Lucy HollFreelance tekstschrijver/eindredacteur Lucy Holl geeft op zaterdag 27 oktober een korte schrijfworkshop op onze verhalenmiddag voor pelgrims die de Walk of Wisdom hebben uitgelopen. Een interview door Damiaan Messing.

Waarom doe je mee?  

“Ik draag de Walk of Wisdom een warm hart toe en vind het mooi om verhalen uit de route te halen van mensen die gelopen hebben. Er gebeurt vaak van alles op zo’n tocht en ik vind het goed dat er na een tijd gelegenheid is om daar bij stil te staan: “Wat heb ik allemaal meegemaakt?” Mensen hebben veel verhalen en op die dag kun je ze mondeling delen en kijken wat er op papier tevoorschijn komt. 

Ik krijg bij dit soort workshops in het begin wel de vraag: “Wat moet ik nu schrijven? Ik ben geen schrijver!” Maar aan de hand van speelse oefeningen gebeurt het vanzelf. Zo waren de deelnemers op de eerste verhalenmiddag verrast over wat ze zelf op schreven. Opeens gaven ze woorden aan een mooie ervaring. Omdat je voorleest wat je schrijft, deel je die ervaring ook en dat is fijn om te doen. Het geeft extra betekenis.”

Kun je wat meer vertellen over de opzet van de workshop?

“De workshop is een ontspannen manier om herinneringen terug te halen: wat was er mooi aan je tocht? Wat was er moeilijk? Je gaat even terug naar wat je tijdens de Walk of Wisdom hebt gedaan en ervaren. Wat was je verlangen om op pad te gaan? Wat ben je tegengekomen?

In mijn werk ben ik sterk journalistiek bezig met interviews over zware onderwerpen in onder meer de zorg, het onderwijs of het bedrijfsleven. Dit is juist creatief schrijven. Geen interviews. Je begint bij jezelf. Dan blijkt dat er woorden uit je komen die je niet had voorspeld toen je met schrijven begon. We bouwen het zo op dat ze naar boven komen. [Lachend:] Het klinkt als een soort toveren eigenlijk!”

Je zit nu twee jaar in de redactie van de Walk of Wisdom. Welke verhalen komen bij jou boven drijven?

“Het mooiste verhaal dat ik tegen kwam, was er een zonder veel woorden. Iemand die was gaan lopen zonder camera en telefoon. Gewoon lopen, niet denken “Ik moet foto’s maken, want ik moet laten zien wat ik aan het doen ben.” Nee, helemaal op de route zijn, open en kijken wat er dan gebeurt. 

Een ander mooi verhaal dat me is bij gebleven is van Dineke de Velde Harsenhorst. Die schreef dat ze in haar leven in Nijmegen wel 100 keer naar restaurant Oortjeshekken was gewandeld in de Ooijpolder, aan het begin van de route. Toen ze diezelfde weg als pelgrim liep, was alles voor haar anders. Dat vond ik mooi: dat ze als pelgrim bewuster bij de dingen stil stond en haar eigen streek met andere ogen ging zien. 

Dat is misschien de rol van een pelgrim ‘ten voeten uit’, dat je op een andere manier door het leven gaat. Anders dan door de dag heen jagen, boodschappen doen, naar dit of dat op weg zijn. Een pelgrim heeft in mijn beleving meer het gevoel dat ie mag zijn waar die is en dat is het gevoel dat ik bij de workshop naar boven zou willen halen.”

 

De schrijfworkshop van Lucy is op zaterdagmiddag 27 oktober in het voormalige kapucijnenklooster van Avant Spirit in Velp bij Grave, een prachtig 18e eeuws klooster en pelgrimsherberg pal op de route. De middag is speciaal voor pelgrims die de route hebben uitgelopen en kost €15,-. Vrijwilligers van de Walk of Wisdom mogen gratis meedoen net als ‘engelen’ (mensen die ons met €50,- of meer sponsoren dit jaar).

Meer over de workshop en de verhalen- en inspiratiemiddag: link.
Meer over Lucy: link

Kapucijnenklooster Velp door Thomas Hontelez

“Aan de organisatie van Walk of Wisdom,

Hierbij stuur ik jullie een verhaal/gedicht toe van hetgeen ik heb meegemaakt tijdens mijn walk of wisdom. Met de betreffende persoon (Dhr. M.) heb ik contact gehad en het mag gedeeld worden.

