Verslagen van pelgrims die de Walk of Wisdom hebben gelopen. Wil je een inzending doen voor ons pelgrimsgetijdenboek? Mail naar [email protected]

Walk of Wisdom – Keent door Sylvain leLarge

Samen-lopen. Men zegt wel: een samenloop van omstandigheden. Dat betekent dan ook bijeenkomen. Ook het bijeenkomen van opstandigheden. Mijn vrouw en ik hebben – vóór wij ervoor kozen samen eenzelfde route te volgen heel verschillende paden gevolgd. Zij, Katalin, in Hongarije in het gedisciplineerde communistische tijdperk. Ik, Sylvain, als vrije, vreemde vogel vanuit Frankrijk via Schotland – Findhorn – naar Nederland gekomen.

De internationale taal Esperanto heeft ons samengebracht, maar, op vele opzichten, zijn we als de dag en de nacht. Het is dat wij van elkaar zoveel houden dat wij het volhouden. En kijk, op een dag kruist ons pad de ‘Walk of Wisdom’. Nooit eerder hadden wij echt gelopen. Maar 60 is de nieuwe 40 – nietwaar? – dus vooruit dan maar.

Pelgrimsroute walk of wisdom door Sylvain lelarge

Ik met het routeboekje in handen, zij, die altijd van technologie houdt, met haar GPS. Zij wil vooral lopen. Ik wil graag de tijd nemen, naar bloempjes en vogeltjes kijken. Na een tijdje gaat het toch erg goed: zij stopt af en toe om iets moois te bewonderen, en ik krijg de smaak van het lekker marcheren te pakken – ‘hoeveel stappen hebben wij al gemaakt?’ vraag ik dan, en zij kijkt gretig op haar passenteller. Wij voelen ons in harmonie… met elkaar, met de weg, die zich vrij en leeg voor ons ontrolt… tot de twee mappen, de analoge en de digitale, plotseling niet precies dezelfde richting aangeven.

Pelgrimsroute walk of wisdom door Sylvain lelarge

Eerst denken wij dat de ander niet goed kijkt, maar na goed vergelijken zien we in dat het echt anders is. Wij beslissen het boekje te volgen, want dat is de bron. Ik word dus de gids, en zij voelt zich een beetje onzeker. In mijn oriëntatievermogen heeft zij namelijk geen onbeperkt vertrouwen. Wij zijn midden in het Duitse bos. En ja, op een bepaald moment weet ik het inderdaad niet echt meer… Links of rechts? Nu wordt Katalin echt nerveus.

En dan, komt er uit het niets en slanke oudere man met zijn twee hondjes. Hij is Duits, maar spreekt prima Nederlands, en wijst ons op alleraardigste wijze de weg. Een tweetalige reddende engel. Ik complimenteer hem, en hij antwoordt: ‘Het is belangrijk, als buren, om elkaars taal te leren spreken; zo bouw je de vrede’.

Pelgrimsroute walk of wisdom door Sylvain lelarge

Veel mensen zijn wij tijdens onze tocht niet tegen gekomen, vele dieren wel (onder anderen een hele kudde Schotse koeien met bijhorende kalveren en zeer lange hoornen, die pal op onze weg aan het grazen waren… en wij wilden liever niet te grazen (mee)genomen worden). Maar eenieder van die ontmoetingen heeft ons iets waardevols gegeven, schoonheid, zachtheid, wijsheid. Of zou het zijn dat het lopen ons weer ogen en oren geeft?

Sylvain en Katalin (pelgrims 3164 – 3165)

Sylvain en Katalin, pelgrims van de Walk of Wisdom

Esperanto is de internationale taal van de vrede: link Wikipedia


Esperanto-versio:

Kune-paŝi. Oni diras en la nederlanda: ‘een samenloop van omstandigheden’ (la kunpaŝado de situacioj). Tio signifas ankaŭ ‘kunvenado’. Kaj sekve: la kunvenadon de malsimilaj ribelemuloj. Mia edzino kaj mi – antaŭ ni decidis la saman vojon kune sekvi – paŝis laŭ tre diversaj itineroj. Ŝi, Katalin,  en Hungario dum la disciplinita komunista periodo. Mi, Sylvain, kiel liberema strangulo de Francio tra Skotlando – Findhorn – al Nederlando.

Pelgrimsroute walk of wisdom door Sylvain lelarge

La internacia lingvo Esperanto kunigis nin, sed, en multaj aspektoj, ni estas kiel tago kaj nokto. Kelkfoje, estas vere la amo kiu ebligas al ni elteni unu la alian. Kaj vidu, iom kruciĝas nia vojo kun la ‘Walk of Wisdom’ (la 136 kilometrojn longa ‘Paŝvojo de saĝeco’ ĉirkaŭ Nimego). Neniam antaŭe marŝis ni vere. Sed la 60a jaraĝo estas nun la nova 40a, ĉu ne? Do ni iru.

