“Nog even niet gelijk door naar het eindpunt…” – Martine van Vliet

Walk of Wisdom 6 tm 12 September 2021

Daar ging ik…..61 jaar oud, mijn eerste pelgrimstocht, een wandeltocht van 7 dagen, helemaal alleen. Zou ik het leuk vinden, me prettig voelen zo op vakantie met mezelf? Alleen wonen is toch anders dan alleen op reis. Zou mijn lijf het nog kunnen en volhouden? Hoe zal mijn pad er uit zien?

Nou zo zag mijn pad er dus soms uit.

Mijn innerlijke pad was net zo divers als wat mijn ogen zagen.

Na de eerste stappen zakte de nervositeit weg: ik was op pad! Yes! De wiebelende voetgangersbrug naar de Waalstranden wist vast hoe ik me die eerste meters voelde en paste zich aan. Daarna een stevigere tred ondanks mul zand. Trots, blijdschap….. ik ben vertrokken, kijk mij nou lopen. Elke stap een stukje dichter bij mezelf. Alle zintuigen open bij het zetten van mijn stappen.

Maar dan, in de loop van die dag, de moeheid slaat toe, het is warm, de rugzak knelt en is zwaar, ik voel me gesloopt, ben doodmoe, te ver en te snel gelopen, te weinig gerust. Misselijk van moeheid dwing ik mezelf iets te eten en bedenk ik dat ik morgen mijn bed niet meer uit kan komen. Ik voel me zielig, dit wordt niks deze week, teleurstelling. Zoveel gevoelens en gedachten.

Slapen…………………………!

Natuurlijk kon ik mijn bed nog uitkomen, deed ik mijn rugzak om die ik gisteren nog verfoeide en ik vervolgde mijn pad. Deze dag samen met een medepelgrim.

Stoppen geen optie? Moest ik iets bewijzen? Voor wie? Laat los en loop.

Samen lopen verlegde de aandacht, we liepen rustig, met geregeld een pauze en het zingen van een lied en het beschilderen van een steen. Het begin is altijd wennen……gewoon rustig aan je ene been voor het andere zetten en de rugzak negeren of juist “omarmen”.

Mijn stappen worden steeds rustiger naarmate mijn tocht die dagen vordert. Ook ik zelf word steeds rustiger tijdens deze tocht. Ik kijk om me heen en geniet van wat ik zie, hoor en ruik in de natuur. De ontmoetingen met medepelgrims, gastgezinnen, mensen die ik tegenkom dragen bij aan het rustiger worden: zoveel lieve, aardige mensen en mijn zelfvertrouwen komt langzaam terug. Ik begin te genieten…..

Wat een mooie, bijzondere tocht in alle opzichten. Rust, innerlijke rust is wat het mij bracht, wat ik voel….dat is best nieuw voor mij. Ik, iemand die altijd in beweging is en zo druk volgens mijn omgeving. Nu brengt die herhalende beweging Rust. Ik geniet, geniet van alles én van mezelf als medereiziger.

Nieuwe inzichten en gedachten worden genoteerd en druppelen nog steeds door.

Tevredenheid, met mijn leven, met mijzelf is een ander gevoel dat sterk aanwezig is: om blij van te worden.

Twee weken later mis ik nog het ritme van het elke dag weer verder lopen, het onderweg zijn. Ik mis zelfs de zware rugzak op mijn schouders.

Ik heb mijn eerste pelgrimstocht volbracht, zo blij en dankbaar dat mijn lijf het nog kon en zo fijn dat ik nu weet hoe ik echte rust kan vinden als ik wellicht verval in oude gewoonten. Ik schrijf “eerste”, want reken maar dat ik meerdere wandeltochten alleen ga maken om steeds maar dat tevredene en rustige te ervaren zodat het eigen wordt, en ook om nieuwe mensen te ontmoeten.

Nog even niet gelijk door naar het eindpunt……….het einde rekken.

Martine van Vliet,

De Rijp, 25 september 2021