Een wonder van vertrouwen

Wat een mooie ervaring deelt Elke Keuterick met ons in haar prachtige pelgrimsverslag. Heel persoonlijk schrijft zij hoe de angst je om het hart kan slaan wanneer je een dierbaar iemand of iets verliest of dreigt te verliezen. En hoe van het ene op het andere moment in datzelfde hart ineens het vertrouwen kan opwellen, als een heldere bron.

Om mijn verhaal te begrijpen, moet ik jullie kort mijn verleden vertellen.

Zomer 2015 – mijn wereld stort in. Ik ben een jonge vrouw van 34 met de diagnose borstkanker.

Ik ben zwak en frêle. 

Rust vind ik in de natuur.  In die periode zet ik mijn eerste stappen in non conventionele geneeskunde, het niet volgen van de mainstream – in het spirituele, in connectie met de aarde.

Een goede vriend wandelt voor mij naar Lourdes, om te bidden voor mijn genezing. En ook al ben ik niet gelovig in die zin, het heeft mijn hart beroerd en mijn ziel geraakt.

Ik ontvang bij zijn terugkomst een ketting met achteraan een soort ampul met heilig wijwater, om mij te beschermen. Een amulet die ik koester.

Enkele maanden later word ik wakker en merk dat de ampul wijwater niet meer aan de achterzijde van het hangertje hangt. Paniek overvalt mij. Ik zoek in mijn bed, op de grond. Wat er de vorige avond nog was is er nu niet meer.

En opeens wordt ik inténs gelukkig.

Ik heb het niet meer nodig. Het komt goed!

Zomer 2025 – Ik ben op zoek naar een fysieke uitdaging om de 10 extra jaren die ik tot hiertoe heb mogen ontvangen, te vieren. En om de zwakke en frêle vrouw van toen achter mij te laten.

Via vrienden ontdek ik ‘The Walk of Wisdom’ die nu ook ’toevallig’ 10 jaar geleden in het leven is geroepen.

Samen met mijn man ga ik op pad.

In het begin ging het vooral om de fysieke uitdaging, maar hoe meer de tocht vorderde, ging dit over in vertraging, bezinning, geluk, terug connecteren met de natuur.

Mijn goede vriend, die ondertussen overleden is, heb ik de hele tocht met me meegedragen.

De duif doet me aan hem denken door het liedje ”Oh mijnen blauwe geschelpte” dat hij zo vaak voor me zong. 😊

De duivenringetjes schoof ik met liefde om de veter.

Na het genieten, genieten, genieten, verloor ik in de laatste 10 km mijn pelgrimsspeld. Mijn eerste reactie was ook hier teleurstelling, spijt. Nee toch… ! 

En dan geluk – puur geluk.
Het verleden herhaalt zichzelf.
Alles komt goed.

Mijn vriend ging op pelgrimstocht voor mij en ik voor hem. Anders en toch gelijk.

Zoals Toon Hermans het ooit zei:

ZIEN
Het leven heeft mij dag aan dag
heel duidelijk laten blijken:
de mooiste dingen die je ziet
die zie je, zonder te kijken.

Ze blijven bij je bovendien,
je hebt ze met je hart gezien.

Vol vertrouwen vat ik de rest van mijn leven aan. Het komt goed.

Dankjewel ‘Walk of Wisdom’ voor dit inzicht.

Elke – Pelgrim 20553