Nous avons reçu un autre rapport enthousiaste d’un pèlerin. Cette fois-ci de Nicole Henning. C’est tellement agréable de lire un peu de l’intérieur du voyage de quelqu’un… Merci Nicole ! Souhaitez-vous également soumettre un rapport ? Envoyez-nous un e-mail à [email protected]. C’est ainsi que se développe notre tradition de pèlerinage.
Marche de la Sagesse : Voyage avec/vers moi-même en 6 jours
Le 7 septembre. J’ai commencé mon pèlerinage, le Chemin de la Sagesse, par la cérémonie d’ouverture à la Stevenskerk de Nimègue.
Avec une saine excitation, ma première promenade seule. Mes nuitées étaient fixes, le reste était des pages vides, où j’ai commencé à écrire mes pages pleines de curiosité. J’ai aussi eu beaucoup de temps pour relire mon livre et fantasmer sur ce qui va arriver.
Après 6 jours, j’ose dire que c’était mon voyage le plus beau et le plus instructif jusqu’à présent. À chaque pas, je me suis emporté avec moi et je me suis rapproché un peu plus de moi-même. J’étais stupéfait et agréablement surpris. Cela m’a donné tellement d’idées, de réponses et cela a fait ressortir l’enfant en moi.
L’organisation, les sponsors et les compagnons de pèlerinage vous remercient beaucoup pour la bonne organisation et les soins affectueux !
Une expérience que je n’oublierai jamais – les mots reflètent un peu ce que cela a signifié pour moi, mais mon sentiment est bien plus que cela !
Si vous êtes curieux de connaître mon rapport complet, lisez la suite.
Nicole Henning.
Dag 1
Na een goede nacht om 8.15 op pad. Uiteraard veel te vroeg bij de Stevens kerk, maar dan begon het toch ook echt. Nog een dikke knuffel van mijn dochter, die me wegbracht en aanmoedigde dat ik het kon.
Samen met de andere pelgrims luisterden we aandachtig naar onze spreker in cognito.
Dan volgt er een rondgang door de kerk, waar de stilte en de geur van wierook mij overvielen en terugbrachten naar het afscheid van mijn zusje. Die pijn samen met de kracht en de wetenschap dat ze er altijd is, neem ik mee op pad. Eerst loop ik even op met een andere pelgrim en we kletsen wat. Eenmaal bij de Waal gaan we ieder ons eigen pad, want onze tempo’s komen niet overeen en dat is ook goed. Mijn tempo is nog vrij hoog, maar ik geniet volop en wat voelt het goed om dit alleen te doen.
Terugdenkend aan de ceremonie staan daar plots de vergeet-mij-nietjes🙏🙏.
Bij de voetveer begon het betere armen werk. Best zwaar, maar met de aanmoediging en het klappen van de Duitse toeristen is dit ook erg leuk. Ik wens hen een fijne dag en vertrek naar de overkant. Halverwege krijg ik hulp vanaf de overkant. Een aardige jongen helpt draaien. We wisselen nog even onze belevenissen uit en ik help nog even draaien als hij over gaat. Met een « veel succes » vervolg ik mijn pad. Daar begon het betere klimmen en dalen, dus de stokken goed gebruikt! Wat een stilte en rust in het bos.
In Beek mijn 2e ringetje opgehaald en in de kapel een kaarsje aangestoken voor alle mensen die ik lief heb 😇. Op de Duivelsberg genieten van een stevige maaltijd, de waterfles vullen en daarna het laatste stuk richting Groesbeek. Het bos was prachtig en ik kom slechts een enkele verdwaalde wandelaar tegen. Heerlijk zo alleen… Ik besluit dan ook om wat verder te lopen dan gepland. Nog genieten van het weer en mijn benen doen het goed.
Als het tijd is om de route te verlaten, vraag ik een mevrouw wat een mooi pad is richting Groesbeek? Even rechtdoor en dan langs het spoor, kom je in t centrum van Groesbeek. En idd een prachtig wandelpad. Nog even wat te drinken halen bij de Appie en neerstrijken op een bankje in een leuk parkje. Dan loop ik naar mijn logeeradres. Voor t eerst bij Vrienden op de fiets, best spannend. Maar, wat een warm welkom! Een mooie kamer en alle voorzieningen zijn top. Op tijd slapen en dromen over alle mooie ervaringen van deze dag. 29,5 km gelopen.
Klik op de nummers voor de andere dagen:
