine labyrint
in het grote, verwonder me
om de compacte weergave van
wat mijn leven was.
Ik kom aan…

Ik verpoos en mijmer…
vreugde stroomt in mijn binnenste,
nu ik, als met nieuwe vleugels,
de weg naar buiten ga,
mijn pas wordt sneller
en ik glimlach om het
falen en het vinden,
Ik heb geleerd
van mijn leven,
zoals het was, en
open mijn armen naar
de ruimte om me heen nu
ik het labyrint verlaat,
vreugde vervult me,
een immense vreugde

Hier ben ik,
en het is goed!

Ricky Rieter
schrijfster van ‘Pelgrimeren, lopend stilstaan’
en twintig jaren retraitebegeleidster geweest

 

Pelgrim Ricky Rieter liep de Walk of Wisdom en het laatste routekaartje inspireerde haar tot deze tekst en foto. Het is haar inzending voor het nieuwe Pelgrimsgetijdenboek dat in de maak is. Kijk hier voor meer informatie daarover.

 

Het is vandaag exact vier weken geleden dat ik – uitgezwaaid door mijn dochter en haar gezinnetje – met een blij hoofd mijn Walk of Wisdom in gang zette. Ik had er eerder dit jaar tijdens een stiltewandeling al aan geroken en nu ging ik ‘voor het echie’. Het plan was op 11 mei me weer te melden in de Stevenskerk. En dat is gelukt.

Tot mijn grote verrassing stond mijn hartsvriendin mij die vrijdag op de Waalkade op te wachten. Aan haar zijde strompelde ik de laatste meters naar de Stevenskerk. De ongekende hitte tijdens de eerste wandeldagen en de toch wel lange afstand die laatste dag hadden me een beetje gesloopt.

Maar veel zwaarder woog het gelukzalige gevoel in mijn hoofd dat ik iets heel bijzonders had meegemaakt. Zes dagen was ik alleen op pad en geen moment had ik me ‘allenig’ gevoeld. De dagen vulden zich met ogenschijnlijk minuscule zaken – een waarneming in de natuur, een fijn gesprek, een relativerend inzicht – die met elkaar uitgroeiden tot een kostbaar juweel.

Hoe vaak gebeurde het niet dat ik na een mooie vakantie binnen de kortste keren alweer in de dagelijkse sleur belandde? Voordat je het wist overheerste de stress je leven alweer, zat je opnieuw in de voortrazende trein. Daar leek geen ontkomen aan. Maar dat proces voltrok zich niet na de Walk of Wisdom. Het voelt alsof ik gereset ben; op een nieuw spoor ben gezet. En dat spoor slingert zich over wegen die verrassend goed begaanbaar blijken te zijn. Met als gevolg dat de kalmte overheerst.

Het proces diende zich al aan tijdens de voorbereidingen. De pelgrimsveter in het startpakket droeg ik gelijk om mijn pols. Zo was het plan voor de Walk of Wisdom voortdurend zichtbaar aanwezig. Ik vertelde er over aan vrienden en bekenden en onderwijl begon ik in mijn leven al zaken te filteren. Voorzichtig begon ik de focus te verleggen naar zaken die er voor mij echt toe doen. Tijdens de Walk of Wisdom heeft dat proces zich versterkt.

En dat was natuurlijk ook helemaal niet zo moeilijk. Tijdens die wandeldagen ben je – offline – verlost van alle dagelijkse hypes die de hedendaagse mens overspoelen. Het leven is lachwekkend eenvoudig. Het vinden van de juiste route, het op peil houden van de watervoorraad tijdens de hitte, de zoektocht naar je slaapplek, je fysieke conditie in de gaten houden: veel gecompliceerder is het allemaal niet. Hoe heerlijk is dat!

Kleine pareltjes

Nu vier weken later zijn het nog steeds van die kleine pareltjes – geen dag verliep zonder – die mij te binnen schieten. De vriendelijke eigenares van het lunchcafé in Grave die per se zelf mijn waterfles wilde vullen: ‘Je kunt dat wel doen in het toilet maar ik gooi er voor jou wat ijsklonten bij in’. De levenslustige 85-jarige Nijmegenaar op het terras nabij de Hatertse Vennen die op zijn manier – met een handkus – afscheid nam omdat hij zo had genoten van ons gesprek over het belang van bewegen. Het ontroerende verhaal van de bijna 80-jarige boer die mij uitnodigde naast hem te komen zitten op de voederbaal. Kon ik wat uitrusten en een praatje met hem maken. Wijzend naar het voortwoekerende onkruid en de zooi alom, vertrouwde hij me toe: ‘Ik kan het niet meer bijhouden allemaal, mijn vrouw zit al twee jaar in een verpleeghuis in Grave. Lopen lukt me niet meer zo goed maar ik fiets wel iedere dag twee keer naar haar toe. Nu met die hitte op aangepaste tijden, ’s morgens vroeg en ’s avonds, anders red ik het niet.’ Mijn pad vervolgend tel ik mijn zegeningen en verheug me op de volgende stop.