Mi kun la papera vojpriskribo en la manoj, ŝi, kiu ĉiam ŝatas la teknikaĵojn, kun siaj paŝkalkuliloj kaj apo kun mapo. Ŝi volas paŝi. Mi preferas preni la tempon por observi birdetojn kaj floretojn. Tamen, post iom da tempo, iras tute bone: ŝi fojfoje haltas por admiri ion belan, kaj mi komencas valorigi bonan marŝritmon – ‘Kiom da paŝoj ni jam faris?’ mi demandas, kaj ŝi kun evidenta plezuro konsultas sian paŝkalkulilon. Ni sentas nin en harmonio… unu kun la alia, kun la vojo, kiu elruliĝas antaŭ ni, nur por ni… ĝis la du mapoj, la papera kaj la diĝitala, subite ne plus indikas precize la saman vojon.

Pelgrimsroute walk of wisdom door Sylvain lelarge

Unue kredas ĉiu el ni ke la alia ne bone legas, sed, post atenta komparado, evidentas ke ili jesja malsimilas. Ni decidas la paperan mapon sekvi: ĝi estas la fonto. Do nun estas mi la gvidanto, kaj ŝi eksentas sin iom nesekura. Mian orientiĝkapablon ŝi nome ne senlime fidas. Ni troviĝas meze de germana arbaro. Kaj jesja, je iu momento, mi ne plus vere scias ĉu dekstren aŭ maldekstren pluiri. Tiam iĝas Katalin vere maltrankvila. Sed vidu: ĝuste tiam aperas el nenio longa magra maljunulo kun siaj du hundetoj. Li estas germano, sed ege bone parolas la nederlandan, kaj tre afable indikas al ni la vojon. Dulingva savanĝelo. Mi komplimentas lin, kaj li respondas: ‘Gravas bone lerni la lingvon de la najbaro; tiel konstruiĝas la paco.’

Pelgrimsroute walk of wisdom door Sylvain lelarge

Ni ne renkontis multajn homojn dum nia marŝado, sed multajn bestojn jes (inter aliajn, meze de nia vojo, tutan skotan bovinaron kun iliaj bovidoj kaj tre longaj kornoj… kies efikecon ni imagis sed ne spertemis).  Sed ĉiu el tiuj renkontiĝoj donacis al ni ion valoran: belecon, tenerecon, saĝecon. Aŭ ĉu estas tiel ke paŝi redonis al ni okulojn kaj orelojn?

Sylvain kaj Katalin (3164 – 3165)

Sylvain en Katalin, pelgrims van de Walk of Wisdom

https://eo.m.wikipedia.org/wiki/Esperanto

 

Wegen - themanummer tijdschrift Speling

Wegen – themanummer tijdschrift Speling

Het theologisch/mystiek wetenschappelijk tijdschrift Speling heeft een verhaal gepubliceerd van een van onze pelgrims en muzikant bij de vertrekceremonies: dichter en liedjesmaker Dineke de Velde Harsenhorst.

“Speling zoekt naar eigentijdse spiritualiteit en mystiek. De bezinning richt zich niet alleen op herkenbare religieuze uitingen en vormen. Speling probeert evenzeer de onderstroom van het alledaagse leven zichtbaar te maken. Speling is nieuwsgierig naar wat er ten diepste leeft in de cultuur en de samenleving. […] Want als spiritualiteit gaat zweven en het contact verliest met de alledaagse werkelijkheid, dan raakt […] het spoor bijster.”

Dineke schreef in het themanummer Wegen het verslag Voet voor voeten. Je kunt de pdf van Dinekes verhaal hier downloaden.

Dineke de Velde Harsenhorst

Dichter en liedjesmaker Dineke de Velde Harsenhorst

Ze stapt, ze loopt
ze heeft lief en hoopt
ze is vrij
in de wind om haar hoofd
waaien al haar gedachten weg
ze gelooft
ze is onderweg

elke stap brengt haar verder van huis
en het bloed dat in haar aderen bruist
volgt haar voeten
volgt het spoor
voet voor voeten
loopt ze door

ze loopt door bossen en velden en leeft
ze lacht in dorpen en steden en geeft
ze geeft haar hart
dat nu vleugels heeft
aan het oneindig ruim
dat haar omgeeft

op hun vlucht vliegen vogels met haar
van altijd en ooit herkennen ze elkaar
hoog haar hart vliegt
het volgt het spoor
en haar voeten …
die lopen door