Naar aanleiding van mijn 65 ste levensjaar wilde ik een pelgrimstocht lopen. Eigenlijk wilde ik niet ver weg, maar dichtbij in eigen land blijvend en eenvoudig.

Door toeval (lezen in de krant) kwam ik bij jullie route. In elf dagen, gemiddeld 12/13 km per dag, kon ik de volledige tocht realiseren. Deze tocht begon op 12 april en eindigde op 19 mei 2018. Ik was de 1900e deelnemer.

Het was een afwisselende tocht, door de ontmoetingen met mensen, met de verschillende landschappen, met de geschiedenis en met culturele achtergronden.

Maar ook met de stilte en de ontmoeting met mezelf.

Ik kijk dan ook vol dankbaarheid terug op deze dagen en deze tocht. Bij kaart no. 17 (Malden-Haterse vennen) hadden we op 30 april de volgende ontmoeting.

Het was die dag nat en fris weer.

Toe val (len)

We waren met vijf vrouwen

en zochten een bankje

om onze boterhammen rustig op te eten

 

we kregen een plaats in jouw keuken

een stoel om op te zitten

zomaar bij jou in de keuken

vreemden van elkaar en toch vertrouwd

 

jij zat nog volop in de verhuizing

na jaren zoeken naar werk in de eco-branche

stopte je met zoeken

en door los te laten

viel jou het huidige werk toe

 

vanuit het westen nam je de stap

naar het oosten van het land

door los te laten

viel hetgeen je naar verlangde, toe

 

als dank een ‘gouden kiemplantje’

het symbolisch engeltje van onze route walk of wisdom

kind van moeder aarde

ga er aandachtig mee om

 

het kwam in goede handen

jouw handen en hart voelde de waarde

en met respect gaf je antwoord

door het te omarmen

 

een moment om te koesteren

te bewaren in je hart.

 

Antoinette Menting
(Pelgrim 1900, n.a.v. ontmoeting met Dhr.M. in Malden  30-4-2018)

Het gedicht van Antoinette geldt als inzending voor ons nieuwe pelgrimsgetijdenboek: link.

Wat ontzettend leuk en hartelijk: bij onze donatie campagne vrienden van de wijsheid zijn de eerste ‘engelen’ geland. Marjolein Pieks, dorpsdichter van Heumen, voltooide deze week haar Walk of Wisdom en heeft €50,- gestort om de route verder te ontwikkelen en onderhouden.

“Morgen voltooien Heidy Cees en ik onze pelgrimage. Een wonderlijke tocht die we uitsmeerden over maar liefst 2 jaren!

Mijn dank en bewondering voor jullie initiatief is onbeschrijflijk. De Walk of Wisdom heeft bij mij een innerlijke transformatie teweeg gebracht van heb ik jou daar. Er was weinig voor nodig behalve het pad, de voeten en de beweging. De rest was en leidde regelrecht naar de stilte; bron van wijsheid, bron van liefde, bron van zijn.

Dankzij de Walk of Wisdom heb ik in liefde afscheid kunnen nemen van veel dwalingen en verleidingen die me uitputten. Ik ben terug gekeerd naar de kern van mijn wezen, licht en engelachtig zoals mijn dochter, de zon en maan en alles wat daar tussenin kan staan. Ik geloof ten diepste dat iedereen een engel is of kan zijn. En om dat geloof uit te dragen stortte ik vandaag 50 euro op jullie bankrekening.

En …… een gedichtje:

Engel van de Wijsheid

mijn voeten
zijn vleugels
mijn vleugels
klapwiekende
stilte

Marjolein Pieks

 

De Walk of Wisdom krijgt geen subsidie en draait vooral dankzij de inschrijfgelden voor startpakketten. Voor de continuïteit van onze stichting en investeringen in de ontwikkeling doen we een beroep op donaties en fondsen.

Wie ons met meer dan €50,- per jaar sponsort mag zich van ons met gerust hart een engel noemen!
Meer over de campagne ‘vrienden van de wijsheid’: link

 

We zoeken twee webredacteurs die willen meewerken aan onze weg van de wijsheid, maar dan online:

Walk of Wisdom webredacteur (NL)

Als Walk of Wisdom webredacteur (NL) plaats je nieuwe teksten en evenementen op de website en hou je de vaste pagina’s bij. Tekst en foto’s krijg je aangeleverd door de redactie. Als je het zelf leuk vindt om te schrijven, is daar ook ruimte voor.

