Verslagen van pelgrims die de Walk of Wisdom hebben gelopen. Wil je een inzending doen voor ons pelgrimsgetijdenboek? Mail naar [email protected]

“Zingend, neuriënd of gewoonweg stilletjes tevreden ga ik verder op onbekende dreven”(Jozien Wijnakker, pelgrim 1700)

In augustus las ik in de Gelderlander over de Walk of Wisdom. Meteen wist ik; die ga ik ooit lopen.

Op mijn 16de liep ik voor het eerst mee met de Pax Christi Voettocht rond Den Bosch. Toen zingend:

‘Ga maar, ga maar… in oktober.

Als de korte dagen komen.

Hoop en zeg het niet te vlug.

Het leven vindt zichzelf weer terug.

In het onbedreigde dromen van je eigen hart.

Refrein:

Al wie gaan op verre reizen, worden armer worden rijker, ……

Worden wijzer.

Waarom ooit en waarom ga je niet meteen? In oktober. Zogezegd, zo gedaan. Via de Stevenskerk, als nieuwerwetse pelgrim nummer 1700, over nieuwe bruggen de paden op en de lanen in.

Om te beginnen de Ooijpolder in. Gewoon naar buiten aan de wandel en tegelijkertijd voelt deze tocht buitengewoon. Zeker ook door het besef van iedereen die voor en na mij ditzelfde pad lopen.

Winnen zonder wedstrijd

Dat ik onderweg voorkomende obstakels weet te trotseren geeft me een overwinnaarsgevoel. Bijvoorbeeld lees in het boekje: ‘Rechtdoor, met veerpontje het water over (handbediening)’. Dit blijkt een loeizwaar exemplaar dat ik in mijn eentje met forse spierkracht eindelijk mijn kant op krijg. Hé, hé, daar is ie. Nu met mij als enige passagier weer naar de overkant. En maar draaien aan dat grote wiel.

Ook gooi ik bij weilanden of oevers mijn rugzak alvast over het hek of het prikkeldraad en dan maar hopen dat ik zelf ook aan de andere kant kom. Vrouwmoedig neem ik de hindernissen. Yes!

Rond de geplande tijd arriveer ik op mijn gastadres. Letterlijk en figuurlijk een warm bad. Ik voel me moe en voldaan door de fysieke inspanning en de geestelijke ontspanning. Niets moet. Ik mag lopen in mijn tempo en de afstand die past bij mijn conditie.

Ik mag elk moment bus en trein naar huis nemen. Ik mag pauzeren zoveel als ik wil. Het is geen wedstrijd, geen competitie en er zijn geen medailles. Wel voel ik zin van binnenuit die me energie geeft om dit pad te gaan.

Verlichting

Nog thuis ben ik alsmaar kilometers aan het tellen, adressen zoeken, kleding klaarleggen, tips van internet verzamelen, … ik heb het er maar druk mee.

Kennelijk heb ik de illusie dat ik deze wandeling alleen kan volbrengen met een uitgekiende planning, passende (reserve-)kleding, etc.… Mijn volgepakte koffertje stond zelfs al ’n week eerder te wachten bij mijn eerste gastadres.

Eenmaal aan het lopen met rugzak en wandelschoenen ben ik in mijn element. Blijkt de meeste krampachtige voorzorg overbodig. ‘Shame’….De opsmuk krimpt met de dag. Ik raak een oorbel kwijt, lippenstift blijft in de tas. Die ene broek die onder de modder zit, zit toch het best, die houd ik lekker aan. Dankzij het fantastische weer laat ik poncho, reservekleding en koffertje achter en loop ‘verlicht’ verder. Het klopt; alles wat je thuislaat, is meegenomen!

Gedragen

De bomen laten hun blad los en de bladeren zijn weer voeding in de levenscyclus. Er komt een ritme in mijn dag. In de ochtend na de eerste meters begint het loslaten wat niet meer nodig is. Mijn lijf sorteert, verteert en integreert moeiteloos. Dit vergelijk ik weleens met volle dozen die je vlug op de zolder schuift om later eens rustig uit te zoeken.

