Verslagen van pelgrims die de Walk of Wisdom hebben gelopen. Wil je een inzending doen voor ons pelgrimsgetijdenboek? Mail naar [email protected]

Lucy HollFreelance tekstschrijver/eindredacteur Lucy Holl geeft op zaterdag 27 oktober een korte schrijfworkshop op onze verhalenmiddag voor pelgrims die de Walk of Wisdom hebben uitgelopen. Een interview door Damiaan Messing.

Waarom doe je mee?  

“Ik draag de Walk of Wisdom een warm hart toe en vind het mooi om verhalen uit de route te halen van mensen die gelopen hebben. Er gebeurt vaak van alles op zo’n tocht en ik vind het goed dat er na een tijd gelegenheid is om daar bij stil te staan: “Wat heb ik allemaal meegemaakt?” Mensen hebben veel verhalen en op die dag kun je ze mondeling delen en kijken wat er op papier tevoorschijn komt. 

Ik krijg bij dit soort workshops in het begin wel de vraag: “Wat moet ik nu schrijven? Ik ben geen schrijver!” Maar aan de hand van speelse oefeningen gebeurt het vanzelf. Zo waren de deelnemers op de eerste verhalenmiddag verrast over wat ze zelf op schreven. Opeens gaven ze woorden aan een mooie ervaring. Omdat je voorleest wat je schrijft, deel je die ervaring ook en dat is fijn om te doen. Het geeft extra betekenis.”

Kun je wat meer vertellen over de opzet van de workshop?

“De workshop is een ontspannen manier om herinneringen terug te halen: wat was er mooi aan je tocht? Wat was er moeilijk? Je gaat even terug naar wat je tijdens de Walk of Wisdom hebt gedaan en ervaren. Wat was je verlangen om op pad te gaan? Wat ben je tegengekomen?

In mijn werk ben ik sterk journalistiek bezig met interviews over zware onderwerpen in onder meer de zorg, het onderwijs of het bedrijfsleven. Dit is juist creatief schrijven. Geen interviews. Je begint bij jezelf. Dan blijkt dat er woorden uit je komen die je niet had voorspeld toen je met schrijven begon. We bouwen het zo op dat ze naar boven komen. [Lachend:] Het klinkt als een soort toveren eigenlijk!”

Je zit nu twee jaar in de redactie van de Walk of Wisdom. Welke verhalen komen bij jou boven drijven?

“Het mooiste verhaal dat ik tegen kwam, was er een zonder veel woorden. Iemand die was gaan lopen zonder camera en telefoon. Gewoon lopen, niet denken “Ik moet foto’s maken, want ik moet laten zien wat ik aan het doen ben.” Nee, helemaal op de route zijn, open en kijken wat er dan gebeurt. 

Een ander mooi verhaal dat me is bij gebleven is van Dineke de Velde Harsenhorst. Die schreef dat ze in haar leven in Nijmegen wel 100 keer naar restaurant Oortjeshekken was gewandeld in de Ooijpolder, aan het begin van de route. Toen ze diezelfde weg als pelgrim liep, was alles voor haar anders. Dat vond ik mooi: dat ze als pelgrim bewuster bij de dingen stil stond en haar eigen streek met andere ogen ging zien. 

Dat is misschien de rol van een pelgrim ‘ten voeten uit’, dat je op een andere manier door het leven gaat. Anders dan door de dag heen jagen, boodschappen doen, naar dit of dat op weg zijn. Een pelgrim heeft in mijn beleving meer het gevoel dat ie mag zijn waar die is en dat is het gevoel dat ik bij de workshop naar boven zou willen halen.”

 

De schrijfworkshop van Lucy is op zaterdagmiddag 27 oktober in het voormalige kapucijnenklooster van Avant Spirit in Velp bij Grave, een prachtig 18e eeuws klooster en pelgrimsherberg pal op de route. De middag is speciaal voor pelgrims die de route hebben uitgelopen en kost €15,-. Vrijwilligers van de Walk of Wisdom mogen gratis meedoen net als ‘engelen’ (mensen die ons met €50,- of meer sponsoren dit jaar).