Je hebt geen technische kennis nodig, maar enige ervaring met het bijhouden van webteksten is natuurlijk wel fijn. We werken met WordPress. Het technisch onderhoud zelf wordt gesponsord door online marketingbureau Lijndiensten.com.

Het is maximaal zo’n 2 tot 4 uur per week werk.
De Walk of Wisdom is een vrijwilligersorganisatie en het is dus een vrijwilligersvacature. Als vrijwilliger mag je gratis meedoen aan onze stiltewandelingen en inspiratiedagen en ben je  van harte welkom op onze nieuwjaarsborrel, feesten of uitstapjes. Maar het belangrijkste: je helpt met 40 andere vrijwilligers mee aan het in de wereld zetten van een nieuwe pelgrimsroute!

Walk of Wisdom webredacteur (EN)

Als webredacteur (EN) vertaal je relevante nieuwe berichten en evenementen naar het Engels en hou je de Engelstalige vaste pagina’s bij. Teksten krijg je aangeleverd door de redactie en website. Als je het leuk vindt om zelf te schrijven, is daar in overleg met de redactie ruimte voor.

Je hebt geen technische kennis nodig, maar enige ervaring met het bijhouden van webteksten is natuurlijk wel fijn. We werken met WordPress. Het technisch onderhoud zelf wordt gesponsord door online marketingbureau Lijndiensten.com.

Het is maximaal zo’n 2 tot 4 uur per week werk. De Walk of Wisdom is een vrijwilligersorganisatie en het is dus een vrijwilligersvacature. Als vrijwilliger mag je gratis meedoen aan onze stiltewandelingen en inspiratiedagen en ben je  van harte welkom op onze nieuwjaarsborrel, feesten of uitstapjes. Maar het belangrijkste: je helpt met 40 andere vrijwilligers mee aan het in de wereld zetten van een nieuwe pelgrimsroute!

Foto: Bart Kouwenberg, b-art photography (link)

Tractor-Deest.jpg

Koos Duivesteijn-Ockeloen liep half augustus de Walk of Wisdom en routekaartje 4 (bolletje 5 en 11), inspireerde hem tot de volgende tekst:

 

Bij Persingen was ikzelf Charon
Die mij de rivier overzette
Ik wilde mijn gestorven geliefde terug
In de Elyzeese Velden van Ubbergen hoopte ik hem te vinden
Onmogelijk natuurlijk
Toch riep ik
George ben je hier?

Koos Duivesteijn-Ockeloen
Augustus 2018

Miniatuur ‘Everlasting Journey’: Siemen Dijkstra

De eerste week van augustus was er een speciale wandelweek op de Walk of Wisdom. Mede-ontwikkelaar van de route Manja Bente en bestuurslid Thomas Hontelez bedachten deze bijzondere tocht met als thema de bezinning op de verhouding met de aarde. Manja schreef onderstaand verslag.

 

Het was spannend om te vertrekken. Ik kende Thomas – met wie ik de groep begeleidde – wel, maar was nooit samen met hem op reis geweest. Het waren bovendien allemaal onbekende pelgrims die mee op stap gingen. Verder had ik nooit eerder een reis begeleid. Allemaal ingrediënten voor nieuwe avonturen op mijn pad.

We hadden afgesproken bij café De Bruijn tegenover het welbekende Marikenbeeld. Natuurlijk waren Thomas en ik de eersten en we konden zo iedereen zien aankomen lopen. Een leuk gezicht, want van iedereen die met een rugzak aan kwam lopen, wisten we zeker: die gaat mee.

De rugzak die mee op reis ging, was het gesprek bij de eerste kennismaking en iemand die heel weinig bij zich had zei: het inpakken van mijn rugzak was al een reis op zich.
Daar gingen we dan! Er was voor onze groep een speciale vertrekceremonie georganiseerd, waar iedereen zijn intentie uitsprak voor de komende week. Een prachtige start en daarna vertrokken we … in stilte. We hebben de hele tocht in stilte gelopen. Er bleef immers genoeg tijd over om tijdens de pauzes en avonden met elkaar te praten.

Brief aan de aarde

Iedereen had ter voorbereiding thuis een brief geschreven aan de aarde: hoe zijn/haar verhouding was ten opzichte van de aarde en wat je eventueel in je leven wilde veranderen om duurzamer te leven.