[…]

Dineke de Velde Harsenhorst

Lees het verhaal hier
Meer over Speling of het nummer Wegenhier
Naar de website van Dineke: link

Fotograaf Ricardo Hernandez liep in september 2018 de Walk of Wisdom. Alle foto’s: Ricardoclicks.com

Walk of Wisdom, Keent, Oerrunderen stichting Taurus door Ricardo Hernandez

Walk of Wisdom, Keent, Oerrunderen stichting Taurus door Ricardo Hernandez

Walk-of-Wisdom-2018-08-Ricardo Hernandez

Walk-of-Wisdom-2018-02-Ricardo Hernandez

Walk of Wisdom, Heumensoord

“In het raamkozijn van het Dijkhuisje bij Beuningen heb ik een klein kompasje neer gelegd. Die lag in de lade bij mijn overleden partner.  Zo’n klein kompasje ter grootte van een bierflesdop maar dan van plastic… Ik wilde het ergens neerleggen. Zij was niet iemand die zo nodig iedereen “de weg moest wijzen” maar indien nodig, wel anderen behulpzaam wilde zijn met het vinden van de juiste richting.. Mocht iemand het nodig hebben mag het worden meegenomen. Maar het mag ook blijven liggen.”

Lees hieronder het verslag van Robert Peters uit Gees.


Het is niet de eerste keer dat de gedachte mijn hoofd vervult. Wandelen, wandelen is trainen in traagheid. Ik bedoel, wandelen is voor een mens de meest langzame wijze van voortbewegen. Je bent een uur onderweg en nog maar zo’n 5 kilometer verder.  En dat zal voor veel mensen te langzaam gaan nu je -zeker voor langere afstanden- daar tijd voor móet nemen.  En dat gunnen we onszelf niet meer.

Tijd nemen voor dingen die zo op het eerste gezicht op zinloos gesjok lijken. Een nutteloze bezigheid in de visie van velen. Want voordat je ergens bent, ben je uren verder. Uren in tijd. Vier uur wandelen is ook 8 keer het gras maaien, 4 wasmanden met strijkgoed wegwerken. Drie keer al m’n ramen lappen en zo kan ik de tijd nog wel meer “economiseren.” Sommigen zeggen zelfs: “tijd is geld.”

Nou, tijd is helemaal geen geld. Dat tijd geld is, is onzin. Tijd is geen geld. Tijd is leven. En dat mag je invullen met wat je maar wil. Sommigen doen dat door tijd te gebruiken om geld te verdienen. Veel geld. Meer dan ze nodig hebben. Ik ben blij voor ze als ze daar gelukkig van worden. Maar tijd is gewoon leven. En als je wilt mag je tijd “verlummelen.” Of “verwandelen.” Als je tijd maar lééft en laat leven… En ik leef tijd door wandelen. Méér verbonden met je omgeving. Wind voelen, temperatuur, zonnestralen en als het tegenzit- nou ja, tegenzit..- een plensbui die je huid doorweekt. Alles om je heen omringt je langer. Is langer bij je. Dat is voor mij wandelen. Trainen in traagheid….

Walk of Wisdom, Elyzeese Velden

Walk of Wisdom, Elyzeese Velden

 

En met zo’n pelgrimsachtige tocht komt daar nog iets bij. Je bent alleen. Geen 44000 mensen die als een lang lint over een dijk slingeren. Geen euforisch juichende mensenmassa’s die je willen doen geloven dat je nóóit alleen loopt… Nou wel dus. Je bént alleen. Tijdens mijn tocht hoorde ik vaak alleen mijn voetstappen en in het ritme dáárvan het zacht krakende geluid van mijn rugzak…

Je hebt ook geen afleiding. Ja, natuurlijk. Je begeeft je door prachtige landschappen die heel lang bij je blijven, soms en snel wisselend: een heideveld, bospaadje, zandverstuiving, maisveld. Weiden en akkers en vaak een kerktoren die je urenlang nastaart.
Maar die geven geen afleiding voor een bijna eindeloze stroom gedachten en diepgevoelde emoties ín dat alleen zijn… Die onderga je en worden diep gedacht en gevoeld.

Walk of Wisdom, Mookerheide

Mensen zeggen tegen me, hoe goed en lief bedoeld: “je moet afleiding zoeken; in je werk, sociaal leven en in een even sociale “media” (waar ik toch al niet zo goed in ben), ga er op uit..”
Tsja….Ik weet het niet.

