Een jaar voorbij, Robs pelgrimstocht deel 2: de daad

Op vrijdag 12 juni kocht ik na een voordracht van Joke Hermsen haar boek getiteld: ‘Ogenblik & Eeuwigheid’. Daarin schreef ze: “Pluk de eeuwigheid in het ogenblik“. Ik was direct geboeid door de vraag: hoe doe je dat? Wat ik er na de eerste hoofdstukken van begrijp, is dat je allereerst verstilling toelaat, rust, waardoor je meer en meer aandacht krijgt voor herinneringen, tijd, en inspiratie gaat voelen voor het leven dat nog voor je ligt. Ik liet haar woorden een beetje op me inwerken en bedacht me, dat is eigenlijk precies wat de Walk of Wisdom mij heeft gebracht toen ik vorig jaar de route liep. Specifiek had ik één vraag: waarom mijd ik conflicten? Bewust dan wel onbewust (lees: dagboek van een vreemdeling).

In de verstilling vond ik herinneringen, tijd voor bezinning en toen ik terugkwam voelde ik inspiratie voor het leven dat voor me lag. Niet dat ik daar al gelijk bij kon. Het was eerder een Woord, een belofte, nog geen daad. Maar mijn leven zou drastisch veranderen, dat voelde zo en dat was ook zo. Want waar ik in een eerdere bijdrage nog met enige trots getuig van het 16-jarig samen zijn met mijn partner besloten wij een paar maanden na de tocht ons huwelijk te beëindigen. We gunden elkaar een andere liefde waardoor, vreemd genoeg, de liefde (zij het in een andere vorm) tussen ons groeide. Er kwam ruimte voor verstilling, rust, en herinneringen en ten slotte: bezinning.

Exact op 31 december 2020 was onze scheiding een feit. In de aanloop verhuisde ik van een caravan naar het klooster aan de route in Velp en begon ik een beetje een zwervend bestaan langs (Facebook)vrienden. Bij tijd en wijle was dit vooral een onrustig bestaan, juist zonder verstilling. De oude ik met al zijn zekerheden en verworvenheden was aan het wankelen gebracht en dat wat nog louter belofte was, mijn nieuwe ik, brak door. Soms probeerde ik als scheidsrechter tussen beide te laveren; het conflict te mijden, te sussen, in de hoop te komen tot een compromis. En in begrensde tijd gegoten plannen lukte dit aardig. Tot het uiteindelijk tot een botsing kwam, een flits. Zoals Joke verwoordde: de tijd ontregelt, dat is het ogenblik dat de eeuwigheid zich openbaart. De tijd vertraagde, terwijl mijn oude ik zo dicht tegen het licht van het nieuwe leven, stierf. Feitelijk was het immer dit conflict dat ik probeerde te mijden, dat besef ik nu.

Terugkijkend is het als volwassen worden, opnieuw geboren worden en afleggen wat kinderlijk was; zich in je jeugd heeft gevormd. Goed, ik ben er nog niet. Vandaag sta ik gewoon weer aan het begin van een nieuwe dag waarin de tijd zich opnieuw ontvouwt in allerlei ontmoetingen. Vandaag in stilte, want samen vervolgen we na 9 maanden onderbreking de stiltewandeling de Walk of Wisdom in één jaar rond hopende iets van dit mysterie te mogen leven: een Eeuwigdurend ogenblik.

De cirkel is rond en het nieuwe leven, de volgende cirkel, roept ons toe:  “Ga pelgrim ga, ieder woord is een daad….. “

Wordt vervolgd,

Rob