Moeder natuur verwelkomt ruimhartig mijn zuchten, weeklagen en tranen. Ze luistert, heeft alle tijd en laat adviezen achterwege. Ze vertrouwt erop dat ik er zelf wel uitkom. Bomen blijven stevig staan, beekjes vrijuit stromen, de wolken drijven rustig voort en de aarde draagt me.

Kwiek

Goedgemutst loop ik steeds kwieker. Blij met mijn gezonde lijf. Dankbaar tel ik mijn zegeningen. Zingend, neuriënd of gewoonweg stilletjes tevreden ga ik verder op onbekende dreven. De zorgen loop ik uit mijn lijf. Mijn hoofd maakt zich hooguit druk over de aankomst bij de volgende pleisterplaats. Ik ben bewust aanwezig in mijn stap……en in de volgende………, voel mijn voeten op het zand, het herfstblad, het gras en de modder. Al die aardse vloerbedekking; een avontuur op zich.

Vrij in verbinding

Mijn mobieltje blijft zoveel mogelijk uitgeschakeld. Mail op auto-reply en What’s-app en Facebook weleens stiekem bekeken, maar tot de laatste avond niet actief gebruikt. Hoezo stiekem? Mag best! Eenmaal vrijwillig voorgenomen ‘social media’ minimaal te gebruiken kost dat geen enkele moeite. Ook al ben ik nog thuis, ik begin met inkeer en reageer niet meer op berichten. De blik gaat naar binnen.

Wel ben ik heel blij met mijn mobiel als fototoestel, als kompas en om contact op te nemen met het volgende gastadres. En later bleek ik ook nog een stappenteller te hebben, die eigenstandig de tel bij houdt.

Het alleen wandelen confronteert me met mijn – weliswaar tanende- ijver om lof te oogsten en afwijzing te voorkomen. Mijn verstand heeft er weet van dat je niet wijzer wordt van de gehechtheid aan ‘leuk’ en ‘niet leuk’. Toch neemt mijn automatische piloot het geregeld over. Ik ben vrij en onverveerd als ik durf te schrijven alsof niemand het leest, als ik bemin alsof ik nooit ben gekwetst, als ik zing alsof niemand me hoort en als ik ‘facebook’ alsof likes niet bestaan. Wandelen, zelfs als iedereen me ziet, durf ik als de beste.

Ontvangen

Volop genieten van het relaxte gevoel om niet te hoeven haasten, niet te rennen, niet opzij, opzij opzij……  Geen plicht, druk of moeten door anderen – of nog erger – door mezelf opgelegd.  In mijn dagelijks leven creëer ik zelf de grootste druk. Daar word ik deze wandeling nog bewuster van. Ook al zijn het activiteiten of contacten waar ik veel plezier aan beleef. Te veel leuk voelt niet meer leuk!

Rijkelijk ontvangen voert nu de boventoon. Ik geniet van het heerlijk weer, de prachtige omgeving en ben heel content in mijn uppie. En ik geniet evenzeer van de contacten met lieve mensen en van alle mooie gesprekken en verwennerij.

Spontaan komt dit wijsje bij me op dat Rudi Carell in 1960 zong op het Songfestival:

‘Wat een geluk dat ik een stukje van de wereld ben

dat ik de wijsjes van de sijsjes en de merels ken

en dat ik mee mag doen met al wat leeft

en mee mag ademen met al wat adem heeft.’

 

 

,

“Deze vorm van revalidatie stimuleert cliënten om uit de ‘overlevingsstand’ te komen”

“Ik ben nu klaar om het beter voor mezelf te maken, ik besef dat ik mezelf in de weg zit en dat ik de koe nu bij de horens moet pakken.” Dat zei een cliënt van Koninklijke Visio Den Bosch. Van 23 tot en met 30 september hebben zes cliënten met een visuele beperking met drie professionals en drie buddy’s ruim 110 km gewandeld over het pad van de Walk of Wisdom rondom Nijmegen.