Als ik afleiding wil zet ik Netflix op, te vergelijken met dat als je je beroerd voelt, er twee paracetamolletjes in mikt. Dát is afleiding. Afleiding is naar iets zoeken. Actief je gedachtestroom een andere kant op willen dirigeren, of zelfs willen blokkeren. Maar dat ervaar ik niet tijdens de tocht. Enkel een eindeloze stroom aan gedachten, emoties, diep en intens. Variërend van diep filosofische gedachten tot de -evenzo diep filosofische- vraag: “ben ik nu écht verdwaald…?”

En plots, ergens, érgens , ik geloof gedurende etappe 5 of 6, érgens tussen Alverna en Bergharen geloof ik,  was mijn hoofd op een moment helemaal leeg.  Gewoon hélemaal leeg…Geen enkele gedachte, niets, enkel zijn. Deel uitmakend van, één met alles om me heen.. Zó bijzonder…

—————-

Bijzondere ontmoetingen zoals met de schippersvrouw van het pontje bij Ravenstein waar ik even mijn hart uit heb kunnen storten naar aanleiding van haar vraag waarom ik de tocht deed….. Een ontmoeting die precies even lang duurde als de Maas breed is… Daarna een zwaai en weer verder..

Walk of Wisdom Ravenstein

—————–

Kerktorens. Nou, je komt er een paar tegen. Het zijn er nogal wat. De ene heb je nog niet achter je gelaten of de volgende is alweer in zicht. En niet alleen dat ze je nastaren. Soms verwelkomen ze je vanuit een verte. Soms duiken ze zomaar op, alsof bijna uit het niets. Een andere keer staan ze aan de zijkant en begeleiden je ze bijna urenlang.. Elk met een eigen uitstraling. Ze zijn als bakens, wachters.

Tijdens mijn laatste etappe op de Waaldijk zie ik héél in de verte de contouren van de St Stevenskerk die mij de illusie geven dat ik er bijna ben. Het voelt als een kompas. Dáár moet ik naar toe. Daar voltooi ik mijn tocht na ook dáár te zijn begonnen. Vele kerktorens terug…

Overigens, ik ben niet zo van de religie en dogma’s. Ik kan mij meer vinden in wat Kafka ooit heeft gezegd: “ik weet niet of er zoiets is als een hemelse verlossing, maar ik wil ‘m wel elk moment waard zijn…”

Walk of Wisdom, kerkje Persingen

Walk of Wisdom, kerkje Persingen

Pelgrimsroute Walk of Wisdom, Beek

Walk of Wisdom, Beek

Pelgrimsroute Walk of Wisdom Bergharen

Walk of Wisdom, Bergharen

Pelgrimsroute Walk of Wisdom, Winssen

Walk of Wisdom, Winssen

Pelgrimsroute Walk of Wisdom, Stevenskerk

Walk of Wisdom, Stevenskerk

—————–

In het raamkozijn van het Dijkhuisje bij Beuningen heb ik een klein kompasje neer gelegd. Die lag in de lade bij mijn overleden partner.  Zo’n klein kompasje ter grootte van een bierflesdop maar dan van plastic… Ik wilde het ergens neerleggen. Zij was niet iemand die zo nodig iedereen “de weg moest wijzen” maar indien nodig, wel anderen behulpzaam wilde zijn met het vinden van de juiste richting.. Mocht iemand het nodig hebben mag het worden meegenomen.  Maar het mag ook blijven liggen.


Pelgrimsroute Walk of Wisdom, Raamkozijn Dijkmagazijn Beuningen door Robert Peters

Raamkozijn Dijkmagazijn Beuningen door Robert Peters

—————–

Grappig. Ik realiseer me dat behoudens het gebruik van het pontje ik geen gebruik heb gemaakt van een “gemotoriseerd” voertuig…Niet in een auto gezeten of zoiets dergelijks. Bijzondere gedachte.. Ook heb ik gebruik gemaakt van het vuilniszakje om wat zwerfafval in te verzamelen. Een paar lege blikjes, een leeg sigarettenpakketje. Vervolgens kwam ik echter nergens een afvalbak tegen om dat zakje ergens in te kunnen deponeren…

—————

Een paar dagen later op de trappen voor de Sint Stevenskerk. De “walk of wisdom” voltooid. Voel me een  beetje leeg, maar tegelijkertijd vol van “wisdom.” En als het geen wisdom is? Ach, dan komt die gewoon met de jaren denk ik…

En nu? Ben ik nu gelouterd? Nee. De “Wisdom” in pacht? Ook niet. Alleen een bijzondere ervaring rijker. Een heel bijzondere ervaring en de herinnering daaraan koester ik.
In gedachten loop ik de tocht nog eens na. En de speld, die hangt in mijn woonkamer naast de ets van de Sint Stevenstoren die zelfs in mijn ouderlijk huis heeft gehangen….