Heel verrassend was de kennismaking op Hemelvaartsdag met Barbara, Saskia en Henk uit Nijmegen. Ik wandelde die dag van Ravenstein naar Bergharen en op het traject Leur-Bergharen kwamen we elkaar diverse keren tegen. Dat klinkt gek, maar een mens loopt weleens verkeerd en dan moet je weer terug. Op die manier moet je iemand die je eerst voorbij liep soms opnieuw inhalen. Barbara liep de Walk of Wisdom met haar hulphond Zwiebo die haar begeleidt vanwege haar epilepsie. Maar Zwiebo wordt te oud voor zijn werk, moet binnenkort met pensioen. Daarom wilde Barbara nog éen keer iets bijzonders doen met haar trouwe vriend en ze koos voor het lopen van de Walk of Wisdom. Afzonderlijk van elkaar reageerden buurtgenoten Saskia en Henk op een oproep van Barbara in een buurtkrant: ‘Wie is er bereid met mij de uitdaging van de Walk of Wisdom aan te gaan?’ En zo is het gegaan.

Het verhaal van Barbara ontroerde me zo dat ik haar een geluksengel aanbood. Die had ik op zak voor bijzondere ontmoetingen. Als dat dit niet was! Barbara heeft de tocht vervolgd met mijn geluksengel aan de pelgrimsveter om haar hals. Met het verhaal van dit speciale drietal in mijn hoofd wandelde ik verder naar mijn slaapadres. Ik was er zo vol van dat ik niet na kon laten het te delen met mijn gastvrouw van het Vrienden op de Fietsadres. ‘Maar die mensen met die hond komen óók bij ons overnachten’, was haar reactie. Dat was natuurlijk hilarisch. ’s Avonds zijn we met z’n viertjes (en Zwiebo uiteraard) uit eten geweest in Bergharen. Op de fiets – ons gastadres stelde er vier beschikbaar – reden we naar het eettentje. Wat was dat fijn. Want met voeten die erom smeken na een lange wandeldag even met rust gelaten te worden is zo’n fietsritje een verademing.

Superplek

De verhalen in mijn hoofd rijgen zich aaneen. Ik heb het nog niet eens gehad over mijn superplek in de Hatertse Vennen. Wat is het mooi als mensen bereid zijn hun weelde in de natuur met je te delen! En wat te zeggen van de buitengewone, imponerende overnachtingslocatie in Ravenstein? En overal ontdekte ik weer nieuwe verhalen en vaak werden ze me ook verteld. Steeds opnieuw raakte ik onder de indruk en groeide het besef dat – of je nu rijk bent of arm – het leven niemand ongemoeid laat.

Tijdens mijn zesdaagse heb ik internet geen dag gemist. En inmiddels weken later alweer is mijn oude verslaving aan ‘Pauw’ op de late avond nog steeds overwonnen. Ik laat me nu op dat tijdstip inspireren door een goed boek. De Walk of Wisdom heeft mij geleerd de dingen die mij wezenlijk wat brengen te herontdekken en leidraad te doen zijn in mijn leven.
Ook heeft de Walk of Wisdom mij weer eens indringend doen beseffen hoe rijk mijn leven is. Zelfs of misschien wel juist vanwege mijn eenvoudige appartement (met een schitterend uitzicht op de rivier, dat wel) vier hoog. Met warme mensen om mij heen, zinvolle bezigheden en een lijf dat nog altijd topfit is, tel ik dankbaar mijn zegeningen. Dat klinkt misschien vroom, maar dat is wel wat ik voel.

Mieke Kleinleugenmors

Als pelgrim heb ik de wens om mezelf te ontmoeten. Waar kan dat beter dan in de rust van de natuur? Kan ik met mezelf uit de voeten als het lastig wordt of als ik door emoties overweldigd raak?

Best spannend om alleen op pad te gaan, op mezelf aangewezen. Geen escapes om snel naar iemand anders te rennen in het geval dat……

‘Veel omgevallen bomen in het Reichswald’, aldus het actuele routenieuws.

