Ja zeggen tegen mijn pad
Elke pelgrim loopt zijn eigen pad. Esther Duine maakte er een bijzondere reis van door zowel naar de buitenkant als naar de binnenkant van zichzelf te kijken en het te onderzoeken..
Ja zeggen tegen mijn pad
– tien dagen alleen in de natuur –
De afgelopen maanden groeide de onrust in mij. Zeven jaar lang was mijn leven één grote transformatieve reis om mezelf terug te vinden en weer te worden wie ik ben. Maar ook die nieuwe plek werd een comfortzone. De tweede helft van mijn leven ligt voor me – wat valt daar nog in te ontdekken?
Met mijn sterrenbeeld Stier kom ik vaak niet makkelijk in beweging. Juist daarom raakte het me dat mijn man mij het boek Het Wilde Vrouwenpad van Brigitte Ars gaf. De verhalen van vrouwen die het avontuur aangingen en alleen de natuur in trokken, wakkerden mijn vuur aan. Het zaadje daarvoor was al een jaar eerder geplant, tijdens mijn Vision Quest. Daar ontdekte ik hoe natuurlijk het voor mij is om in de natuur te zijn – dag en nacht, zonder enige kampeerervaring.
Ik voelde: de tijd is rijp om zelf op pad te gaan. Ik vond een bedding in de Walk of Wisdom, een pelgrimage van 150 km rondom Nijmegen, over heuvels, bossen, uiterwaarden en boerenland. Ik boekte tien dagen op een natuurcamping, midden in het bos, en bereidde me voor met een korte proefkampeertocht. Toch groeide de spanning in de aanloop: zou mijn gevoelige lijf in de overgang dit aankunnen? Had ik genoeg ervaring om back-to-basic te kamperen?
De uiterlijke reis
De eerste dagen kreeg ik hulp uit onverwachte hoek. Mijn buurman op de camping – een boswachterstype, ex-marinier – gaf me met zijn nuchtere opmerkingen vertrouwen. Ik voelde me thuis in mijn tent, die als een veilige baarmoeder om me heen sloot. Ik genoot van het eenvoudige eten en de stilte van het bos.
En toch zocht mijn geest naar uitwegen:
Op de tweede dag regende het pijpenstelen, en dacht ik eraan naar huis te gaan. Maar mijn buurman zei: als het regent, word je nat – en het bos leeft dan des te meer. En dus ging ik.
Toen er regen in mijn telefoon kwam, vond mijn mind een nieuwe reden om te stoppen. Gelukkig hielp de campinghouder me.
De route door het Duitse Reichswald maakte me gespannen. Alleen in het oerbos, met de waarschuwingen van andere vrouwen in mijn achterhoofd, wilde ik bijna opgeven. Tot ik ontdekte: ik heb de route offline bij me, ik kan mezelf dragen.
Elke keer als mijn angst toesloeg, bracht het pad me terug.
De innerlijke reis
Halverwege voelde ik: ik zeg eigenlijk maar voor de helft ja. Voor de helft zeg ik nee – tegen mezelf, tegen het leven. Op dat moment besloot ik: ik zeg voluit ja.
Vanaf toen werd alles lichter. De weerstand viel weg. Er kwam plezier, vertrouwen, en een diepe kracht. Mijn geest werd leeg, ik viel steeds meer samen met de ervaring. Toen ik Nijmegen binnenliep op de laatste dag, voelde ik me vrij, zelfverzekerd, stralend.
De oogst
En toch… eenmaal thuis was dat gevoel weg. Mijn lijf reageerde heftig, ik had dagen nodig om bij te komen. In het spiegelen van de reis met mijn supervisie therapeute ontdekte ik waarom: mijn gevoelige systeem heeft me altijd beschermd door deels nee te zeggen, door me af te schermen. Nu kon ik die overweldiging doorvoelen, vanuit innerlijke kracht.
Ik besefte: mijn vrijheid ligt niet in een volmaakt “ja”. Mijn vrijheid ligt in het bewust kunnen voelen van ja én nee. In kunnen kiezen, en beide dragen, vanuit liefde.
Deze tocht heeft me geleerd: het pad vraagt geen strijd. Het vraagt overgave. En mijn diepste kracht ligt in het ja zeggen tegen mezelf, mét mijn nee erbij.