Daarnaast, Ik weet dat ik in vele gedachten ben geweest zoals zij in de mijne.

Ben weer thuis.. En nu maar weer gewoon verder. Gewoon weer verder, en net zoals die bijzondere week, stap voor stap….

De herinneringen koester ik, aan elke stap..
———–

Robert Peters, Gees (pelgrim 3159)

Pelgrimsroute Walk of Wisdom Hernen- Bergharen

Walk of Wisdom, Hernen – Bergharen

 

Een week op de Walk of Wisdom

die voetstap
dat moment in de tijd
vervloeit
met verleden in het land

en jij, ik
verstil dan
de woorden weg

In Weurt wordt een hondje vermist. Dat kan niet missen want iedereen die we tegenkomen bevraagt ons. ‘Als je ‘m vindt moet je ’m naar de bakker brengen’, zegt het liefste kleine meisje van Weurt. Zomaar een vrijdagmorgen in een klein dorp langs de Waal. Geen bakker gezien daar. Ook geen hondje trouwens.

Ah, de Walk. Wat een variatie in landschappen, indrukken, mensen, onderdak… en in het weer natuurlijk. Het genoegen waarmee Manja en Damiaan een route hebben gezocht en uitgezet spat ervan af. Ik meen dat te kunnen weten met mijn 35 jaar wandelervaring door half Europa. Natuurlijk pik je die lommerrijke boslaan even mee als je daarmee een druk stukje weg vermijden kunt. Om? Wat is omlopen? Dit is 136 kilometer omlopen.

Hey Nadia, al wat wijsheid opgedaan vandaag? We vragen het elkaar regelmatig onderweg, in die mooie lange nazomerweek op de Walk. De wat ongelovige Vlaamse en de ooit protestantse Noorderling, die elkaar halverwege hun woonplaatsen ontmoeten om die (Gelderse, roomse, bourgondische??) ofwel universele wijsheid nu eens te smaken.
Wat voor wijsheid doe je op onderweg? Ah, ik heb een week vrijwel niet gepiekerd. Ik heb weer kunnen ervaren dat je niet altijd hoeft te vluchten naar die ene geweldige route in het buitenland. Dat Nederland zo vele verrassingen herbergt. Dat ze in Grave best bier brouwen en je daarvan geen 2 moet bestellen als je nog verder wandelt.

In praktische zin zou ik zeggen: neem er 9 of 10 dagen voor, aaneengesloten. Gemiddeld 17 km. per dag en ook een dagje niks onderweg. Het boekje heb je nodig. Alleen al omdat er altijd wel ergens balorig jongvolk is dat stickers verwijdert. Ik zou wel een wat frequentere markering willen, ik vind het fijn zonder kaartje te kunnen lopen.

Is het een bezinningsweg, een spirituele weg? Zeker, de stilteplekken, de historie die zichtbaar is, de kapelletjes.. veel nodigt uit tot reflectie. En deels creëer ik (wij!) dat zelf door veel in stilte te lopen; door soms wat voor te dragen, door meditatieve momenten. Vooral oude bomen roepen die momenten bij me op.

Bezinning is er zeker ook door de mooie gesprekken onderweg… medewandelaars, pelgrims, mensen waar je overnacht. Zie bijvoorbeeld het prachtige stuk over Ryon, waar wij ook verbleven. Het is net geplaatst op de website van de Walk.

Mensen aan de route die zich betrokken voelen zeggen: de Walk wordt steeds bekender. Mooi. Die betrokkenheid maakt deze loop bijzonder.. dat je echt bij mensen thuis bent en aan kunt schuiven voor een heerlijke maaltijd. Mooie gesprekken hebt. Daarbij soms mensen ontmoet die ik in mijn dagelijkse leefomgeving ‘niet helemaal mijn type’ zou noemen. En juist daardoor bijzondere, rake vragen krijgt die je aan het denken zetten. Of de vrouw ontmoeten van de nieuwe kapel halverwege, die net kaarsen komt aanvullen, waarvan de opbrengst voor kankerbestrijding is. Ik weet wat het is, zegt ze nog, en haar ogen vertellen een lang verhaal. Mensen maken de weg.

En er zijn nog zoveel meer presentjes onderweg… de Ontfermberm, de lapjesboom, de prachtige oude landgoederen, de Kapelberg met zijn krachtplek, de bomenkathedralen… alles samen wat de WoW zo kleurrijk maakt.

