Een schrijver op pad: Stefan van Dierendonck

In augustus 2022 liep schrijver en voormalig priester Stefan van Dierendonck in zeven dagen de Walk of Wisdom. Aan het eind van elke dag stuurde hij een ‘pop-up nieuwsbrief ‘ van zijn dagtocht naar mensen die zich daarvoor hadden aangemeld. Een sceptische, maar welwillende hernieuwde kennismaking met rituelen.

Hieronder Stefans eerste brief. Lees ze allemaal op zijn website.

Beste (lieve) lezer van deze pop-up nieuwsbrief (WoW),

Daar gaan we dan. 136 kilometer heuvels, bossen, rivieren en oude cultuurlandschappen rondom Nijmegen. Een eigentijdse pelgrimsroute. Zo staat het op het boekje, dat gaan we doen. Onder de hoede, dit keer, van een symbool dat de organisatie de zaailing noemt, met een pelgrimsveter om mijn nek en de telefoon en internet uit (nou ja, bijna dan, ik wil wel weten hoe het met mijn kinderen gaat). De organisatie noemt het ‘een dappere en zielsbewogen poging de juiste omstandigheden te helpen ontstaan waarin de wijsheid tot bloei komt.’ Dat kan ik wel gebruiken: meer wijsheid. Daar ga ik voor.

Maar kan ik het wel?

Ik vertelde van mijn plannen aan een vriendin, en die riep meteen uit: ‘Ik ga niet mee hoor, dat kan ik echt niet. Veel te lang, veel te zwaar.’ Precies waar ik ook bang voor ben, eerlijk gezegd. Mijn lijf is geen twintig meer. Ik heb nog nooit zo lang achter elkaar gewandeld, geen idee of dat wel gaat lukken. In mijn achterhoofd speelt ook mee, dat ik coeliakie heb: een verkeerde hap en ik kan goed ziek worden. Loop ik dan door? En waar kan ik eigenlijk naar de plee?

Het is een risico, dat bedoel ik maar, om in mijn eentje een lange tocht terug naar mezelf ondernemen. Daar komt nog bij, voor wie mij niet persoonlijk kent, dat ik een gecompliceerde relatie heb met alles wat je onder het parapluwoord spiritualiteit kunt vangen. Dat zit zo, heel in het kort: ik was ooit priester in de rooms-katholieke kerk, tot ik er zoveel ellende ontmoette, dat ik ben uitgetreden. De kerk verlaten. ‘Gedesillusioneerd’ in de woorden van mijn therapeut. Lang verhaal. Dat ik nu toch weer deelneem aan een ritueel, een pelgrimstocht nog wel, dat kost me wat. Dat rakelt van alles op.

Wat me helpt, is dat ik weet dat ik niet de eerste en ook niet de enige pelgrim ben. Een goede vriend ging me voor en wees me op deze tocht, dus ik weet dat er meer zijn zoals ik. Op zoek. Vastberaden om betekenis te geven aan het leven. Zoiets. Ik zag hem in gedachte lopen, vanmiddag, toen ik even op een bankje zat op de Duivelsberg. In zijn voetstappen, in die van zoveel anderen ga ik treden. Mijn pelgrimsnummer is 12106, dat zijn heel wat voorgangers.

Afgelopen zaterdag om half zeven zag ik mijn medepelgrims. Bij de vertrekceremonie. Een stuk of twintig fitte vrouwen en mannen, een paar met backpack, de meesten zoals ik: klaar voor een reis in etappes. Steeds terug naar het oude nest, omdat helemaal uitvliegen nog te veel gevraagd is.

Goed, tot zover de achtergrondinformatie: uiteindelijk gaat het natuurlijk om de wandeling zelf. De speurtocht, durf ik nu wel te zeggen. Ik weet niet wat jij denkt bij het woord pelgrimstocht, maar ik had toch echt in mijn hoofd dat het een soort van meditatie zou worden, een kalme wandeling. Naïef als ik ben dacht ik dat ik alleen maar de bordjes moest volgen, simpel. In werkelijkheid liep ik na de eerste straat al meteen verkeerd. Ik sloeg linksaf bij de Hemel, in plaats van rechtdoor te gaan. Wel trof ik een mooi uitzicht op de top van de Stevenskerk, trouwens, dus verkeerd lopen heeft ook zijn voordelen.

Twee straten verder liep ik weer verkeerd en kwam ik uit op de Waalkade. Ook niet de bedoeling, ik had ergens moeten afslaan naar het Valkhof, maar het naambordje had ik dus gemist. En de zaailing ook. Helemaal mijn schuld: had ik het boekje er maar bij moeten nemen, want daar staat alles duidelijk in beschreven. Wat er niet stond was de eerste vriendelijke ontmoeting van de dag, met een kat die op een randje zat te wachten op een aai tussen de oren. Ze miauwde luid, drukte haar hoofd tegen de muur en mijn hand, en al droeg ze een halsband vol bedels, haar naam kon ik niet terugvinden. Ze poseerde wel mooi voor een foto.

Na het Valkhof liep ik de trappen af, onder de Waalbrug door, waar precies voor mij een groepje vrienden of studenten samenkwam. Vier van die grote gasten in T-shirt en op gympen, allemaal met een flesje in de hand dat ze openpopten voordat ze de Ooypoort opliepen. Dat is de hoge voetgangersbrug naar de Waalstranden, trouwens. Ze lieten de brug dansen en sidderen, en ruiken naar bier. Het was elf uur en ik liep rustig achter ze aan, tot ze ergens bij een boom de rest van het gezelschap ontmoetten en ik ze met een gerust hart achterliet. Die vermaakten zich wel.

Daarna duwde ik het eerste klaphek open – een wonderlijk mooi woord vond ik dat ineens – en was ik eindelijk alleen en op weg.

Meer over Stefan van Dierendonck

Lees alle verslagen van Stefan van Dierendonck als pelgrim: link.
Of bezoek zijn website: ‘To facilitate, in some small way, a mutual journey toward meaning (Nick Cave)”. Alle foto’s © Stefan van Dierendonck.
Meer over het lopen van de Walk of Wisdom: link.