Meer over de workshop en de verhalen- en inspiratiemiddag: link.
Meer over Lucy: link

Kapucijnenklooster Velp door Thomas Hontelez

“Aan de organisatie van Walk of Wisdom,

Hierbij stuur ik jullie een verhaal/gedicht toe van hetgeen ik heb meegemaakt tijdens mijn walk of wisdom. Met de betreffende persoon (Dhr. M.) heb ik contact gehad en het mag gedeeld worden.

Naar aanleiding van mijn 65 ste levensjaar wilde ik een pelgrimstocht lopen. Eigenlijk wilde ik niet ver weg, maar dichtbij in eigen land blijvend en eenvoudig.

Door toeval (lezen in de krant) kwam ik bij jullie route. In elf dagen, gemiddeld 12/13 km per dag, kon ik de volledige tocht realiseren. Deze tocht begon op 12 april en eindigde op 19 mei 2018. Ik was de 1900e deelnemer.

Het was een afwisselende tocht, door de ontmoetingen met mensen, met de verschillende landschappen, met de geschiedenis en met culturele achtergronden.

Maar ook met de stilte en de ontmoeting met mezelf.

Ik kijk dan ook vol dankbaarheid terug op deze dagen en deze tocht. Bij kaart no. 17 (Malden-Haterse vennen) hadden we op 30 april de volgende ontmoeting.

Het was die dag nat en fris weer.

Toe val (len)

We waren met vijf vrouwen

en zochten een bankje

om onze boterhammen rustig op te eten

 

we kregen een plaats in jouw keuken

een stoel om op te zitten

zomaar bij jou in de keuken

vreemden van elkaar en toch vertrouwd

 

jij zat nog volop in de verhuizing

na jaren zoeken naar werk in de eco-branche

stopte je met zoeken

en door los te laten

viel jou het huidige werk toe

 

vanuit het westen nam je de stap

naar het oosten van het land

door los te laten

viel hetgeen je naar verlangde, toe

 

als dank een ‘gouden kiemplantje’

het symbolisch engeltje van onze route walk of wisdom

kind van moeder aarde

ga er aandachtig mee om

 

het kwam in goede handen

jouw handen en hart voelde de waarde

en met respect gaf je antwoord

door het te omarmen

 

een moment om te koesteren

te bewaren in je hart.

 

Antoinette Menting
(Pelgrim 1900, n.a.v. ontmoeting met Dhr.M. in Malden  30-4-2018)

Het gedicht van Antoinette geldt als inzending voor ons nieuwe pelgrimsgetijdenboek: link.