Altijd zal ik looproutes met de Camino vergelijken, dat gaat vanzelf. Ik mis het zonder plan binnenlopen in een dorp, op zoek naar de fijnste herberg. Alleen als je een tentje meeneemt en naar kampeerplekken vraagt, kun je in ons land zonder plan. Verder is vooraf bellen vrijwel onvermijdelijk. Alleen al om het budget, ook zo’n dingetje. B&B’s zijn me vaak te luxe en prijzig. Maar.. slaapplekken plannen geeft ook voorpret. Het Emmausklooster in Velp vind ik wel een must op de route. Het zou mooi zijn als daar een slaapzaal wordt gerealiseerd, zoals het plan is. Een prachtige bezinningsplek met een fijne sfeer, ideaal om een dagje langer te verblijven. De massaliteit van de Camino mis ik zeker niet. Zo af en toe kom je andere pelgrims tegen. Een groet, soms een praatje of samen pauzeren in de berm.

En ja, dan dat Reichswald. What’s in a name? Onafzienbare rijen rechte stammen? No way. Wel de spanning van het al-dan-niet-verdwalen… ja, bij iedere weg horen legenden… het duistere oerbos… Wij liepen er uitsluitend in de stromende regen. Langs een verraste ree die dan geen mensen verwacht. Je helemaal laten doordrenken van het woud. Wat een ervaring, zeker ook omdat het samenviel met onze stiltewandeling. En, er komt altijd weer een warme, droge herberg.

De Walk of Wisdom liepen we van 21-28 september 2018. Volgend jaar augustus weer.
Veel dank aan de vrijwilligersgroep die al dit moois mogelijk maakt!

Simon Wijma

Simon publiceerde dit artikel op zijn blog https://eensobereweg.blogspot.com/

Foto’s: Nadia Poulin

“Aan de organisatie van Walk of Wisdom,

Hierbij stuur ik jullie een verhaal/gedicht toe van hetgeen ik heb meegemaakt tijdens mijn walk of wisdom. Met de betreffende persoon (Dhr. M.) heb ik contact gehad en het mag gedeeld worden.

Naar aanleiding van mijn 65 ste levensjaar wilde ik een pelgrimstocht lopen. Eigenlijk wilde ik niet ver weg, maar dichtbij in eigen land blijvend en eenvoudig.

Door toeval (lezen in de krant) kwam ik bij jullie route. In elf dagen, gemiddeld 12/13 km per dag, kon ik de volledige tocht realiseren. Deze tocht begon op 12 april en eindigde op 19 mei 2018. Ik was de 1900e deelnemer.

Het was een afwisselende tocht, door de ontmoetingen met mensen, met de verschillende landschappen, met de geschiedenis en met culturele achtergronden.

Maar ook met de stilte en de ontmoeting met mezelf.

Ik kijk dan ook vol dankbaarheid terug op deze dagen en deze tocht. Bij kaart no. 17 (Malden-Haterse vennen) hadden we op 30 april de volgende ontmoeting.

Het was die dag nat en fris weer.

Toe val (len)

We waren met vijf vrouwen

en zochten een bankje

om onze boterhammen rustig op te eten

 

we kregen een plaats in jouw keuken

een stoel om op te zitten

zomaar bij jou in de keuken

vreemden van elkaar en toch vertrouwd

 

jij zat nog volop in de verhuizing

na jaren zoeken naar werk in de eco-branche

stopte je met zoeken

en door los te laten

viel jou het huidige werk toe

 

vanuit het westen nam je de stap

naar het oosten van het land

door los te laten

viel hetgeen je naar verlangde, toe

 

als dank een ‘gouden kiemplantje’

het symbolisch engeltje van onze route walk of wisdom

kind van moeder aarde

ga er aandachtig mee om

 

het kwam in goede handen

jouw handen en hart voelde de waarde

en met respect gaf je antwoord

door het te omarmen

 

een moment om te koesteren

te bewaren in je hart.

 

Antoinette Menting
(Pelgrim 1900, n.a.v. ontmoeting met Dhr.M. in Malden  30-4-2018)

Het gedicht van Antoinette geldt als inzending voor ons nieuwe pelgrimsgetijdenboek: link.