Al een aantal uren ben ik onderweg deze dag. Ik ben nog niemand tegen gekomen in dit grote bos.
En dan komen ze: op één pad kom ik die omgevallen bomen tegen. Wat te doen?: ‘Dit is makkelijk, ik kan er overheen’. De volgende kan ik onderdoor gaan. Tja en dan een paar dicht achter elkaar.
Hier is geen pad omheen te zien, ik kan er niet overheen en niet onderdoor. Ik bekijk de situatie rustig, er is totaal geen paniek! Ik stap het kreupelhout in en zoek mijn weg er doorheen. Na een poosje ben ik terug op het pad.

Wat ik meeneem? Als ik obstakels tegenkom, op welke manier dan ook, heb ik altijd een keuze wat ik er mee doe: ik kan er omheen, ik kan er overheen stappen of ik kan er onderdoor gaan.

Annelies Hoefsloot

 

Mijn Walk of Wisdom

Als je het pelgrimeren een keer hebt ervaren, ben je verslaafd…. Ja, na drie keer Santigo de Compostela via de Camino Frances en de Camino Portugese zocht ik het nu dichter bij huis. Van een kennis kreeg ik een wandelkrant waarin de Walk of Wisdom beschreven werd. En ik dacht meteen YES, die is voor mij. Startpunt Nijmegen kwam mooi uit omdat ik samen met mijn zus wilde lopen. Zij komt uit het zuiden, ik uit het noorden en wij ontmoeten elkaar in het midden.

Op 20 april zijn wij gestart. Na een allerhartelijkst ontvangst in de Stevenkerk gingen wij op pad. Enkel voor de eerste nacht had ik een overnachting geboekt. Pelgrimeren is voor mij loslaten en erop vertrouwen dat het goed komt. En het kwam goed.

Mijn poging om voor de 2e nacht een B&B in Milsbeek te boeken lukte niet echt. De eerste ging op vakantie, de tweede was vol, maar had wel goede tips voor alternatieven. Zo zijn wij op Camping Klein Amerika in Groesbeek terechtgekomen. Iets af van de route, maar dat hoort erbij. Een prachtige kleine camping, waar wij overnachtten in de podge, een klein, allerliefst houten huisje. Het probleem met het avondeten werd snel opgelost. De campingeigenaar stookte zijn houtovens op om pizza te bakken. ’s Ochtends werd het ontbijt in een mandje gebracht en wij konden met uitzicht op het Reichswald de dag beginnen. Het was echt genieten en bevestigde maar weer eens: laat het los en het komt goed.

De volgende twee overnachtingen in Overasselt en in Ravenstein waren sneller geregeld.

Dinsdag 24 april liepen wij tot Winssen. Wij wilden stoppen in Deest, maar er was geen bed. Ook in Winssen lukte het niet. Eentje zat vol, de andere nam de telefoon niet op en ik sprak een boodschap in.

Toen hebben wij gezegd: ‘Of zij reageren tot wij bij de bushalte zijn, anders nemen wij de bus naar Nijmegen en gaan naar huis’. Net bij de halte aangekomen kwam de bus, alsof het zo heeft moeten zijn. Wij zijn ingestapt en hebben in Nijmegen ieder de trein naar huis genomen.
Wij hadden beiden het gevoel: het is goed zo, ook zonder de laatste kilometers.

De wandeling heeft mij goed gedaan. Dan merk ik vooral in de weken daarna. Ik ben weer opgeladen, heb mijn caminoglimlach weer op mijn gezicht en kan alles weer aan.

Sabine Juckenack

Foto: Overnachten in een podge.


Filosofendal

Waarheen

in de eeuwen

van her

zoemt het lied van stilte

Boom, blad, wind

waait in mij

door mij

het is alles in ons verankerd

Zing het me, loop der wijsheid

ik zie een stukje levensweg

weg van de wereld,

weg zonder einde

Simon Wijma

 

Pelgrim Simon Wijma liep de Walk of Wisdom en routekaartje 6 inspireerde hem tot deze tekst en foto. Het is zijn inzending voor het nieuwe Pelgrimsgetijdenboek dat in de maak is. Kijk hier voor meer informatie daarover.

 


Wandelaars met een blije blik in de ogen. Je pikt ze er zo uit, die lopen de Walk of Wisdom, schrijft Annet Kooijmans in een artikel in weekkrant Via Groesbeek.

