We zijn blij om te melden dat de muzikale en creatieve Peter Freijsen helpt bij de begeleiding van het pelgrimslied tijdens de opening van de Walk of Wisdom op 21 juni. Het is zijn opdracht om de aanwezigen mee te krijgen om de pelgrims van de Walk of Wisdom uit te zwaaien onder het zingen van een speciaal voor de opening geschreven lied ´Ga pelgrim, ga…´ door Mark Schilders. Wil je de pelgrims mee uit komen zwaaien of zelf lopen, kijk dan hier. 

Peter Freijsen is een ervaren dirigent met gevoel voor spiritualiteit. In 2007 opende hij het Nijmegenpad met een zelf geschreven lied samen met organist Joost Langeveld, die ook aan de opening op 21 juni meewerkt. Hieronder de tekst van het lied dat hij toen uitvoerde. 

 

De Poort

 

Proloog

 

We dragen in ons binnenste de sporen van oeroude sterren.

Gas en stof van onze zon, ze botsten en verbonden zich.

4,6 miljard jaren raasde een gloeiende bol door de ruimte als derde planeet van de nieuwe zon.

Niemand weet hoe moleculen zich hebben kunnen verbinden tot eerste levensvormen.

Uitgespuwd zijn wij uit een hete vulkanische oersoep.

Bacteriën waren we , die zich voedden met zonne-energie. 

De gastheercellen verslonden ons niet. Ze hebben ons opgevangen.

Nu lopen wij een melkweg met Nijmeegse ommegangen.

 

Eerste luik

 

Intussen begonnen de hardheid en de geur van het eikenhout steeds duidelijker te spreken van de langzame en gestadige wijze, waarop de boom groeit.

De eik zelf sprak ervan, hoe alleen zo’n groeiwijze de basis kan zijn voor datgene wat duurzaam is en vrucht draagt; hij leerde dat groeien betekent: zich openen voor de wijdheid van de hemel  en tegelijk in het donker van de aarde wortelen.

Nog steeds vertelt de eik het aan het Nijmegenpad, dat aan hem voorbij voert.

Het pad vergaart alles wat rondom hem aanwezig is.

En aan ieder, die over hem gaat, doet hij het zijne toekomen.

Altijd en van alle kanten gaan ervan het Nijmegenpad onontkoombaar dezelfde woorden uit: het eenvoudige bewaart het mysterie van het Blijvende en het Grote.

 

 

Tweede luik

 

Maar het pad spreekt zijn bezielende woorden slechts, zolang er mensen zijn die, als  zijn natuur geboren, het nog kunnen horen.

Ondanks al zijn vernuft zal het streven van de mens om de aardbol op orde te brengen vergeefs zijn, als hij zich niet voegt naar de woorden van het pad.

Alleen het lawaai van hun machines, die zij bijna voor de stem van God houden,  komt hun oor nog binnen. Ontevredenen  heersen  als onverzadigbare  mensenmonsters, die de woorden van het pad trachten te overschreeuwen. Het eenvoudige verdwijnt.

De stille kracht daarvan is uitgeput geraakt.

Haast! Haast! Opzij! Meeeeeeeeeer !!!

 

Derde luik

 

De boodschap van het Nijmegenpad wekt een gevoel van vrijheidslievendheid, dat de somberheid nog net weet te overspringen in een laatste impuls van levensblijheid.

Zij weert zich tegen de heilloze situatie van “ niet anders dan werken”, – werken, dat omwille van zichzelf bedreven – slechts iets onwezenlijks dient.

De boodschap van het Nijmegenpad is een blijmoedig zien.

Degenen,  die dat  bezitten, hebben het van het pad.

Het spel van de jeugd en de wijsheid van de oude naturende natuur zien elkaar hier in de ogen.

En in de harmonie, die dit alles met elkaar vormt en waarvan de echo zwijgend over het pad wordt verspreid, krijgen alle dingen glans.

Het is de poort naar het eeuwige.

Deze poort draait in de scharnieren, door een kundig smid eens gesmeed uit de raadselen van het bestaan.

De smeedkunst van zien, vormen, ja genieten, loslaten en geven.

De kunst van de eenvoud,

De kunst uit dat altijd eendere vuur en ijzer.

 

 

 Peter Freijsen