ik kwam voor de Walk of Wisdom
werd verrast door de Engelse Koorvespers
zat plotseling als derde hinde in de Stevenskerk
blij en vervuld vertrok ik daarna naar het wandelpad
maar kwam niet vooruit
werd steeds stilgezet
stopte bij elk terras
genoot intens van het ont-moeten en ontmoeten
en bleef maar vertragen
het ging ook niet om de kilometers
pelgrimeren was ook geen prestatie
pelgrimeren was juist vertragen
plotseling belandde ik in niemandsland
totaal verdwaald zocht ik mijn weg
ineens maakte mijn hart een sprong
onverwachte hulp van onbekenden op mijn pad
toeval bestond niet, iets viel mij toe…
ik werd opnieuw stilgezet
mijn schoenen lieten mij in de steek
ik liet alles los en werd opnieuw verrast
een bijzondere vrouw plukte mij van het wandelpad
ik kon verder als een verlichte pelgrim
ik werd opnieuw stilgezet
overvallen door een enorme angst
vlak voor mij sprongen plotseling
twee verwilderd uitziende mannen van hun fiets
alsof ze het op mij gemunt hadden
ik wilde niet met angst lopen
maar juist met zelfvertrouwen
had ik een irreële angst voor de angst zelf ontwikkeld?
mocht ik deze angst nu doorbreken?
ik landde weer op aarde op het zweefvliegveld
ontving opnieuw vertrouwen
ik trof een gesluierd paard
een varken woelend met zijn snuit in de grond
er was geen contact mogelijk
dus maakte ik een reis naar binnen
een dag van bezinning
inmiddels wel met blauw gelopen tenen
mijn schoenen verruild voor slippers
al slipperend kwam ik aan bij het klooster
werd opnieuw verrast door bekende pelgrims
verrast door gastvrijheid
verrast door rust en sereniteit
verrast door een waanzinnig vogelconcert in de kloostertuin
alsof de hemel even op aarde was neergedaald
ik werd weer stilgezet
door deze fantastische locatie en de koffie
ik kon maar geen afscheid nemen van deze heerlijke plek
belandde daarna opnieuw in bijzondere ontmoetingen
vol interesse stonden we open voor elkaar zonder oordelen
ik werd opnieuw stilgezet
door urenlange en stromende regen
moest me aanpassen aan de omstandigheden
werd geraakt door enorme gastvrijheid
en heerlijke koffie
ik moest kiezen tussen verschillende wegen
besloot te luisteren naar mijn innerlijke stem
ik werd opnieuw stilgezet
op de Waalbandijk
daardoor liep ik naar een verrassende finish
en kwam tot het volgende eindinzicht:
wie snel kilometers wil maken
loopt volgens een strakke planning
maar wie echt wil ontmoeten
en graag verrast wil worden
vertraagt
desnoods op slippers

Hinde
(pelgrim 2930)

Lees hier alle blogs die Hinde schreef over haar tocht:
https://www.hindelodges.com/nl/wandelblog/walk-of-wisdom

Hinde organiseert ook pelgrimswandelingen – de Hinde Walk – “om te ontmoeten, te verbinden, te onthaasten, te vertragen, te bezinnen, los te laten, te reflecteren en vooral om te genieten!”
https://www.hindelodges.com/nl/hinde-walk

Foto door Hinde Joldersma

Hindelodges.com

Hinde Joldersma

Walk of Wisdom, Hindelodges.com

Koos Duivesteijn-Ockeloen liep half augustus de Walk of Wisdom en routekaartje 4 (bolletje 5 en 11), inspireerde hem tot de volgende tekst:

 

Bij Persingen was ikzelf Charon
Die mij de rivier overzette
Ik wilde mijn gestorven geliefde terug
In de Elyzeese Velden van Ubbergen hoopte ik hem te vinden
Onmogelijk natuurlijk
Toch riep ik
George ben je hier?

Koos Duivesteijn-Ockeloen
Augustus 2018

Miniatuur ‘Everlasting Journey’: Siemen Dijkstra

De eerste week van augustus was er een speciale wandelweek op de Walk of Wisdom. Mede-ontwikkelaar van de route Manja Bente en bestuurslid Thomas Hontelez bedachten deze bijzondere tocht met als thema de bezinning op de verhouding met de aarde. Manja schreef onderstaand verslag.

 

Het was spannend om te vertrekken. Ik kende Thomas – met wie ik de groep begeleidde – wel, maar was nooit samen met hem op reis geweest. Het waren bovendien allemaal onbekende pelgrims die mee op stap gingen. Verder had ik nooit eerder een reis begeleid. Allemaal ingrediënten voor nieuwe avonturen op mijn pad.

We hadden afgesproken bij café De Bruijn tegenover het welbekende Marikenbeeld. Natuurlijk waren Thomas en ik de eersten en we konden zo iedereen zien aankomen lopen. Een leuk gezicht, want van iedereen die met een rugzak aan kwam lopen, wisten we zeker: die gaat mee.