Elke dag werden er een paar brieven voorgelezen en hierdoor merkte ik dat er verdieping ontstond in de relatie met de aarde. Prachtig hoe je dit op verschillende manieren kunt beschrijven. We hebben afval opgeruimd en ieder heeft ergens op de route een ongebakken kleitabletje achtergelaten met een voornemen voor de aarde.

Verbinding

Het was een bijzondere ervaring om te merken hoe snel er in de groep verbinding met elkaar ontstond.
Voor sommigen was het ook een pad vol uitdagingen: het was die week heet!! Een aantal dagen zelfs boven de 30 graden. Een van de pelgrims kon op een gegeven moment haar tas niet meer dragen. Samen hebben we naar een oplossing gezocht zodat ze de tocht tot het einde kon uitlopen. Iemand anders had enorm veel blaren en werd liefdevol verzorgd door groepsgenoten. Bij sommigen kwamen emoties los. Al die dingen die op een reis soms heftig zijn, zorgen ook voor mooie, diepe ervaringen. We werden door elkaar opgevangen.


Overnachten

We hebben op heel verschillende en bijzondere plekken geslapen. Van een luxe hotel (waar wel elk half uur de kerkklokken klonken alsof ze naast je bed geluid werden) tot een tipi op een romantische landschapscamping. Geslapen op veldbedjes wat verre van luxe was. Op een boerderij overnachtten we in een heus tuinvogelreservaat met zijn vieren op een kamer en de laatste nacht sliepen we in een klooster waar weer iedereen een eigen kamer had. Iedereen bewonderde elke nieuwe plek en de kleine ongemakken werden gedragen als een echte pelgrim: het hoorde erbij en de volgende dag was het weer anders.

Het eten was fantastisch met regelmatig een vegetarisch 3-gangenmenu. Op de camping kwam speciaal een kok voor ons koken met biologische streekproducten versierd met eetbare bloemen.

Een aantal herinneringen eruit gelicht die me bij is gebleven:

  • De eerste dag met een aantal in de Bisonbaai in de Ooijpolder gaan zwemmen was dat heerlijk bevrijdend.
  • De gemoedelijke stilte in de pauze bij Kranenburg, iedereen uitgeteld op het gras liggend. We konden praten maar niemand wilde.
  • Het buiten slapen bij de tipi en kijken naar de sterrenhemel.
  • Er was ’s ochtends geen koffie bij de tipi. Tijdens de boodschappen in Mook was er een koffiekransje in de supermarkt, wat genoot iedereen van dat kopje koffie.
  • ’s Ochtends vroeg om 7 uur in stilte op een heuvel staan en kijken naar de prachtige Vennen.

Eindpunt

Na vijf dagen van 28 graden en meer hebben we de laatste kilometers in de regen gelopen, wat was dat lekker. Daarmee kwamen we bij ons voorlopig eindpunt Ravenstein. De reis zat erop. We wilden afsluiten met wat lekkers in stadsherberg de Keurvorst, maar helaas bleek de herberg dicht. Voor een raam aan de overkant wuifde een wat oudere dame of we bij haar wilden komen.
Het was de plaatselijke VVV, waar we gebruik konden maken van een vergaderruimte en zelfs een kopje koffie kregen. Ik heb er Bossche bollen bijgehaald van de bakker (Ravenstein is Brabant) om het te vieren. Dit zijn nu echte pelgrimsgebeurtenissen, plannen kunnen niet doorgaan, maar er komt altijd iets voor in de plaats en soms is dat veel beter dan jezelf had bedacht.

Twee mensen gingen de tocht meteen afmaken en de anderen hebben het nog in het verschiet. Met een voldaan gevoel hebben we afscheid genomen. Bedankt pelgrims en lieve aarde: het was mooi!

Manja

Foto’s: Thomas Hontelez

Pelgrim Corrie Kelders liep de Walk of Wisdom en schreef een Voet en Goed Wandelverhaal erover voor Content Magazine:

Fotografie: Susan Peeters

Afgelopen dagen was er een speciale wandelweek op de route van de Walk of Wisdom voor wie zich wilde bezinnen op zijn verhouding met de aarde. Mede-ontwikkelaar van de route Manja Bente en bestuurslid Thomas Hontelez begeleidden de groep. Thomas maakte ook fantastische foto’s waarvan hieronder een selectie.