ik kwam voor de Walk of Wisdom
werd verrast door de Engelse Koorvespers
zat plotseling als derde hinde in de Stevenskerk
blij en vervuld vertrok ik daarna naar het wandelpad
maar kwam niet vooruit
werd steeds stilgezet
stopte bij elk terras
genoot intens van het ont-moeten en ontmoeten
en bleef maar vertragen
het ging ook niet om de kilometers
pelgrimeren was ook geen prestatie
pelgrimeren was juist vertragen
plotseling belandde ik in niemandsland
totaal verdwaald zocht ik mijn weg
ineens maakte mijn hart een sprong
onverwachte hulp van onbekenden op mijn pad
toeval bestond niet, iets viel mij toe…
ik werd opnieuw stilgezet
mijn schoenen lieten mij in de steek
ik liet alles los en werd opnieuw verrast
een bijzondere vrouw plukte mij van het wandelpad
ik kon verder als een verlichte pelgrim
ik werd opnieuw stilgezet
overvallen door een enorme angst
vlak voor mij sprongen plotseling
twee verwilderd uitziende mannen van hun fiets
alsof ze het op mij gemunt hadden
ik wilde niet met angst lopen
maar juist met zelfvertrouwen
had ik een irreële angst voor de angst zelf ontwikkeld?
mocht ik deze angst nu doorbreken?
ik landde weer op aarde op het zweefvliegveld
ontving opnieuw vertrouwen
ik trof een gesluierd paard
een varken woelend met zijn snuit in de grond
er was geen contact mogelijk
dus maakte ik een reis naar binnen
een dag van bezinning
inmiddels wel met blauw gelopen tenen
mijn schoenen verruild voor slippers
al slipperend kwam ik aan bij het klooster
werd opnieuw verrast door bekende pelgrims
verrast door gastvrijheid
verrast door rust en sereniteit
verrast door een waanzinnig vogelconcert in de kloostertuin
alsof de hemel even op aarde was neergedaald
ik werd weer stilgezet
door deze fantastische locatie en de koffie
ik kon maar geen afscheid nemen van deze heerlijke plek
belandde daarna opnieuw in bijzondere ontmoetingen
vol interesse stonden we open voor elkaar zonder oordelen
ik werd opnieuw stilgezet
door urenlange en stromende regen
moest me aanpassen aan de omstandigheden
werd geraakt door enorme gastvrijheid
en heerlijke koffie
ik moest kiezen tussen verschillende wegen
besloot te luisteren naar mijn innerlijke stem
ik werd opnieuw stilgezet
op de Waalbandijk
daardoor liep ik naar een verrassende finish
en kwam tot het volgende eindinzicht:
wie snel kilometers wil maken
loopt volgens een strakke planning
maar wie echt wil ontmoeten
en graag verrast wil worden
vertraagt
desnoods op slippers

Hinde
(pelgrim 2930)

Lees hier alle blogs die Hinde schreef over haar tocht:
https://www.hindelodges.com/nl/wandelblog/walk-of-wisdom

Hinde organiseert ook pelgrimswandelingen – de Hinde Walk – “om te ontmoeten, te verbinden, te onthaasten, te vertragen, te bezinnen, los te laten, te reflecteren en vooral om te genieten!”
https://www.hindelodges.com/nl/hinde-walk

Foto door Hinde Joldersma

Hindelodges.com

Hinde Joldersma

Walk of Wisdom, Hindelodges.com

Koos Duivesteijn-Ockeloen liep half augustus de Walk of Wisdom en routekaartje 4 (bolletje 5 en 11), inspireerde hem tot de volgende tekst:

 

Bij Persingen was ikzelf Charon
Die mij de rivier overzette
Ik wilde mijn gestorven geliefde terug
In de Elyzeese Velden van Ubbergen hoopte ik hem te vinden
Onmogelijk natuurlijk
Toch riep ik
George ben je hier?

Koos Duivesteijn-Ockeloen
Augustus 2018

Miniatuur ‘Everlasting Journey’: Siemen Dijkstra

De eerste week van augustus was er een speciale wandelweek op de Walk of Wisdom. Mede-ontwikkelaar van de route Manja Bente en bestuurslid Thomas Hontelez bedachten deze bijzondere tocht met als thema de bezinning op de verhouding met de aarde. Manja schreef onderstaand verslag.

 

Het was spannend om te vertrekken. Ik kende Thomas – met wie ik de groep begeleidde – wel, maar was nooit samen met hem op reis geweest. Het waren bovendien allemaal onbekende pelgrims die mee op stap gingen. Verder had ik nooit eerder een reis begeleid. Allemaal ingrediënten voor nieuwe avonturen op mijn pad.

We hadden afgesproken bij café De Bruijn tegenover het welbekende Marikenbeeld. Natuurlijk waren Thomas en ik de eersten en we konden zo iedereen zien aankomen lopen. Een leuk gezicht, want van iedereen die met een rugzak aan kwam lopen, wisten we zeker: die gaat mee.