Ze deed een kort interview met pelgrim Ireen van der Lande. “De hele dag geniet ik als een gek van al het moois om me heen”, zegt Ireen.

Lees het artikel via deze link (onderaan de pagina zit een knop om in te zoomen).

Begin april. Een berichtje via Facebook van Hortance van den Beld uit Deventer: ‘Goedenavond, is de route goed te lopen met een hondenkar? Mijn bejaarde hond wandelt met mij mee in een kar. In België heb ik ook al gelopen met de kar. Soms wat moeilijke paden. Als er maar niet te veel hekjes zijn, waar ik de kar (leeg) overheen moet tillen of te zanderige/te hoge graspaden. Als ik iets om moet lopen is dat geen probleem.’

Hortance kreeg antwoord op haar vragen en ze ging: van 22 tot en met 28 april 2018 liep ze de Walk of Wisdom. Ze schreef een korte impressie.

Samen met Tommy, mijn 16,5 jarige rode Cocker Spaniel, wandelen we met een hondenkarretje en mijn rugzak van 16 kg met tent en benodigdheden om te kunnen overnachten op de campings langs de route.

De eerste 40 km zijn schitterend, via de stranden van de uiterwaarden, bruggen, heuveltjes op en af, veel trappetjes, boomwortels in het pad, overwoekerde paadjes en hobbelige paden in natuurgebied. Het was behoorlijk pittig, maar we hebben het doorstaan!

Daarna werden de wegen goed begaanbaar met af en toe een klim of een trappetje, mooie uitzichten en schitterende velden. Leuke kleine campings met eigenaren die hun camping met liefde doen en allemaal op hun eigen manier.

Het weer was gelukkig goed, oké, we hadden die zware regenbui waar ik kletsnatte schoenen en sokken kreeg, maar ook dat is goed gekomen! De zon liet zich veel zien en het was qua temperatuur ideaal om te wandelen. Veel kaarsjes opgestoken in de kapelletjes en kerkjes onderweg.

Maar waar ik ook zo van kan genieten dat zijn de ontmoetingen onderweg. Met de één een gesprekje over het weer of mijn hondje en met een ander weer heel open persoonlijke gesprekken. Er op dat moment zijn voor elkaar zonder verdere verplichtingen.

Ik heb genoten van deze Pelgrimstocht en ik ben hier erg dankbaar voor dat ik het kan en mag beleven. Wat een rijkdom! En mijn wijsheid? Wat ik geleerd heb is: dat ik meer kan, dan dat ik dacht!

En wat is kamperen met een tent leuk! Je bent dag en nacht in de natuur, je eigen potje koken. Hiervan kan ik ook zo van genieten, vooral met droog weer!

Initiatiefnemers van de WOW: hartelijke dank voor deze belevenis.

Lieve groet, Hortance


Zondag is er in atelier TerrAzul in Wijchen een bijzondere klus geklaard: vrijwilligers van de Walk of Wisdom sneden een paar honderd tabletten rivierklei uit grote plakken, zetten er het logo van de Walk of Wisdom op en verpakten de tabletten in milieuvriendelijk folie.

Dat gebeurde onder leiding van keramist Ine van Gaalen van TerrAzul. Zij bedacht een nieuw ritueel voor pelgrims die de Walk of Wisdom gaan lopen. Wie start met de pelgrimsroute tijdens de maandelijkse vertrekceremonie, kan voortaan zo’n kleine tablet ongebakken rivierklei meekrijgen.

Hierop kan een voornemen voor een groene leefstijl gezet worden. De pelgrim laat de tablet vervolgens ergens op de route achter. De wens wordt zo aan de aarde ‘teruggeven’, de klei kwam er immers vandaan. Filmer Leonie van den Schoor maakte een prachtig filmpje over Ine. Bekijk het hier.

Op 6 mei voor het eerst uitgedeeld

Ine had de grote brokken klei vlakbij haar huis opgegraven. Bijzonder om de klei te zien veranderen in mooi ingepakte tabletten! Ze gingen in een paar grote, zware (!) dozen bij Manja Bente, één van de initiatiefnemers van de Walk of Wisdom, achter op de fiets mee naar Nijmegen. De eerste vertrekceremonie waarbij ze uitgedeeld worden aan pelgrims die zich aangesproken voelen, is zondag 6 mei.



Door Jan Fokke Oosterhof

Al sinds de lancering op 21 juni 2015 staat hij in mijn bucketboek, het non-stop rennen van de Walk of Wisdom, een 136-kilometer lange pelgrimsroute. Een pelgrimsroute met mijn eigen stad Nijmegen als basis, die los staat van specifieke religies en draait om de wijsheid van het leven. Op de route kun je nadenken over je leven en je plaats in het grotere geheel. Met mijn bedrijfsnaam Bestaansverwondering kan ik dat natuurlijk enkel toejuichen en vanaf de lancering voel ik een speciale verbinding met dit initiatief. Mijn gevoel van verbinding wordt enkel versterkt als ik vlakbij de start- en finishlocatie – de Stevenskerk – een kop koffie drink met initiatiefnemer Damiaan Messing.

Hij merkt op dat hij een zoektocht naar zingeving waarneemt in de maatschappij en dat dit soort pelgrimsroutes ontzettend populair zijn. In 2017 lopen bijna 300.000 mensen de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela, vijftien keer zoveel als tien jaar geleden. Onder hen 3.600 Nederlanders en ook dat aantal groeit. De route voert langs rivieren, heuvels, bossen en oude cultuurlandschappen rond Nijmegen en knoopt mooie gebieden als de Ooijpolder, de N70-stuwwal, het Reichswald en de Hatertse Vennen aan elkaar. Het is een wandeling van vier tot acht dagen die start en finisht bij de Stevenskerk in Nijmegen. Daarmee wil de route uitdragen dat de weg belangrijker is dan het doel en dat je uiteindelijk weer terugkomt daar waar je begon. Bij mij maakt het feit dat ik een rondje loop en nergens heen ga ’s ochtends om drie uur in de koude een weifelende sensatie los van ‘waarom deed ik dit ook alweer’.

A-religieus rondje om de kerk

Damiaan vindt het mooie aan een pelgrimstocht het op zoek gaan naar jezelf en je tijdelijk afsluiten van de wereld en de dagelijks beslommeringen. Ik vertel Damiaan over mijn gevoel dat ik deze pelgrimsroute graag wil rennen, een a-religieus rondje om de kerk. Hij is enthousiast en in het zonnetje delibereren we over het leven, een mooie ontmoeting. Damiaan vindt dat ieder de route op zijn eigen manier moet kunnen lopen, de een in een week en anderen in etappes verdeeld over verschillende weekenden. Enkele weken later lees ik een reportage over de Walk of Wisdom in de Volkskrant getiteld ‘De weg naar inkeer voor iedereen’ waarin Damiaan melding maakt van mijn intentie: ‘er is iemand die de tocht in één dag rennend wil afleggen’.

Als ik Damiaan later nogmaals spreek blijkt hij reacties op die passage te hebben gehad in de hoek van ‘weerstand’ en ‘afkeer’. De Walk of Wisdom is volgens velen immers een tocht van bezinning. Damiaan vraagt hoe ik daarin zit. Ik vertel hem dat volgens mij juist een kenmerk van een pelgrimstocht boetedoening is en daarmee nederigheid. Ik wil mijn tocht volbrengen en totaal afgemat, nederig de Stevenskerk in de verte zien opdoemen.

Bovendien is het hardlopen juist een manier om je hoofd leeg te maken zodat gedachten kunnen komen en gaan. Was het niet Kierkegaard die zei ‘Er is geen probleem zo groot, dat ik er niet van weg kan lopen’. In mijn geval rennen. Het neemt de ruis weg en maakt ervaringen en gevoelens puur. Ik ben niet op zoek naar een FKT (fastest known time) en heb niet de ambitie iets neer te zetten. Dit nog los van het feit dat ‘grote hardlopers’ hier in hun vuistje om zullen lachen. Een tijd is niet aan de orde. Het wordt gewoon mijn langste (on)bezonnen training.

Sterker nog: ik wil mijn tijd nemen voor alle rituelen die onderweg zijn ontstaan: jezelf reinigen in de Bisonbaai, een boodschap achterlaten in het Mariakapelletje halverwege, een steentje achterlaten op het Kitty van der Wijze-plein en een lap achterlaten in de Koortsboom. Ik heb geen doel, ik ervaar, ik beleef en bezin, ik presteer zonder gewin. Ik ren zonder haast; dat is mijn pelgrimstocht.

Lees hier het relaas waarin overpeinzingen over sterfelijkheid en fysieke inspanning elkaar aanvullen.