Eigen regie

In deze revalidatiewandelwandelweek werden de cliënten uitgedaagd, door in beweging te zijn en tot bewustwording en inzicht te komen. Ze leerden vanuit eigen regie houding- en gedragsverandering te bewerkstelligen. Waarbij de focus niet alleen uitgaat naar psychisch welbevinden, maar er ook aandacht is voor oriëntatie en mobiliteit, sociale vaardigheden en algemene dagelijkse levensverrichtingen.

Bewust van eigen kracht

Wandelend op pad zijn, doet een beroep op al deze gebieden. De aanname is dat deze vorm van revalidatie cliënten stimuleert om uit de ‘overlevingsstand’ te komen: ze krijgen inzicht in en worden zich bewust van hun eigen kracht, patronen, overlevingsstrategieën en wijze van omgaan met hun beperking. Daardoor durven en kunnnen ze beter en sneller de regie op hun eigen leven nemen.

Ruimte

Een van de cliënten zei na afloop : “Mezelf als ‘slechtziend’ erkennen, geeft mij meer ruimte.” Een ander vertelde: “De groep motiveert mij om door te gaan. De buddy heeft mij laten inzien dat ik weer kan gaan lopen. Dat geeft een gevoel van gelijkwaardigheid, omdat er uitwisseling is op het menselijk vlak, serieus en met een hoop humor.”

Sofie Mangnus en Mia van Rooij

“Mijn maat, mijn wandelstok, stapte naakt en vol verwachting met mij zijn nieuwe leven in” (Paul De Marez, pelgrim 1420)

Walk of Wisdom, vanuit het perspectief van een verre Vlaming

Als pelgrim 1420 vertrok ik hartje zomer uit de monumentale Stevenskerk voor mijn Walk of Wisdom. Die maandagmiddag was ik in de oudste stad van Nederland aangekomen na een lange treinreis vanuit mijn thuisstad Kortrijk, dicht bij de Frans-Belgische grens.

Al snel liep ik langs de Waalstranden. De ruimte, de stilte, het water, de bloemen en de schapen dompelden mij meteen onder in een sfeer die de geest opent en de voeten energie geeft. Ik liep over veeroosters, door klaphekjes, langs heggen en knotwilgen. Puffend kon ik mijzelf met een veerpontje het water van Het Meer over trekken. In het eenvoudige gastvrije ‘Sous Eglises’ vond ik gelukkig nog onderdak.

Het was een prachtige start van wat een korte vijfdaagse pelgrimstocht moest worden, maar ik miste nog een stevige wandelstok.

Voor ontspannende tochten door berg en bos heb ik een paar stevige telescopische sticks. Die hebben alle kwaliteiten maar ze zijn koel. Op mijn pelgrimstochten wil ik een wandelmaat met een ziel. Ik wil een steun en toeverlaat met een verhaal, die ook bereid is naar mijn relaas, mijn vragen, mijn groot geluk en klein verdriet te luisteren. Ik wil een kompaan die sterk en moedig genoeg is om mij te dragen over modderige paden en de honden van mij af kan houden. En voor elke pelgrimstocht wil ik een nieuwe vriend om het verhaal van de weg diep tussen zijn knoppen en jaarringen op te slaan en er mij op mijn oude dag blijvend aan te herinneren.

Stevige stok

De volgende morgen liep ik al snel langs een grenspaal de Duivelsberg op, speurend naar een nieuwe wandelvriend. En daar, in een wirwar van afgebroken takken, lag hij naar mij te lonken: een stevige rechte stok van het juiste formaat, gegroeid in de aarde waarop mijn voeten naar de oude verhalen zochten. Op een bank, turend over het Filosofendal, nam ik mijn zakmes gaf mijn nieuwe maat een stevige punt en pelde liefdevol zijn oude verweerde bast af. Zo stapte hij met mij naakt en vol verwachting zijn nieuwe leven in.

