A miracle of trust
What a beautiful experience Elke Keuterick shares with us in her beautiful pilgrim report. Very personally, she writes how fear can strike you when you lose or threaten to lose someone or something. And how from one moment to the next confidence can suddenly well up in that same heart, like a clear source.
To understand my story, I have to briefly tell you my past.
Summer 2015 – my world collapses. I am a young woman of 34 with a diagnosis of breast cancer.
I am weak and frail.
I find peace in nature. In that period I took my first steps in non-conventional medicine, not following the mainstream – in the spiritual, in connection with the earth.
A good friend walks to Lourdes for me, to pray for my healing. And even though I am not a believer in that sense, it has touched my heart and touched my soul.
When he returns, I receive a necklace with a kind of ampoule with holy water at the back, to protect me. An amulet that I cherish.
A few months later I wake up and notice that the ampoule of holy water is no longer hanging on the back of the pendant. Panic overtakes me. I search in my bed, on the floor. What was there the previous evening is no longer there.
And suddenly I become inténs happy.
I don’t need it anymore. It’s going to be fine!
Zomer 2025 – Ik ben op zoek naar een fysieke uitdaging om de 10 extra jaren die ik tot hiertoe heb mogen ontvangen, te vieren. En om de zwakke en frêle vrouw van toen achter mij te laten.
Via vrienden ontdek ik ‘The Walk of Wisdom’ die nu ook ‘toevallig’ 10 jaar geleden in het leven is geroepen.
Samen met mijn man ga ik op pad.
In het begin ging het vooral om de fysieke uitdaging, maar hoe meer de tocht vorderde, ging dit over in vertraging, bezinning, geluk, terug connecteren met de natuur.
Mijn goede vriend, die ondertussen overleden is, heb ik de hele tocht met me meegedragen.
De duif doet me aan hem denken door het liedje ”Oh mijnen blauwe geschelpte” dat hij zo vaak voor me zong. 😊
De duivenringetjes schoof ik met liefde om de veter.
Na het genieten, genieten, genieten, verloor ik in de laatste 10 km mijn pelgrimsspeld. Mijn eerste reactie was ook hier teleurstelling, spijt. Nee toch… !
En dan geluk – puur geluk.
Het verleden herhaalt zichzelf.
Alles komt goed.
Mijn vriend ging op pelgrimstocht voor mij en ik voor hem. Anders en toch gelijk.
Zoals Toon Hermans het ooit zei:
ZIEN
Het leven heeft mij dag aan dag
heel duidelijk laten blijken:
de mooiste dingen die je ziet
die zie je, zonder te kijken.
Ze blijven bij je bovendien,
je hebt ze met je hart gezien.
Vol vertrouwen vat ik de rest van mijn leven aan. Het komt goed.
Dankjewel ‘Walk of Wisdom’ voor dit inzicht.
Elke – Pelgrim 20553