De rugzak die mee op reis ging, was het gesprek bij de eerste kennismaking en iemand die heel weinig bij zich had zei: het inpakken van mijn rugzak was al een reis op zich.
Daar gingen we dan! Er was voor onze groep een speciale vertrekceremonie georganiseerd, waar iedereen zijn intentie uitsprak voor de komende week. Een prachtige start en daarna vertrokken we … in stilte. We hebben de hele tocht in stilte gelopen. Er bleef immers genoeg tijd over om tijdens de pauzes en avonden met elkaar te praten.

Brief aan de aarde

Iedereen had ter voorbereiding thuis een brief geschreven aan de aarde: hoe zijn/haar verhouding was ten opzichte van de aarde en wat je eventueel in je leven wilde veranderen om duurzamer te leven.

Elke dag werden er een paar brieven voorgelezen en hierdoor merkte ik dat er verdieping ontstond in de relatie met de aarde. Prachtig hoe je dit op verschillende manieren kunt beschrijven. We hebben afval opgeruimd en ieder heeft ergens op de route een ongebakken kleitabletje achtergelaten met een voornemen voor de aarde.

Verbinding

Het was een bijzondere ervaring om te merken hoe snel er in de groep verbinding met elkaar ontstond.
Voor sommigen was het ook een pad vol uitdagingen: het was die week heet!! Een aantal dagen zelfs boven de 30 graden. Een van de pelgrims kon op een gegeven moment haar tas niet meer dragen. Samen hebben we naar een oplossing gezocht zodat ze de tocht tot het einde kon uitlopen. Iemand anders had enorm veel blaren en werd liefdevol verzorgd door groepsgenoten. Bij sommigen kwamen emoties los. Al die dingen die op een reis soms heftig zijn, zorgen ook voor mooie, diepe ervaringen. We werden door elkaar opgevangen.


Overnachten

We hebben op heel verschillende en bijzondere plekken geslapen. Van een luxe hotel (waar wel elk half uur de kerkklokken klonken alsof ze naast je bed geluid werden) tot een tipi op een romantische landschapscamping. Geslapen op veldbedjes wat verre van luxe was. Op een boerderij overnachtten we in een heus tuinvogelreservaat met zijn vieren op een kamer en de laatste nacht sliepen we in een klooster waar weer iedereen een eigen kamer had. Iedereen bewonderde elke nieuwe plek en de kleine ongemakken werden gedragen als een echte pelgrim: het hoorde erbij en de volgende dag was het weer anders.

Het eten was fantastisch met regelmatig een vegetarisch 3-gangenmenu. Op de camping kwam speciaal een kok voor ons koken met biologische streekproducten versierd met eetbare bloemen.

Een aantal herinneringen eruit gelicht die me bij is gebleven:

  • De eerste dag met een aantal in de Bisonbaai in de Ooijpolder gaan zwemmen was dat heerlijk bevrijdend.
  • De gemoedelijke stilte in de pauze bij Kranenburg, iedereen uitgeteld op het gras liggend. We konden praten maar niemand wilde.
  • Het buiten slapen bij de tipi en kijken naar de sterrenhemel.
  • Er was ’s ochtends geen koffie bij de tipi. Tijdens de boodschappen in Mook was er een koffiekransje in de supermarkt, wat genoot iedereen van dat kopje koffie.
  • ’s Ochtends vroeg om 7 uur in stilte op een heuvel staan en kijken naar de prachtige Vennen.