Het was ook voor mij de definitieve start van een korte maar wonderlijke pelgrimstocht.

Ik herinner mij het boeiende verblijf bij de kapucijnen in Velp waar ik ook pelgrim Angelina ontmoette. De volgende morgen namen we geen afscheid. Immers zielsverwanten nemen geen afscheid van elkaar op de pelgrimsweg, zo blijft de mentale verbinding bestaan, ook al zie je elkaar niet meer terug. Toch zaten we ’s middags al weer samen op een terrasje in het romantische Ravenstein. Aan een vensterraam las ik er een knap gedicht van Simon Dermijn:

Zwerflicht

Ooit konden woorden ongestoord in de ruimte reizen,

Gekleed in kleuren, vergezeld door klanken, omgeven door geuren.

Geboren uit oude zielen, gevoed door eeuwenoude liefde

legden zij aan en legden zich uit.

Niet gehoord konden zij in duizend scherpe scherven barsten,

waarop het zonlicht keer op keer haar stralen brak.

Als woorden ons werkelijk ontmoeten,

wringen zij zich niet binnen, breken zij geen klanken.

Wanneer we luisteren en niet spreken,

ontmoeten en niet zoeken,

vallen zij soms met ons samen.

Toevallig in een patroon van eeuwigheid.

Simon Dermijn

En zo wees de weg mij verder mijn weg. De vennen en de golvende heidevlaktes werkten inspirerend, de lapjesboom bij de Sint Walrickkapel en de indrukwekkende kruisweg op de Kapelberg riepen oude devotie op.

De voorlaatste dag kon ik struinen in het spoor van de koeien langs de Waal om een bed te vinden in het Alde Coninckshof. ’s Morgens kon ik er in alle vroegte ontbijten bij het rimpelende water in één van de mooiste bedauwde tuinen van Nederland.

Ik was klaar voor de finale.

Zilte lucht

Midden op de brug ‘De Oversteek’ nam ik de tijd om, onder een spinnenweb van stalen spankabels te genieten van het waterlandschap en de zilte lucht. Vijf dagen was kort voor een ingrijpende pelgrimservaring, maar toch had ik weer een flinke dosis vitaminen voor hart en geest opgedaan. Ik tuurde naar de boten die op deze grijze zaterdagmorgen stil voorbij schoven, de boeg gericht op de markante Stevenstoren. In de verte zag ik de auto’s voorbijrazen op een grote karakterloze autobrug, dichterbij flankeerden haastige wandelaars de langzaam voorbijrijdende treinen over weer een andere oeververbinding. Een kil windje deed mij weer vertrekken en tot mijn verrassing kon ik plots een trap afdalen naar het zanderige eiland onder De Oversteek. Op een veld van verdorde grassprieten stond ik met een dubbel gevoel tussen tientallen betonnen pijlers onder de Oversteek.

Wit en kolossaal, de voeten stevig geplant in het zand of het water, boden ze de mens een veilige oversteek tussen twee oevers. De conische vorm van de plompe pijlers en het licht welvend perspectief gaven mij een gevoel van robuuste veiligheid, als onder de beschermende rokken tussen de zachte benen van een dikke oma. Ik zocht mij een zanderige weg naar het brugje over de Spiegelwaal. Mij omdraaiend merkte ik hoe de logge robuustheid van De Oversteek een speelse zwierigheid had gekregen die aan Gaudi deden denken. Ik liep over de dijk, onder de spoorwegbrug door en bereikte een elegant wit brugje waarover ik terug het eiland kon bereiken. Hier geen lome stoerheid maar een levendige lichtheid, een gedicht van betonnen versregels in het rimpelende Waalwater .