 

‘Het is de ‘plek’ waar je voelt dat je meegaat in de flow van het leven van moeder natuur’

Hallo, mijn naam is Joke woonachtig in Limburg en geboren en getogen in Apeldoorn. Mijn hobby is wandelen. Mijn hele leven ben ik al een actief wandelaarster. Een zijn met de natuur, genieten van de buitenlucht in weer en wind. Het geeft mij rust en energie. Altijd ben ik zoekende naar nieuwe inspiratie en uitdagingen. Tot ik op een dag via Google op de website van de Walk of Wisdom terecht kwam. Dit wil ik ook dacht ik gelijk. Dus direct het startpakket besteld, kon haast niet wachten tot ik het in mijn bezit had.

De dag was eindelijk aangebroken. Met de auto naar Boxmeer om daar vervolgens de trein te pakken naar Nijmegen. In de Stevenskerk aangekomen werd ik ontvangen door de beheerder voor de inschrijving in het boek voor de Walk of Wisdom. Tevens werd er voor vertrek een foto van mij gemaakt voor de moderne beschermheilige, De grote Engel in de Stevenskerk, waarvan je een replica in het klein meekrijgt voor op je rugtas. Ik voelde de adrenaline in mijn bloed kolken ik wilde op pad. Eindelijk was het dan zover en liep ik genietend met mijn geladen rugzak (10,5 kg) de kerk uit richting De Waal om het prachtige gebied De Ooijpolder in te gaan. Ik voelde mij vrij net als een vogel in de lucht.

Er gebeurt zoveel in de wereld. Wat voelde ik mij op dat moment een bevoorrecht mens dat ik hier kan en mag zijn. Ik voel de liefde van moeder natuur, de vreugde en waardering. Het is de frequentie waarop je Grotere, Innerlijke Zelf zit. Het is de ‘plek’ waar je voelt dat je meegaat in de Flow van het Leven van moeder natuur. Het is de Vibrationele Realiteit waar al je wensen, groot en klein, zich bevinden, klaar om zich te kunnen manifesteren. Het is daar, waar je op één lijn bent met Bron-Energie, dat heet ……”het pad van je eigen wijsheid” De Walk of Wisdom.

Al lopende geniet ik van de vogels het gekabbel van het water, zelfs van het knerpen van vochtig gras of steentjes onder mijn schoenen stemmen mij blij. Ik heb geen haast, rustend op een stuk boomstam aan de waterkant bij de Bisonbaai geniet ik van mijn koffie uit de thermosfles met een boterham. De bizons staan tot hun onderbuik in de Bisonbaai en zien het met lede ogen aan. Na mijn innerlijke te hebben versterkt pak ik mijn rugzak en loop ik verder.

Mijn eerste vogelringetje krijg ik bij Oortjeshekken. Buiten op het terras onder het genot van een drankje maak ik het vast aan de leren veter. Ik geniet en betrap mijzelf erop dat ik zo blij ben als een kind wat een snoepje krijgt. Eenmaal weer mijn pad der wijsheid te hebben vervolgd kom ik na prachtige wegen en paden aan in Beek Ubbergen waar ik overnacht bij Jasper Koedam en zijn vriendin. Het ligt net even buiten de route. Ik werd er zeer hartelijk ontvangen, en bij een kop thee wisselden we belevingen over en weer uit.

Na een heerlijke douche en een goede nachtrust, en een stevig ontbijt vervolgde ik mijn pad weer. Het is zo heerlijk om een te zijn met de natuur. Kronkels, diepe dalen , heuvels, trapjes en beekjes wat een genot. Al vrij snel daarna kreeg ik al een beste beklimming voor de kiezen de Duivelsberg geheten. Prachtig wat mist een mens toch veel als je niet van wandelen houdt gaat er door mij heen. Een pittige beklimming met al die trapjes, maar ik had het niet willen missen. Eenmaal boven word je beloond met een blik op Villa Wylerberg.

Na een poosje gelopen te hebben door de prachtige omgeving met trapjes , beklimmingen en prachtige vergezichten kom ik bij het bankje voor Iris waar ik dankbaar gebruik van maak om van het uitzicht te genieten. Vervolgens vervolg ik mijn pad in stilte en geniet. Adem de frisse lucht in en kijk voortdurend om mij heen en laat alles binnenkomen. Verderop aangekomen in Kranenburg en het Reichswald heeft de natuur weer een heel ander karakter maar niet minder mooi met zijn Koningsven, moerasgebieden en sterk over woekerende paadjes. Het is weer een mooie wandeldag dat besef ik maar al te goed als ik na km’s lopen aankom in Milsbeek en noodgedwongen i.v.m. werk mijn pad van wijsheid hier moet onderbreken.