Eindpunt

Na vijf dagen van 28 graden en meer hebben we de laatste kilometers in de regen gelopen, wat was dat lekker. Daarmee kwamen we bij ons voorlopig eindpunt Ravenstein. De reis zat erop. We wilden afsluiten met wat lekkers in stadsherberg de Keurvorst, maar helaas bleek de herberg dicht. Voor een raam aan de overkant wuifde een wat oudere dame of we bij haar wilden komen.
Het was de plaatselijke VVV, waar we gebruik konden maken van een vergaderruimte en zelfs een kopje koffie kregen. Ik heb er Bossche bollen bijgehaald van de bakker (Ravenstein is Brabant) om het te vieren. Dit zijn nu echte pelgrimsgebeurtenissen, plannen kunnen niet doorgaan, maar er komt altijd iets voor in de plaats en soms is dat veel beter dan jezelf had bedacht.

Twee mensen gingen de tocht meteen afmaken en de anderen hebben het nog in het verschiet. Met een voldaan gevoel hebben we afscheid genomen. Bedankt pelgrims en lieve aarde: het was mooi!

Manja

Foto’s: Thomas Hontelez

Pelgrim Corrie Kelders liep de Walk of Wisdom en schreef een Voet en Goed Wandelverhaal erover voor Content Magazine:

Fotografie: Susan Peeters

Het labyrint en ik
Einde van mijn
‘walk of wisdom’.
Mijn voetstappen worden
aarzelend en langzaam
nu ik binnenloop…

Mijn leven, een labyrint,
van niet zien, en wel zien,
van twijfel, en geloven,
van angst en vertrouwen,
van verdriet en vreugde,
van verlangen en vervulling,

Hobbels wáren er, menige,
mijn leven een labyrint,
jazeker; in het centrum
na mijn omwegen,
kom ik aan.
Wat vind ik?
Een schat?
Ik buk me en zie
het kleine labyrint
in het grote, verwonder me
om de compacte weergave van
wat mijn leven was.
Ik kom aan…

Ik verpoos en mijmer…
vreugde stroomt in mijn binnenste,
nu ik, als met nieuwe vleugels,
de weg naar buiten ga,
mijn pas wordt sneller
en ik glimlach om het
falen en het vinden,
Ik heb geleerd
van mijn leven,
zoals het was, en
open mijn armen naar
de ruimte om me heen nu
ik het labyrint verlaat,
vreugde vervult me,
een immense vreugde

Hier ben ik,
en het is goed!

Ricky Rieter
schrijfster van ‘Pelgrimeren, lopend stilstaan’
en twintig jaren retraitebegeleidster geweest

 

Pelgrim Ricky Rieter liep de Walk of Wisdom en het laatste routekaartje inspireerde haar tot deze tekst en foto. Het is haar inzending voor het nieuwe Pelgrimsgetijdenboek dat in de maak is. Kijk hier voor meer informatie daarover.

 

Hatertse Vennen door Mark SchildersOnze vaste muzikant en schrijver van ons pelgrimslied Mark Schilders verbleef twee dagen op de route bij de Hatertse Vennen. Hij maakte deze aquarel.

Het is vandaag exact vier weken geleden dat ik – uitgezwaaid door mijn dochter en haar gezinnetje – met een blij hoofd mijn Walk of Wisdom in gang zette. Ik had er eerder dit jaar tijdens een stiltewandeling al aan geroken en nu ging ik ‘voor het echie’. Het plan was op 11 mei me weer te melden in de Stevenskerk. En dat is gelukt.

Tot mijn grote verrassing stond mijn hartsvriendin mij die vrijdag op de Waalkade op te wachten. Aan haar zijde strompelde ik de laatste meters naar de Stevenskerk. De ongekende hitte tijdens de eerste wandeldagen en de toch wel lange afstand die laatste dag hadden me een beetje gesloopt.

Maar veel zwaarder woog het gelukzalige gevoel in mijn hoofd dat ik iets heel bijzonders had meegemaakt. Zes dagen was ik alleen op pad en geen moment had ik me ‘allenig’ gevoeld. De dagen vulden zich met ogenschijnlijk minuscule zaken – een waarneming in de natuur, een fijn gesprek, een relativerend inzicht – die met elkaar uitgroeiden tot een kostbaar juweel.