Yin en Yang

Ik voelde dat dit een moment was waar de pelgrim op zijn tocht de taal van zijn ziel gaat begrijpen. Als mens zoeken we onze weg tussen de vele aspecten van ons zijn. We zitten vol met vragen en huppelen tussen de oevers van hoop en twijfel, van zekerheid en avontuur, van aankomen en achterlaten. Maar het zijn de bruggen ertussen die ons de antwoorden brengen. Of ook niet, maar dan is het ook goed zo. Onder de brug vinden we geborgenheid en er bovenop kunnen we genieten van de eindeloze vergezichten, terugblikkend waar we vandaan kwamen, verwachtingsvol voor wat komt. Yin en yang. Harmonie.

Langs de spoorbrug kwam ik terug op de Waalkade en plots stond ik voor een groot labyrint. Paadjes in kinderkopjes slingerden zich tussen waterkanaaltjes naar binnen en terug naar buiten. Het eeuwige symbool van de weg van het leven, de pelgrimsweg naar binnen en terug naar de wereld. Dat was de plek waar ik mijn tocht ritueel kon afsluiten. Ik plaatste mijn zware rugzak op de kade, nam mijn stok met mij mee en liet mijn voeten de kinderkopjes verkennen. Langzaam, elke stap in mij opnemend, liet ik de voorbije tocht in mij herinneren. Vijf dagen had ik gelopen en genoten, maar deze morgen had ik de woorden van mijn ziel ontmoet. Ik was aangekomen.

Langzaam ging ik het pad terug naar de buitenwereld.

Op weg naar het station restte mij alleen nog een stempel te halen in de Stevenskerk en een getijdenboek te kopen. Daarmee zou ik mijn Walk nog vele malen kunnen overdoen.

Dank je wel, Walk of Wisdom!

Paul De Marez, Kortrijk

 

“We hebben veel positiviteit ontmoet” (pelgrims Keito van der Linden-Wisdom en Josselijn Bunte)

Met het gidsje in de hand,

de veter om de pols,

de rugzak omgegord

en het hart en hoofd vol verwachting,

vertrokken we op 10 september 2017 vanuit Amsterdam

om de Walk of Wisdom te gaan lopen.

Josselijn en Keito, moeder en zoon en in de rugzak as van Clare Wisdom, Keito’s vrouw die in 2015 is overleden. Op twee mooie plekken tijdens onze tocht heeft Keito as van Clare uitgestrooid. Voor het eerst sinds jaren samen op vakantie door verschillende provincies en een heel afwisselend landschap.

Op ons pad kwam hevige storm en plenzende regen, maar vooral veel zon, blauwe luchten en witte wolken. Kabbelende heldere beekjes en de meest uiteenlopende paddenstoelen en kleurrijke schimmels. Prachtige dikbilkoeien en eindeloze maïsvelden met goed gevulde kolven. En iedere keer verscheen aan de horizon weer een nieuwe kerktoren.

De mensen die we onderweg tegenkwamen waren behulpzaam. En als Amsterdammers viel het ons op dat iedereen ons vriendelijk groette.

We hebben veel positiviteit ontmoet en dat leverde ons energie en kracht. Het was een verrijking op persoonlijk vlak en ook voor onze relatie van moeder en zoon. Nóg meer begrip voor elkaar!

Keito van der Linden-Wisdom en Josselijn Bunte

Ze liepen samen de Walk of Wisdom. Om ervan te genieten en als ode aan Keito’s overleden vrouw Clare Wisdom.

“Gelukkig, dacht ik, het komt nog goed met deze wereld” (pelgrim Jeanet Aartsen)

Jeanet Aartsen liep in juni de Walk of Wisdom en ontmoette een engel in een rood jurkje op haar pad. Die kwam haar op de scooter halen toen ze er helemaal doorheen zat.

Jeanet schreef een mooie tekst naar aanleiding van die ontmoeting. Die geldt meteen als mogelijke inzending voor het volgende pelgrimsgetijdenboek dat aan het ontstaan is. Bij routekaartje 6, aldus Jeanet.