De rugzak die mee op reis ging, was het gesprek bij de eerste kennismaking en iemand die heel weinig bij zich had zei: het inpakken van mijn rugzak was al een reis op zich.
Daar gingen we dan! Er was voor onze groep een speciale vertrekceremonie georganiseerd, waar iedereen zijn intentie uitsprak voor de komende week. Een prachtige start en daarna vertrokken we … in stilte. We hebben de hele tocht in stilte gelopen. Er bleef immers genoeg tijd over om tijdens de pauzes en avonden met elkaar te praten.

Brief aan de aarde

Iedereen had ter voorbereiding thuis een brief geschreven aan de aarde: hoe zijn/haar verhouding was ten opzichte van de aarde en wat je eventueel in je leven wilde veranderen om duurzamer te leven.

Elke dag werden er een paar brieven voorgelezen en hierdoor merkte ik dat er verdieping ontstond in de relatie met de aarde. Prachtig hoe je dit op verschillende manieren kunt beschrijven. We hebben afval opgeruimd en ieder heeft ergens op de route een ongebakken kleitabletje achtergelaten met een voornemen voor de aarde.

Verbinding

Het was een bijzondere ervaring om te merken hoe snel er in de groep verbinding met elkaar ontstond.
Voor sommigen was het ook een pad vol uitdagingen: het was die week heet!! Een aantal dagen zelfs boven de 30 graden. Een van de pelgrims kon op een gegeven moment haar tas niet meer dragen. Samen hebben we naar een oplossing gezocht zodat ze de tocht tot het einde kon uitlopen. Iemand anders had enorm veel blaren en werd liefdevol verzorgd door groepsgenoten. Bij sommigen kwamen emoties los. Al die dingen die op een reis soms heftig zijn, zorgen ook voor mooie, diepe ervaringen. We werden door elkaar opgevangen.


Overnachten

We hebben op heel verschillende en bijzondere plekken geslapen. Van een luxe hotel (waar wel elk half uur de kerkklokken klonken alsof ze naast je bed geluid werden) tot een tipi op een romantische landschapscamping. Geslapen op veldbedjes wat verre van luxe was. Op een boerderij overnachtten we in een heus tuinvogelreservaat met zijn vieren op een kamer en de laatste nacht sliepen we in een klooster waar weer iedereen een eigen kamer had. Iedereen bewonderde elke nieuwe plek en de kleine ongemakken werden gedragen als een echte pelgrim: het hoorde erbij en de volgende dag was het weer anders.

Het eten was fantastisch met regelmatig een vegetarisch 3-gangenmenu. Op de camping kwam speciaal een kok voor ons koken met biologische streekproducten versierd met eetbare bloemen.

Een aantal herinneringen eruit gelicht die me bij is gebleven:

  • De eerste dag met een aantal in de Bisonbaai in de Ooijpolder gaan zwemmen was dat heerlijk bevrijdend.
  • De gemoedelijke stilte in de pauze bij Kranenburg, iedereen uitgeteld op het gras liggend. We konden praten maar niemand wilde.
  • Het buiten slapen bij de tipi en kijken naar de sterrenhemel.
  • Er was ’s ochtends geen koffie bij de tipi. Tijdens de boodschappen in Mook was er een koffiekransje in de supermarkt, wat genoot iedereen van dat kopje koffie.
  • ’s Ochtends vroeg om 7 uur in stilte op een heuvel staan en kijken naar de prachtige Vennen.

Eindpunt

Na vijf dagen van 28 graden en meer hebben we de laatste kilometers in de regen gelopen, wat was dat lekker. Daarmee kwamen we bij ons voorlopig eindpunt Ravenstein. De reis zat erop. We wilden afsluiten met wat lekkers in stadsherberg de Keurvorst, maar helaas bleek de herberg dicht. Voor een raam aan de overkant wuifde een wat oudere dame of we bij haar wilden komen.
Het was de plaatselijke VVV, waar we gebruik konden maken van een vergaderruimte en zelfs een kopje koffie kregen. Ik heb er Bossche bollen bijgehaald van de bakker (Ravenstein is Brabant) om het te vieren. Dit zijn nu echte pelgrimsgebeurtenissen, plannen kunnen niet doorgaan, maar er komt altijd iets voor in de plaats en soms is dat veel beter dan jezelf had bedacht.

Twee mensen gingen de tocht meteen afmaken en de anderen hebben het nog in het verschiet. Met een voldaan gevoel hebben we afscheid genomen. Bedankt pelgrims en lieve aarde: het was mooi!

Manja

Foto’s: Thomas Hontelez

Pelgrim Corrie Kelders liep de Walk of Wisdom en schreef een Voet en Goed Wandelverhaal erover voor Content Magazine:

Fotografie: Susan Peeters