Het verhaal van de vertrekceremonie (9): ‘Pelgrimeren naar Liefde’.

De eerste zaterdag van elke maand is iets na zonsopgang een van onze vertrekceremonies: de pelgrimslauden. Deze maand lazen we uit ons getijdenboek Seizoenen van het Leven een tekst van Fred Matser. Deze filantroop zet zich in voor een beter functionerende samenleving vanuit een visie van verbondenheid (meer). De bijbehorende miniatuur uit het getijdenboek is van de hand van Marjoke Schulten. Voorlezer: Damiaan Messing, een van de pioniers van de Walk of Wisdom.

Love is letting go of fear, where
there is love there is no fear,
where there is fear there is no love.

dr. Jerry Jampolsky 

Het is een vroege avond in de bergen, de Franse Alpen. Het is bijna stil, buiten tikt de regen op het raam. Ik ben in mijn Alpenplek, gedragen tussen zacht en hardgroene berghellingen. Aan de houten tafel tik ik de letters op het scherm. De stilte om mij heen verbindt zich steeds dieper met mijn innerlijke stilte.

Zo vaak in mijn dagelijkse bestaan sta ik bloot aan indrukken – van e-mails, druk verkeer, gesprekken vaak telefonisch – of aan door de mens gecreëerde impulsen, dat het een hele klus is om bij mijn innerlijke natuur te blijven. Het verlangt van mij heel wat onderhoud om dit te doen. Heel behulpzaam hierbij is het mediteren, vaak in de ochtend, rustige muziek te luisteren en ook continu, gedurende de dag, in stilte mijn dankbaarheid voor het leven aan God te betuigen. Zonder deze eilandjes van bezinning dreig ik meegezogen te worden in de waan van de dag.

Ik geloof niet dat ik eerder dan eind zestiger jaren over spiritualiteit heb gehoord. De focus thuis was op materie, niet om rijkdom te verwerven, maar om een solide, zeker en comfortabel bestaan op te bouwen, vanuit vaders perspectief ook voor zijn kinderen. Door zijn zeer slechte gezondheid kwam ik direct na mijn eindexamen bij hem in het onroerend goed projectontwikkelingsbedrijf terecht en had daar voor eindverantwoordelijkheid op heel jonge leeftijd. Na de dood van mijn vader heb ik zijn bedrijf nog vijf jaar geleid. Ik deed het volgens de mensen om mij heen goed, maar het bevredigde mij niet meer.

Ik voelde mij aangetrokken om meer voor mijn medemens te doen en ging werken als vrijwilliger bij het Rode Kruis in Genève. Ik kwam in aanraking met een simpele interventie om kindersterfte als gevolg van diarree aan te pakken. Het was niet meer dan een combinatie van zout en suiker die je met water moest mengen (Oral Rehydration Salts (ORS)). Allemaal elementen die we in de natuur kunnen vinden. Het kostte weinig en dokters of dure `veredeling` door de mens waren niet nodig.

Toen ik dit hoorde, was ik verbijsterd: de media stonden vol van 300 inzittenden die omkwamen bij een vliegtuigongeluk bij Chicago, maar wat niet in de media verscheen was dat elk half uur wereldwijd hetzelfde aantal kinderen stierf als gevolg van uitdroging die samengaat met diarree, dat waren per dag 14.000 kinderen!

De westerse wereld waarin wij leven wordt sterk beïnvloedt door de enorme kracht van de industrie.

Deze sector heeft weinig interesse in het milieu; het winst maken staat centraal en aan heel goedkope, effectieve, niet milieu belastende, levensreddende interventies voor kinderen in arme gebieden is/was nauwelijks  aandacht aangezien er bijna niet aan te verdienen is.

Ik leerde ook hoeveel onderlinge conflicten er tussen al die helpers en anderen zijn, inclusief mij zelf. Ik zag dat velen van ons vol zitten met stress, onverwerkte eigen thema’s en dat we die stress als het ware exporteren naar mensen in de ontwikkelingslanden, die toch al kwetsbaar zijn. Ik werd mij ervan bewust dat ik dit werk beter niet kon doen, als ik niet eerst mijn eigen stress oploste.

In feite kwam ik tot de conclusie dat de mensheid zich maar weinig ont-wikkelt en meer bezig is met zich in te wikkelen. Zij die de “macht” hebben, willen ons doen geloven dat de werkelijkheid gaat om strijd en concurrentie vanuit het principe dat er schaarste zou zijn met alle gevolgen van dien. De werkelijkheid in mijn ogen is dat we in een inclusief systeem naast elkaar, ieder in zijn of haar ‘eigen’ ruimte en ‘eigen’ tijd, leven en dat het gaat om delen.

In mijn werk, in het bijzonder dat van de laatste ruim 30 jaar, ben ik tot het besef gekomen dat de drijvende kracht in het Heel en Al, Liefde is en dat wij als mens bedoeld zijn om ons bewust te zijn en zodanig te ont-wikkelen dat wij de verbinding met die Onconditionele Liefde kunnen ervaren en de kans en keuze hebben hiernaar te handelen. Maar we zijn zo vaak bang.

Die angst is volgens mij in zijn diepste essentie hetzelfde als weerstand. Natuurlijk, manifest als mens, bestaan we bij de gratie van weerstand (denk aan zwaartekracht) en we leven dus in een paradox. Maar we kunnen met ons eindige stuk, het lichaam, contact leggen met het oneindige “deel”, de ziel, die van die weerstand vrij is. Dat gaat gepaard met veel duwen en trekken, ja weerstand dus! Dit besef, dat ik nu enige decennia mag hebben, is voor mij een groot kado en motiveert mij dagelijks door te gaan om mijn steentje bij te dragen aan een betere wereld, al gebeurt dat met vallen en opstaan.

Wat mij betreft zijn wij hier op aarde om ons bij de gratie van weerstand te ontwikkelen tot een steeds hoger en dieper bewustzijn van Onconditionele Liefde en hier vanuit en hiernaar ook te leven.

Ik hoop dat u op een van de pelgrimstochten enige inspiratie uit dit stukje mag ervaren, stap voor stap.

Fred Matser

Fred Foundation.

‘Je kunt mensen pas echt helpen als je hen in gelijkwaardigheid wilt zien.’