Ze schreef nog meer bij haar inzending: “Ik vond de tocht een bijzondere ervaring. Het was die week bloedje heet. Ik had blaren en was na drie dagen helemaal stuk. Ik overwoog om te stoppen. Een medepelgrim die ik sprak, heeft me (zonder dat ze het wist) over mijn dode punt heen geholpen. Overal trof ik vriendelijke en hartelijke mensen. Ik heb mijn beeld over de mensheid na deze week echt moeten bijstellen. Gelukkig dacht ik, het komt nog goed met deze wereld. Zo veel vertrouwen ook!”

De tekst die ze schreef bij kaartje 6 heet ‘Engel’:

Engel

Het is avond.

Na een lange hete dag,

ben ik bij de Duivelsberg.

Het is laat, ik zit er doorheen.

Ik bel naar mijn slaapadres

dat ik later kom.

Een vriendelijke stem:

‘Heb je nog puf?’

‘Nou, om eerlijk te zijn niet’,

antwoord ik.

‘Dan kom ik je halen.

Je ziet me zo;

ik heb een rood jurkje aan.’

Even later komt ze eraan:

een engel in een rode jurkje

met witte stippen,

op een scooter.

Ik mag achterop.

Haar lange haren wapperen door mijn gezicht.

Ze stelt haar huis royaal open.

De volgende dag

brengt ze me weer naar de route.

Ik zwaai haar na,

de engel in het rode jurkje

met witte stippen.

Ik zal op mijn tocht nog meer engelen ontmoeten.

Hoe bijzonder!

Walk of Wisdom, 18-24 juni 2017

Pelgrims worden van harte uitgenodigd om teksten ter selectie in te zenden voor het nieuwe getijdenboek van de Walk of Wisdom. De teksten zijn steeds gelinkt aan één routekaartje naar keuze. Ze mogen maximaal 2/3 van een routekaart uit de gids of 220 woorden beslaan. Een voorbeeldpagina (met een tekst van Dineke de Velde Harsenhorst) is gratis verkrijgbaar in de Stevenskerk bij beheerder Rens. Deze voorbeeldpagina kan in de routegids geklikt worden.

“Laat je maskers vallen, toon je ware gezicht” (Huib Wijtenburg, pelgrim 999)

Met prachtige muziek en liederen werden wij op zaterdag 17 december 2016 uitgeleide gedaan op onze pelgrimstocht.

Bij het vertrek uit de Stevenskerk sprak ik het volgende gedicht uit:

Labyrint

Heb je het verlangen om te dwalen

in je eigen labyrint

Van buiten naar binnen

Ben je nieuwsgierig

wat je daar vindt?

Of blijf je liever buiten,

ben je bang voor de pijn,

is er de ontkenning

wil je er eigenlijk niet zijn?

Geef je over

aan de STILTE

Geef je over aan het LICHT.

Laat je maskers vallen.

Toon je ware gezicht.

Voel hoe je wordt gedragen

als een golf in de zee

Voel hoe je met alles bent verbonden

en stroom, stroom mee.

Annemarie van Krugten

Ik had de eer om als Pelgrim 999 te mogen vertrekken waarbij ik onderweg meermaals verrast werd door attenties van horeca en hotelgelegenheden waar het overheerlijke verblijf in hotel De Keurvorst in Ravenstein het absolute hoogtepunt van was.

Als Nijmegenaar had ik her en der al stukken van de route gelopen, maar ik was zeker verrast door weer heel mooie plekken waar ik nog nooit eerder was geweest. Wij hadden prachtige ontmoetingen met een medepelgrim, met een buschauffeur, met iemand die ons een lift gaf toen er geen bus was, een voorbijganger die ons wilde helpen en nog veel meer.