Ik vervolg van mijn pad van wijsheid vanaf Milsbeek met een groep van 10 dames. Een totaal andere beleving. Bij de Sint Jansberg bekend om zijn bronbeekjes en oude bomen uit de ijstijd gaan we richting Mokerheide. Het is de zondag na die storm en overall liggen omgewaaide reuzen van bomen. Het is zo nu en dan kruip door en sluip door. Op een open vlakte op de Mokerheide pauzeren we even om van het uitzicht te genieten. De jonge schotse Hooglanders zijn erg nieuwsgierig en komen een kijkje nemen.

Na een poosje verlaten we deze vlakte en zo ook de Mokerheide om richting het Zweefvliegveld te lopen via de Heumense Schans. Bij het Zweefvliegveld besluiten we om iets te eten dan wel drinken en krijg ik weer een vogelringetje. Inmiddels al div. kleurtjes aan mijn leren veter. Nadien lopen we richting malden en tevens eindstop van deze dag. De volgende etappe besluit ik om weer alleen mijn eigen pad van wijsheid te lopen. Ik geniet meer van de natuur en alles om mij heen als ik alleen op pad ben. Niets ten nadele dan deze dames.

Vanaf Malden waar ik het weer oppak bij Landgoed Elshof loop ik om Elshof een prachtige villa richting Maaswaalkanaal. Ik geniet weer volop van de natuur en de rust, de stilte en ik voel weer een met moeder natuur. Ik kijk om me heen en geniet volop. Al langzaam verder lopend nader ik de uitkijkheuvel op de Hatertse Vennen, wat een prachtige natuur. Boven op de heuvel mijn bammetjes gegeten en van de natuur genoten. Wat een omvangrijk gebied. Zo ver je kunt kijken vennen en heide. Het water was bevroren en gaf soms een grillige aanblik.

Verderop lopend richting Het Buitencentrum kom ik bij de koortsboom en de ruïne van St. Walrick. Ik heb een lapje bij me met Uitjes en strikjes erop om in die boom te hangen. Dit lapje met strikjes is voor een zieke vriendin, en die met Uiltjes voor mijzelf om me wijsheid en mijn innerlijke verdriet kracht te geven. Ik heb hier een tijdje doorgebracht in stilte alvorens ik mijn pad vervolgde langs de houten wal.

Op naar Alverna, Nederasselt en Grave. Onderweg maak ik weer diverse foto’s om later voor mijzelf een boekwerkje samen te stellen. Op mijn pad kom ik langs een Mariakapelletje waar ik mij van mijn rugzak ontdoe en plaatsneem op het bankje. Ik brand een kaarsje voor mijn overleden man en een zieke vriendin, en schrijf een stukje in het Pelgrimsboek wat ik daar zie liggen. Het is Valentijnsdag, een prachtige zonnige dag maar wel koud. Na ongeveer een half uurtje verlaat ik het Kapelletje en loop ik in de richting van Nederasselt. Ik wandel tussen vele weilanden en slootjes, over bruggetje richting de boerderijen. Het is hier vlak en kaal vergeleken wat ik tot nu toe op mijn pad tegenkwam.

Al verder lopend richting Grave krijg ik zicht op de Graafse brug waar je overheen loopt. Aan het andere einde van de brug staat rechts een monument uit de 2e wereldoorlog (op 17 september 1944 werd deze brug veroverd) in het landweggetje iets van het fietspad af staat Het gemaal van Sasse. Tegenover het haventje in Grave ligt het verzorgingshuis Catharina. Daar heb ik genoten van het mooie uitzicht op de prachtige jachten onder het genot van een kopje cappuccino in het restaurant van het verzorgingshuis. Nadien door het centrum van Grave te hebben gelopen en bij het VVV kantoor mijn vogelringetje opgehaald ben ik bij de wereldwinkel binnen gegaan. Hier heb ik een leuke souvenir voor mezelf gekocht alvorens naar het busstation te lopen voor wederom een onderbreking van mijn pad. Ik heb tot zover genoten van mijn pad van wijsheid wat heet “ Walk of Wisdom” Nog 4 vogelringetjes te gaan., Oss, Wijchen, Druten en Beuningen.

Vandaag 21 februari mijn pad van wijsheid vervolgd van Grave naar Wijchen. Op mijn pad langs de Wetering kom ik langs het klooster van de Kapucijnen. Het staat deels in de stijgers om gerestaureerd te worden. Ik raakte aaan de praat met een mevrouw die daar met haar hondje aan het wandelen was. Al pratende over het klooster liep ze een stukje mee.