Deze week liep een groep pelgrims de Walk of Wisdom ter bezinning op hun verhouding tot de aarde. Ze hielden zich daarmee bezig met een van de grote vragen van deze tijd. Een reflectie door Damiaan Messing, pionier van de route.

Volgens velen leven we in het tijdperk van het “antropoceen”: de homo sapiens heerst over de aarde. Homo sapiens betekent “wijze mens”. Een nobele titel. Maar verdienen we die ook? Ik vind de mens slim en razend succesvol, maar wijs? We bevuilen ons eigen nest: de aarde, exploiteren op meedogenloze wijze andere soorten en moorden vele andere uit – over hoe we ons gedragen ten opzichte van de eigen soortgenoten zwijg ik maar even. Is dat de homo sapiens, wijze mens?

Er leven twee zielen in mijn borst. De een huivert voor de plastic soep, de smeltende ijskappen, de stuitende mondiale inkomensongelijkheid. De ander veert op bij het onnoembare leed dat we elkaar in de loop der eeuwen hebben bespaard dankzij medische vooruitgang en enorm gestegen welvaart. Ik ben groot geworden in een paradijselijk land waar de doorsnee zwerver met een uitkering meer te besteden heeft dan de gemiddelde Nederlander in 1950 (1). Terwijl menig tienjarige in de 19e eeuw werd afgebeuld in een fabriek, worden vandaag de dag voor dezelfde bengels knikkerpotjes ingemetseld in het straatmeubilair van sommige nieuwbouwwijken.

De mens die in zo’n korte tijd tot zoveel moois en subtiels in staat is, kan ook het eigen huishouden – de economie – zó inrichten dat het op aarde goed toeven is voor iedereen, terwijl er tegelijk ruimte is voor wat vrijwel ieder mens kalmeert: natuur. Bloemen en groene vergezichten, heuvels en dalen met eeuwenoude bomen, wuft fladderende vogels, een troep wilde zwijnen of een spichtige ree, verscholen tussen de varens…

Homo sapiens – me dunkt! Er moet nog heel wat gebeuren voor we die titel waardig zijn. Maar houd moed, verandering is op komst. Zelfs het liberale en politiek zo neutraal mogelijke NRC Handelsblad fulmineerde deze zomer in een hoofdcommentaar:

We weten het allemaal – maar willen we het ook weten? In de krant lezen we over smeltend Zuidpoolijs en over de onomkeerbare opwarming van de aarde, om vervolgens ons sukadelapje te verorberen, een geinig hebbedingetje te bestellen op alibaba.com en onze vakantie naar Thailand te plannen.

Deze cognitieve dissonantie kan ons niet redden van de conclusie dat de door wetenschappers verzamelde feiten betekenen dat we onze levensstijl zullen moeten veranderen […]

Maar we doen het niet?!

“Cognitieve dissonantie” is chique taal voor handelingen die ingaan tegen je eigen overtuigingen. Eerder dom dan wijs natuurlijk. Een wijs mens brengt handelen en overtuigingen met elkaar overeen. Volgens het NRC is dat minder dierlijke producten eten, minder vliegen en minder spullen kopen. Er is meer, maar wie de wetenschap van de klimaatverandering accepteert en zijn gedrag daarop niet aanpast, is goed beschouwd een homo stupido in plaats van homo sapiens. (2)

Laat ik niet gaan schelden – dat zou niet wijs zijn. Het leuke van de Walk of Wisdom vind ik dat je  eerst naar jezelf kijkt en pas van daaruit naar de wereld om je heen. In wat je raakt, ligt wat je waardeert en als je je waarden duidelijk hebt, kun je je handelingen daarop afstemmen.

Als ik voor mezelf spreek: “cognitieve dissonantie” volop. Ik ben overtuigd dat ik meditatie en inkeer waardeer, en matigheid van consumptie, maar geef me vaak over aan afspraakjes en werk, duchtig snoepend bovendien. Ik kan mijn overtuigingen bijstellen, maar ze zijn hardnekkig dus tot ik er naar leef, voel ik mij een beetje homo stupido.