Hoe vaak gebeurde het niet dat ik na een mooie vakantie binnen de kortste keren alweer in de dagelijkse sleur belandde? Voordat je het wist overheerste de stress je leven alweer, zat je opnieuw in de voortrazende trein. Daar leek geen ontkomen aan. Maar dat proces voltrok zich niet na de Walk of Wisdom. Het voelt alsof ik gereset ben; op een nieuw spoor ben gezet. En dat spoor slingert zich over wegen die verrassend goed begaanbaar blijken te zijn. Met als gevolg dat de kalmte overheerst.

Het proces diende zich al aan tijdens de voorbereidingen. De pelgrimsveter in het startpakket droeg ik gelijk om mijn pols. Zo was het plan voor de Walk of Wisdom voortdurend zichtbaar aanwezig. Ik vertelde er over aan vrienden en bekenden en onderwijl begon ik in mijn leven al zaken te filteren. Voorzichtig begon ik de focus te verleggen naar zaken die er voor mij echt toe doen. Tijdens de Walk of Wisdom heeft dat proces zich versterkt.

En dat was natuurlijk ook helemaal niet zo moeilijk. Tijdens die wandeldagen ben je – offline – verlost van alle dagelijkse hypes die de hedendaagse mens overspoelen. Het leven is lachwekkend eenvoudig. Het vinden van de juiste route, het op peil houden van de watervoorraad tijdens de hitte, de zoektocht naar je slaapplek, je fysieke conditie in de gaten houden: veel gecompliceerder is het allemaal niet. Hoe heerlijk is dat!

Kleine pareltjes

Nu vier weken later zijn het nog steeds van die kleine pareltjes – geen dag verliep zonder – die mij te binnen schieten. De vriendelijke eigenares van het lunchcafé in Grave die per se zelf mijn waterfles wilde vullen: ‘Je kunt dat wel doen in het toilet maar ik gooi er voor jou wat ijsklonten bij in’. De levenslustige 85-jarige Nijmegenaar op het terras nabij de Hatertse Vennen die op zijn manier – met een handkus – afscheid nam omdat hij zo had genoten van ons gesprek over het belang van bewegen. Het ontroerende verhaal van de bijna 80-jarige boer die mij uitnodigde naast hem te komen zitten op de voederbaal. Kon ik wat uitrusten en een praatje met hem maken. Wijzend naar het voortwoekerende onkruid en de zooi alom, vertrouwde hij me toe: ‘Ik kan het niet meer bijhouden allemaal, mijn vrouw zit al twee jaar in een verpleeghuis in Grave. Lopen lukt me niet meer zo goed maar ik fiets wel iedere dag twee keer naar haar toe. Nu met die hitte op aangepaste tijden, ’s morgens vroeg en ’s avonds, anders red ik het niet.’ Mijn pad vervolgend tel ik mijn zegeningen en verheug me op de volgende stop.

Heel verrassend was de kennismaking op Hemelvaartsdag met Barbara, Saskia en Henk uit Nijmegen. Ik wandelde die dag van Ravenstein naar Bergharen en op het traject Leur-Bergharen kwamen we elkaar diverse keren tegen. Dat klinkt gek, maar een mens loopt weleens verkeerd en dan moet je weer terug. Op die manier moet je iemand die je eerst voorbij liep soms opnieuw inhalen. Barbara liep de Walk of Wisdom met haar hulphond Zwiebo die haar begeleidt vanwege haar epilepsie. Maar Zwiebo wordt te oud voor zijn werk, moet binnenkort met pensioen. Daarom wilde Barbara nog éen keer iets bijzonders doen met haar trouwe vriend en ze koos voor het lopen van de Walk of Wisdom. Afzonderlijk van elkaar reageerden buurtgenoten Saskia en Henk op een oproep van Barbara in een buurtkrant: ‘Wie is er bereid met mij de uitdaging van de Walk of Wisdom aan te gaan?’ En zo is het gegaan.