Tot mijn spijt kom ik er veel later achter dat ik vergeten ben om de Kapel te bezoeken. Ik ben toch ondanks het gemis maar doorgelopen richting Keent. Wat een schitterend gebied is dat waar prachtige runderen lopen. Een paar zeldzame met super grote rechtopstaande horens. Prachtig wat een kolossale dieren. Ik heb ze mooi op de foto kunnen vastleggen. Bij het uitlopen van dat gebied loop ik over de Keentseweg richting het oorlogsmonumenst aan de einde van de brug links. Helaas heb ik de replica van het stilgevallen horloge niet kunnen ontdekken. Wel het monument daar kan je niet omheen.

Verder lopend richting Overlangel op de dijk kom ik aan bij de Loonse Schuur, een thee- en koffiehuis in een landelijke sfeer. Helaas was het gesloten. Ik belde netjes aan om te vragen of het gelegen kwam voor een vogelringetje. De eigenaar Kees Trommelen kwam aan de deur en wees mij de weg dat achterom bij de poort een jampotje hangt met daarin de vogelringetjes. Ik bedankte de heer Kees en liep om het terrein heen naar de schuur. Toen ik een vogelringetje uit het jampotje haalde vroeg Kees of ik zin had in een bakje koffie. Nou graag zei ik, als ik u niet van het werk afhoud. Kees nodigde mij uit mee naar binnen te komen en maakte een heerlijk bakje koffie voor ons. We kletsen samen gezellig wat. Kees was belangstellend en vroeg wat mij er toe bracht de Walk of Wisdom te lopen.

Het is een prachtige locatie aan de rand van de dijk gelegen. Je kan er terecht voor koffie, thee, gebak en er is ook een lunchkaart. Het biedt plaats aan 50 personen. Tevens is er mogelijkheid voor high tea of diverse kookworkshops. Het bevind zich aan de Maasdijk 18 te Neerloon. De eigenaar is een zeer aardige en gastvrije man. Ik raad iedere pelgrim wandelaar of fietser aan om daar een rust in te plannen. Met Pasen gaat het horeca gedeelte weer open. Na de koffie bedank ik Kees hartelijk voor zijn gastvrijheid en ga ik weer op pad.

En al lopend over de dijk onder de brug door kom ik bij het plaatsje Ravenstein aan. Het is een leuk klein stadje met prachtige historische gebouwen en kleine huisjes. Nadat ik door het stadje ben gelopen ga ik richting het voetveer. Helaas is de voetveer eruit. Ik Maar geen probleem want een klein stukje terug kan je via de snelwegbrug ook aan de overkant van de Maas komen. Maar voordat ik dat doe ga ik eerst bij het Veerhuis iets eten. Het is een gezellig restaurant precies tegenover het voetveer.

Na over de snelwegbrug te zijn gelopen vervolg ik mijn etappe richting Niftrik. Het pad gaat onder langs de dijk over een pad met prachtige zeer oude knotwilgen te zien aan de dikte van hun stam. Uitkomende bij hotel Hoogeerd besluit ik daar op het terras in de zon een cappuccino te nemen. Je hebt daar een adembenemend uitzicht over de uitmonding van de Maas. Ik vervolg mijn pad weer en loop in de richting van Wijchen. Al lopende verheug ik mij op het keramiekatelier van Terrazul, daar staat in de achtertuin een wensvuurbol. Daar wil ik zeker niet aan voorbij lopen. Daar aangekomen blijkt dat het gesloten is. Erg spijtig. Maar ik besluit een proef op de som te nemen en naar achteren te lopen om te kijken of ik een blik van de wensvuurbol kan opvangen voor een foto. Daar trof ik bij toeval de dame van het atelier. Ik vroeg haar of het mogelijk was om de wensvuurbol te zien. De dame was zo vriendelijk om speciaal voor mij de wensvuurbol aan te steken zodat ik mijn wens kon doen. Ook heb ik in het pelgrimboek Walk of Wisdom een verhaaltje achter gelaten.

Wat heb ik wederom genoten van weer een prachtige etappe en zeer gastvrije mensen op mijn pad der wijsheid. Wat voel ik mij toch zeer bevoorrecht. Ondanks dat De Loonse Schuur en het Terrazul atelier beiden gesloten waren, deze lieve eigenaren mij toch gastvrij hebben ontvangen. Mijn dank gaat nogmaals naar hen uit. Het heeft mijn pad van wijsheid verrijkt.

Joke Timmermans