« Un kunpaŝado (confluent) de rébellions » – rapport du pèlerin en néerlandais et en espéranto
Chemin de la Sagesse – Keent par Sylvain leLarge
Courir ensemble. On dit : c’est une coïncidence de circonstances. Cela signifie se rassembler. Aussi le rassemblement de rébellions. Ma femme et moi avons suivi des chemins très différents avant de choisir de suivre le même chemin ensemble. Elle, Katalin, en Hongrie à l’époque communiste disciplinée. Moi, Sylvain, je suis venu aux Pays-Bas en tant qu’oiseau libre et étrange de France via l’Écosse – Findhorn.
La langue internationale qu’est l’espéranto nous a rassemblés, mais, à bien des égards, nous sommes comme le jour et la nuit. C’est que nous nous aimons tellement que nous continuons comme ça. Et regardez, un jour notre chemin croise la « Marche de la Sagesse ». Nous n’avions jamais vraiment couru auparavant. Mais 60 ans, c’est le nouveau 40 ans, n’est-ce pas ? – alors allez-y.
Moi avec le carnet de route dans les mains, elle, qui aime toujours la technologie, avec son GPS. Elle veut surtout marcher. J’aime prendre mon temps, regarder les fleurs et les oiseaux. Au bout d’un moment, ça se passe très bien : elle s’arrête de temps en temps pour admirer quelque chose de beau, et j’ai pris goût à la marche – « combien de pas avons-nous déjà faits ? », demandai-je, et elle regarda avidement son compteur de pas. Nous nous sentons en harmonie… les uns avec les autres, avec la route qui se déroule librement et vide devant nous… Jusqu’à ce que les deux dossiers, l’analogique et le numérique, n’indiquent soudainement plus exactement la même direction.
Au début, nous pensons que l’autre personne ne regarde pas de près, mais après une bonne comparaison, nous voyons que c’est vraiment différent. Nous décidons de suivre le livret, car c’est la source. Alors je deviens le guide, et elle se sent un peu en insécurité. Elle n’a pas une confiance illimitée en mon sens de l’orientation. Nous sommes au milieu de la forêt allemande. Et oui, à un moment donné, je ne sais plus vraiment… Gauche ou droite ? Maintenant, Katalin devient vraiment nerveuse.
Et puis, de nulle part surgit un homme âgé mince avec ses deux chiens. Il est allemand, mais parle bien le néerlandais, et nous montre le chemin de la manière la plus gentille. Un ange sauveur bilingue. Je le complimente et il me répond : « Il est important, en tant que voisins, d’apprendre à parler la langue de l’autre, c’est ainsi que l’on construit la paix ».
Nous n’avons pas rencontré beaucoup de monde pendant notre voyage, mais nous avons rencontré de nombreux animaux (y compris tout un troupeau de vaches écossaises avec des veaux d’accompagnement et de très longues cornes, qui paissaient juste sur notre chemin… et nous avons préféré ne pas être emmenés). Mais chacune de ces rencontres nous a donné quelque chose de précieux, de la beauté, de la douceur, de la sagesse. Ou se pourrait-il que la marche nous redonne des yeux et des oreilles ?
Sylvain et Katalin (pèlerins 3164 – 3165)
L’espéranto est la langue internationale de la paix : lien Wikipédia
Espéranto-versio :
Kune-paŝi. Oni diras en la nederlanda : « a coïncidence des circonstances » (la kunpaŝado de situacioj). Tio signifas ankaŭ ‘kunvenado’. Kaj sekve : la kunvenadon de malsimilaj ribelemuloj. Mia edzino kaj mi – antaŭ ni decidis, la saman vojon kune sekvi – paŝis laŭ tre diversaj itineroj. Ŝi, Katalin, en Hungario dum la disciplinità komunista periodo. Mi, Sylvain, kiel liberema strangulo de Francio tra Skotlando – Findhorn – al Nederlando.
La internacia lingvo Esperanto kunigis nin, sed, en multaj aspektoj, ni estas kiel tago kaj nokto. Kelkfoje, estas vere la amo kiu ebligas al ni elteni unu la alian. Kaj vidu, iom kruciĝas nia vojo kun la ‘Walk of Wisdom’ (la 136 kilometrojn longa ‘Paŝvojo de saĝeco’ ĉirkaŭ Nimego). Neniam antaŭe marŝis ni vere. Sed la 60a jaraĝo estas nun la nova 40a, ĉu ne ? Do ni iru.
Mi kun la papera vojpriskribo en la manoj, ŝi, kiu ĉiam ŝatas la teknikaĵojn, kun siaj paŝkalkuliloj kaj apo kun mapo. Ŝi volas paŝi. Mi preferas preni la tempon por observi birdetojn kaj floretojn. Tamen, post iom da tempo, iras tute bone : ŝi fojfoje haltas por admiri ion belan, kaj mi komencas valorigi bonan marŝritmon – ‘Kiom da paŝoj ni jam faris ?‘ mi demandas, kaj ŝi kun evidenta plezuro konsultas sian paŝkalkulilon. Ni sentas nin en harmonio… unu kun la alia, kun la vojo, kiu elruliĝas antaŭ ni, nur por ni… ĝis la du mapoj, la papera kaj la diĝitala, subite ne plus indikas precize la saman vojon.
Unue kredas ĉiu el ni ke la alia ne bone legas, sed, post atenta komparado, evidentas ke ili jesja malsimilas. Ni decidas la paperan mapon sekvi : ĝi estas la fonto. Do nun estas mi la gvidanto, kaj ŝi eksentas sin iom nesekura. Mian orientiĝkapablon ŝi nome ne senlime fidas. Ni troviĝas meze de germana arbaro. Kaj jesja, je iu momento, mi ne plus vere scias ĉu dekstren aŭ maldekstren pluiri. Tiam iĝas Katalin vere maltrankvila. Sed vidu : ĝuste tiam aperas el nenio longa magra maljunulo kun siaj du hundetoj. Li estas germano, sed ege bone parolas la nederlandan, kaj tre afable indikas al ni la vojon. Dulingva savanĝelo. Mi komplimentas lin, kaj li respondas : ‘Gravas bone lerni la lingvon de la najbaro ; tiel konstruiĝas la paco.’
Ni ne renkontis multajn homojn dum nia marŝado, sed multajn bestojn jes (entre autres, meze de nia vojo, tutan skotan bovinaron kun iliaj bovidoj kaj tre longaj kornoj… Choisissez Efikecon ni Imagis sed ne spertemis). Sed ĉiu el tiuj renkontiĝoj donacis al ni ion valoran : belecon, tenerecon, saĝecon. Aŭ ĉu estas tiel ke paŝi redonis al ni okulojn kaj orelojn ?
Sylvain kaj Katalin (3164 – 3165)