De gastvrije en hartelijke ontvangst bij Adelheid en Huub Kortekaas deed recht aan het bovenstaande gedicht. In deze dierbare ontmoeting lieten wij allen onze maskers vallen en toonden ons ware gezicht. Toen wij net voor de aankomst bij de Stevenskerk halt hielden bij het Labyrint op de Waalkade voelden wij ons voldaan, dankbaar, verbonden en nog vol energie. Wij gaan zeker nog een keer de pelgrimage lopen maar dan aaneengesloten.

Huib Wijtenburg (pelgrim 999)

Hij liep samen met Lucy van Norel (pelgrim 1011)

Foto: Het labyrint op de Waalkade

Een filmende pelgrim uit Bunschoten

Jaap Bunk van RTV Bunschoten is de Walk of Wisdom aan het lopen en maakt van elke etappe een korte film. Bekijk hier zijn eerste film en abonneer je op zijn youtube kanaal RTV Bunschoten als je ook de andere wilt zien!

“Het was niet zomaar een wandeltocht” (pelgrim Ieke Witteveen)

In het voorjaar van 2017 wordt mijn veerkracht op de proef gesteld en ik besluit dat ‘t nu het moment is om de Walk of Wisdom te gaan lopen, een pelgrimsroute in Nederland die symbool staat voor de weg naar binnen op zoek naar zin en betekenisgeving.

Omdat ik van kamperen houd, bivakkeer ik op een camping in de regio en 7 augustus loop ik, samen met een vriendin die me op het spoor van deze route zette, de eerste etappe vanuit de Stevenskerk door de Ooijpolder naar Beek-Ubbergen. Tien dagen en 136 kilometer later ben ik terug op dezelfde plek en sluit ik, heel passend bij mijn stemming van dat moment, de route af met een hapje en een drankje in eetcafé De Hemel, genietend van heerlijke jazzmuziek.

Tien dagen loop ik rondom Nijmegen, soms alleen, soms samen met vrienden of naaste familieleden.

Zo ga ik op een ochtend alleen op pad. Mijmerend loop ik door de velden, de wind neemt mijn gedachten mee. Als vanzelf ondersteunt de aarde mijn voetstappen. Onderweg kom ik een kapelletje tegen, gebouwd in 2010 door een echtpaar. De opbrengst van de kaarsen gaat naar het KWF. De plek raakt me vanwege de liefde waarmee dit onlangs gebouwd is midden in het open veld en ook vanwege de diepe stilte die er heerst.

Ik steek niet vaak een kaarsje op, maar in dit kapelletje steek ik een driedagenbrandertje op voor een zeer geliefd zus(je) dat nog pas zo kort geleden, na een intense en korte ziekteperiode, overleed en nog in alles wat ik doe zo dichtbij is. Ik steek een kaarsje op voor familieleden en vrienden die inmiddels overleden zijn aan kanker en ook een kaarsje voor alle andere wereldburgers die een weg zoeken in het omgaan met deze ziekte.

Een fijne plek om even helemaal stil te zijn. Voor de deur lunch ik op een bankje en neem nog even een laatste zonnetje mee. Door een striemende regen loop ik verder door het vlakke land. Een regencape voorkomt niet dat ik drijfnat word. Het deert me niet, integendeel. Restjes modder uit het verleden worden weggespoeld; ik ervaar des te meer wat mooi was en mooi blijft. In het volgende dorp koop ik een nieuwe trui: ik kom innerlijk én uiterlijk schoon en droog weer terug op de camping waar me heerlijk eten wacht.

Tien dagen loop ik door heel verschillende landschappen, ervaar ik de wortels van deze oude streek in de vele voetstappen die ik zet en heb ik fijne, ontspannende en waardevolle ontmoetingen met lieve mensen.

En nu is de tent weer opgeborgen, zijn de kleren gewassen en de schoenen gepoetst. Het was niet zomaar een wandeltocht, het blijkt inderdaad een pelgrimsroute waarin ik bijna gedachteloos de voetstappen volgde van velen die me voor zijn gegaan en waarbij ik alles wat zich in de rest van de wereld afspeelt, langs me af liet glijden.

