In Memoriam Rens Schulte

Onze trouwe kerk- en pelgrimsvriend Rens Schulte is niet meer! We zullen zijn trouwe, rustige aanwezigheid in de Gerfkamer voortaan missen. Altijd dienstbaar aan het algemene belang, nooit zichzelf op de voorgrond plaatsend en toch ook heerlijk eigenwijs. Een unieke combinatie van eigenschappen. 

Onze eerste herinnering was 20 jaar geleden toen we hem al rond scharrelend in de kerk tegenkwamen. Vol aandacht knipte hij een dood bloemetje weg en herschikte het boeket in de grote vaas. “Werkt u hier?” vroeg een van ons. “Hij woont hier!” grinnikte een man verderop. 

Rens was deel van een groep vrijwilligers die had gezorgd dat de Stevenskerk weer dagelijks open was. Gratis. Als een spirituele huiskamer van de stad – al zou hij zelf het woord “spiritueel” nooit gebruiken. Rens was wars van zweverige praatjes. Pogingen breedsprakig het leven te beschouwen, strandden meestal in een harde grap. Of een kort: “er moet gewerkt worden!” En hop, hij dook weer achter de computer of verdween in de kerk.

Als beheerder van de kerk werd hij een trouw supporter van onze pelgrimsroute. Het is aan hem te danken dat het beeld van ons symbool in de binnenmuur werd geschroefd. Zonder vergaderingen of zelfs maar een verzoek vanuit ons, hij deed het gewoon! 

Hij moet duizenden pelgrims de hand hebben geschud die in de Gerfkamer kwamen na het einde van hun tocht. Hij zette dan een ferme stempel in hun routegids met een welgemeende felicitatie. En daarna oprotten, dat wel. Want er moest gewerkt worden!

We zullen nog vaak aan hem denken als we de Stevenskerk binnenkomen. Ergens zullen we nog voelen dat hij daar is. Dat we maar de kleine deur naar de Gerfkamer hoeven in te gaan om hem daar te zien zitten: strak werkend achter het computerscherm. Waarna hij éven opkijkt, om ons vriendelijk welkom te heten.

Stichting Walk of Wisdom