Het verhaal van Barbara ontroerde me zo dat ik haar een geluksengel aanbood. Die had ik op zak voor bijzondere ontmoetingen. Als dat dit niet was! Barbara heeft de tocht vervolgd met mijn geluksengel aan de pelgrimsveter om haar hals. Met het verhaal van dit speciale drietal in mijn hoofd wandelde ik verder naar mijn slaapadres. Ik was er zo vol van dat ik niet na kon laten het te delen met mijn gastvrouw van het Vrienden op de Fietsadres. ‘Maar die mensen met die hond komen óók bij ons overnachten’, was haar reactie. Dat was natuurlijk hilarisch. ’s Avonds zijn we met z’n viertjes (en Zwiebo uiteraard) uit eten geweest in Bergharen. Op de fiets – ons gastadres stelde er vier beschikbaar – reden we naar het eettentje. Wat was dat fijn. Want met voeten die erom smeken na een lange wandeldag even met rust gelaten te worden is zo’n fietsritje een verademing.

Superplek

De verhalen in mijn hoofd rijgen zich aaneen. Ik heb het nog niet eens gehad over mijn superplek in de Hatertse Vennen. Wat is het mooi als mensen bereid zijn hun weelde in de natuur met je te delen! En wat te zeggen van de buitengewone, imponerende overnachtingslocatie in Ravenstein? En overal ontdekte ik weer nieuwe verhalen en vaak werden ze me ook verteld. Steeds opnieuw raakte ik onder de indruk en groeide het besef dat – of je nu rijk bent of arm – het leven niemand ongemoeid laat.

Tijdens mijn zesdaagse heb ik internet geen dag gemist. En inmiddels weken later alweer is mijn oude verslaving aan ‘Pauw’ op de late avond nog steeds overwonnen. Ik laat me nu op dat tijdstip inspireren door een goed boek. De Walk of Wisdom heeft mij geleerd de dingen die mij wezenlijk wat brengen te herontdekken en leidraad te doen zijn in mijn leven.
Ook heeft de Walk of Wisdom mij weer eens indringend doen beseffen hoe rijk mijn leven is. Zelfs of misschien wel juist vanwege mijn eenvoudige appartement (met een schitterend uitzicht op de rivier, dat wel) vier hoog. Met warme mensen om mij heen, zinvolle bezigheden en een lijf dat nog altijd topfit is, tel ik dankbaar mijn zegeningen. Dat klinkt misschien vroom, maar dat is wel wat ik voel.

Mieke Kleinleugenmors

Als pelgrim heb ik de wens om mezelf te ontmoeten. Waar kan dat beter dan in de rust van de natuur? Kan ik met mezelf uit de voeten als het lastig wordt of als ik door emoties overweldigd raak?

Best spannend om alleen op pad te gaan, op mezelf aangewezen. Geen escapes om snel naar iemand anders te rennen in het geval dat……

‘Veel omgevallen bomen in het Reichswald’, aldus het actuele routenieuws.

Al een aantal uren ben ik onderweg deze dag. Ik ben nog niemand tegen gekomen in dit grote bos.
En dan komen ze: op één pad kom ik die omgevallen bomen tegen. Wat te doen?: ‘Dit is makkelijk, ik kan er overheen’. De volgende kan ik onderdoor gaan. Tja en dan een paar dicht achter elkaar.
Hier is geen pad omheen te zien, ik kan er niet overheen en niet onderdoor. Ik bekijk de situatie rustig, er is totaal geen paniek! Ik stap het kreupelhout in en zoek mijn weg er doorheen. Na een poosje ben ik terug op het pad.

Wat ik meeneem? Als ik obstakels tegenkom, op welke manier dan ook, heb ik altijd een keuze wat ik er mee doe: ik kan er omheen, ik kan er overheen stappen of ik kan er onderdoor gaan.

Annelies Hoefsloot