Al lopend en ervaringen delend met lieve mensen om me heen heb ik een rouwperiode kunnen afsluiten. De pelgrimage heeft z’n helende werk gedaan en ik weet zeker dat ik bij volgende intense levensmomenten wederom de wandelschoenen aantrek.

Ieke Witteveen, 21 augustus 2017

Fotocompilatie: Ieke Witteveen

‘In ongeborgenheid gaan nieuwe deuren open’ (Lucy van Norel, pelgrim 1011)

Hoe ontroerend om onder een haag zingende mensen door te lopen als start van het lopen van de Walk of Wisdom… En het is een grote haag van mensen: mijn vertrek is de afsluiting van een feestelijk samenzijn ter gelegenheid van het vertrek van de 999e pelgrim van dit geweldige initiatief!

Daags voor mijn vertrek lees ik een gedicht waarin ik geraakt word door een zin:

“…..want het pad dat jij zult lopen | verspreidt meer licht | dan je ooit had durven hopen…”

En daarmee ga ik op pad, mijn pad van groeien in wijsheid en liefde voor het leven…

De engelen die de route van dit pad markeren, zijn niet de enige: op de een of andere manier vallen mij steeds ‘engelen’ toe in de vorm van teksten of gedichten. Ik gebruik ze om die ene zin te onderzoeken, mijzelf te bevragen, wat lopend sowieso makkelijker gaat voor mij. Ook lijken bijvoorbeeld de verschillende gezichten van het winterse landschap mij antwoorden aan te reiken…

Ergens in die dagen lees ik een tekst: “Het wezen van de tijd is verandering. Eeuwig voortdurende verandering. … Loslaten is iets anders dan achterlaten. Vasthouden is iets anders dan weigeren om verder te gaan. Loslaten is toestaan dat wat er was in je doorklinkt, terwijl je verder gaat. Vasthouden is toestaan dat je verder gaat, terwijl wat er was eeuwig in je zal nagalmen.”

Op deze tekst kan ik wel een aantal kilometers lopen… En onderwijl kijk ik met een hernieuwde blik naar een voor mij vrij bekend landschap, waarbij ik me vaak laat verrassen door voor mij nog onbekende, dus onbetreden paden: mooi hoe dat samenvalt, die binnen- en buitenwereld…. Zó rijpt, al lopend over het levenspad, meer inzicht over wat mij deze tocht bezig houdt….

In de laatste wandeldagen komt onderstaand gedicht van Hans Stolp op mijn pad, en daarmee lijkt de cirkel van mijn thema en gedachten hierover weer rond….

Durf het oude los te laten

Verlaat je moeder-vaders huis

In ongeborgenheid gaan nieuwe deuren open

Die het leven je wijzen zal

De vrouw van Lot,

zij kon het niet

Zij bleef verlangen naar het oude

maar verloor daardoor zichzelf, versteende

Alleen wie los kan laten

wie en wat haar/zijn houvast was

wie ongebaande wegen gaat

zal vinden waar het echt om gaat

Toekomst laat zich niet in oude vormen persen

zij ontvouwt zich stralend

voor wie los is van wat was……..

Zó wordt toekomst een gestalte van licht

Hans Stolp

Lucy van Norel (pelgrim 1011), december 2016-februari 2017

Een pure tocht

Zo weer thuis van een geweldige wandeling.
De walk of wisdom.
136 km door en rond Nijmegen.
Wat een mooie route, zo divers.
Heuvels, heide, uiterwaarden, beekjes, velden, bossen, liefde, rust, stilte, alles komt er in voor.

Dankbaar aan mij zelf dat ik dit heb gedaan, ook dankbaar voor de organisatie jullie hebben iets heel moois neergezet.
De indrukken die ik opgedaan heb, zitten in mijn hart en ziel. Daarom heb ik geen foto’s gemaakt. Dus ga zelf deze ervaring aan, om te ervaren hoe mooi het is.

Carly van Kempen