Voor het overige ben ik een beste kerel. Ik word geraakt door een groep van tien pelgrims die vijf dagen gaat lopen om te denken over hun verhouding tot de aarde. Ik vind het mooi dat een van hen een jaar geen nieuwe spullen probeert te kopen, terwijl een ander experimenteert met een veganistische leefstijl en met katoenen zakjes naar de markt gaat om boodschappen te doen. Maf vond ik het laatste, maar ook interessant. En ja hoor, vandaag kocht ik voor het eerst vanuit overtuiging een pak soja-melk…

Laten we elkaar niet de maat nemen in hoeverre we wijs zijn of stom. Maar laten we ook niet wachten elkaar te inspireren onze levens zo in te richten dat ze passen in het tijdperk van het antropoceen. Een tijdperk waarin de wijze mens niet heerst over de aarde, maar haar beheert. Vanuit visie op de lange termijn en met groot respect voor de gloedvolle waaier aan soorten die het leven is en waaruit we zelf zijn voortgekomen.

Ieder van ons die tot dat inzicht komt en zijn of haar gedrag daarop afstemt, is één stapje naar het moment dat we de titel homo sapiens – wijze mens – waardig zijn.

Damiaan Messing
pionier Walk of Wisdom

(1) Rutger Bregman, Utopia for Realists, 2017, p.2.
(2) NRC Handelsblad hoofdcommentaar: “we moeten onze levens veranderen” – 26 juni 2018, link

Foto’s: Thomas Hontelez. Pelgrims op de Walk of Wisdom, zomer 2018.

Stevenskerk, net na zonsopgang

Vanochtend iets na zonsopgang las eindredacteur en tekstschrijver Lucy Holl in de Stevenskerk een bladzijde voor uit Seizoenen van het Leven: een hedendaags getijden- en pelgrimsboek. Het was de vierde pelgrimslauden, een bezinningsmoment bij zonsopgang, iedere eerste zaterdag van de maand. Een verslag door pionier Damiaan Messing.

Het kost me moeite om uit bed te komen: het is 05.30u op een zaterdagmorgen midden in de vakantie. Ik kleed me aan en ga lopen. Buiten tref ik verlaten straten. Het licht is er al, maar de nacht is niet weg. De stadslantaarns staan nog aan en een floers van schemering ligt over stenen en bomen. Een merel zingt, terwijl een jong stelletje uitgelaten het centrum uit komt fietsen. Floep: de lantaarns gaan uit.

Ik zie twee verspreide wagens op een anders drukke weg, verder rust. Overal dat zachte licht van de morgen dat alles vriendelijk maakt, voordelig uit laat komen. Langzaam kleurt aan één kant van de hemel de lucht oranje. Ik sla de hoek om van een winkelstraat: tussen de gevels rijst hoog de Stevenkerk boven de daken.

Het is vijf voor zes, een uur later al dan twee pelgrimslauden terug. Achter de kerktoren grijstinten. In de paar minuten die ik over de kasseien naar de kerk loop, tipt de zon vanachter me héél licht wat wolken aan.

Met een man of negen gaan we de kerk in en lopen traag een omgang door de verlaten kerk. Met een sierlijk gebaar tilt de Stevenspedel het getijdenboek uit de bekisting en vleit deze op een lezenaar. De voorlezer van dienst schuift aan:

“Als je naar buiten gaat…

‘Als je naar buiten gaat, ga je niet naar binnen.’
Deze polaire stelling vond ik – toen ik hem ooit las – als een paal boven water staan.
Tenzij je pelgrimeert? Want dan ga je immers in de letterlijke zin naar buiten, juist met de bedoeling om met aandacht je innerlijke weg te gaan.
Als je zo buiten loopt, speelt vanzelf in je op wat nog niet tot rust gekomen is. En om je heen biedt de natuur metaforen die iets bij je aanraken. De ene keer zie je je gespiegeld in een uitgeholde, scheefgegroeide knotwilg met zijn rechte sprieten de lucht in. Een andere keer meen je iets te herkennen in een rustende koe die heerlijk ligt te herkauwen.
Een hele kunst om tijdens het lopen het denken te laten varen, te laten komen wat er komt en weer te laten gaan. Langzaam stilte gewaarworden en steeds minder een strakke scheiding tussen binnen in en buiten je. Mogelijk voetje voor voetje naar minder verdeeld, naar meer één zijn.

Trinette van Schijndel, beeldend kunstenaar (link)
In: Seizoenen van het Leven: een hedendaags getijden- en pelgrimsboek. Meer

De volgende pelgrimslauden is zaterdag 1 september om 06.48u.

Voorlezer van dienst: Lucy Holl: link