Het labyrint en ik
Einde van mijn
‘walk of wisdom’.
Mijn voetstappen worden
aarzelend en langzaam
nu ik binnenloop…

Mijn leven, een labyrint,
van niet zien, en wel zien,
van twijfel, en geloven,
van angst en vertrouwen,
van verdriet en vreugde,
van verlangen en vervulling,

Hobbels wáren er, menige,
mijn leven een labyrint,
jazeker; in het centrum
na mijn omwegen,
kom ik aan.
Wat vind ik?
Een schat?
Ik buk me en zie
het kleine labyrint
in het grote, verwonder me
om de compacte weergave van
wat mijn leven was.
Ik kom aan…

Ik verpoos en mijmer…
vreugde stroomt in mijn binnenste,
nu ik, als met nieuwe vleugels,
de weg naar buiten ga,
mijn pas wordt sneller
en ik glimlach om het
falen en het vinden,
Ik heb geleerd
van mijn leven,
zoals het was, en
open mijn armen naar
de ruimte om me heen nu
ik het labyrint verlaat,
vreugde vervult me,
een immense vreugde

Hier ben ik,
en het is goed!

Ricky Rieter
schrijfster van ‘Pelgrimeren, lopend stilstaan’
en twintig jaren retraitebegeleidster geweest

 

Pelgrim Ricky Rieter liep de Walk of Wisdom en het laatste routekaartje inspireerde haar tot deze tekst en foto. Het is haar inzending voor het nieuwe Pelgrimsgetijdenboek dat in de maak is. Kijk hier voor meer informatie daarover.

 

Walk of Wisdom door Jan Alers

Walk of Wisdom, Jan Alers

In de eerste helft van 2018 schreven zich bijna 750 pelgrims in. Daarmee kwamen we vorige week op 3.000 inschrijvingen, iets meer dan een week na onze derde verjaardag. Heel erg mooi!

Om het succes te vieren, schrijven we een verkiezing uit voor de meest eigen wijze Nederlander 2018. Hierbij geldt onze eigen definitie van eigen wijs als selectiecriterium: de moed om je eigen weg te gaan en tegelijk verbinding te zoeken met de wereld om je heen.

Prijs en inzending

De meest eigenwijze Nederlander 2018 krijgt een 33cm stalen beeld van ons symbool Pelgrim, ontworpen door Huub en Adelheid Kortekaas ter waarde van €999,-. Tipgever van de winnende kandidaat krijgt het 3.000e startpakket voor de Walk of Wisdom, ons ‘pad van je eigen wijsheid’.

Tot 10 september kun je een kandidaat eigen wijze Nederlander tippen via [email protected] Voorzie de mail van een duidelijke motivatie die past binnen de gegeven definitie. Het gaat ons om aantoonbare keuzes van iemand in het tijdvak 21 juni 2017 tot en met 21 juni 2018. Een jury beoordeelt de kandidaten.

De vragen van de jury: in hoeverre was de keuze (1) ‘eigen,’ d.w.z. komt erin tot uitdrukking wat iemand belangrijk vindt? en (2) moedig, bv. omdat die tegen de consensus ingaat of van gebaande paden afwijkt? en (3) in hoeverre ontstijgt de keuze aan louter eigen belang?

Nijmegen

Foto: Walk of Wisdom Nijmegen, Jan Alers

Wat leuk om te lezen. De Walk of Wisdom staat in de top-5 van favoriete wandelingen van Bregje Schipper van Wandelvrouw.nl.

‘De extra lading die zo’n bezinningsroute met zich meebrengt, spreekt mij erg aan’, schrijft ze in magazine Wandel.nl.

Ze heeft al diverse keren over de Walk of Wisdom geschreven op haar site, en stelde onder meer haar ideale paklijst voor de Walk of Wisdom samen.

 

 

Return Again
Return again
Return to the land of your soul
Return to what you are
Return to who you are
Return to where you were born
and reborn again

Tijdens de stiltewandeling op de route van de Walk of Wisdom afgelopen zondag 8 juli werd dit lied (gezongen door Shaina Noll) gespeeld.  De Joodse rabijn en zanger Schlomo Carlebach schreef dit nummer als heling voor overlevenden van de holocaust. Het is een nummer met een paar repeterende zinnen die als een mantra werken om terug te keren naar je oorspronkelijke staat van zijn.

Patricia Akkermans (praktijk natuurgeneeskunde Dankh) en Hans Peerden begeleidden de tocht. Ze hadden het thema ‘Vrije geest’ gekozen.

Patricia las daarbij onderstaande tekst voor.

‘Dit thema is erg verbonden met de energie van het seizoen en met de geschiedenis van het gebied waar we doorheen lopen.
Het is hoogzomer, je eigen energiepeil zou op een hoogtepunt moeten zijn. Het is ook een tijd om te rusten en om te ontspannen. De vrijgekomen energie kan gebruikt worden om los van alle normale verplichtingen meer in contact te komen met je vrije (creatieve) geest of je authentieke zelf. Wie ben je als terug gaat naar je bron?

In het gebied waar we vandaag doorheen lopen is in WOII flink gevochten en hebben veel jonge mensen hun leven verloren. Jonge mensen van beide partijen, die aan de ene kant vochten voor vrijheid en voor het behoud van een vrije geest en aan de andere kant jonge mensen die geïndoctrineerd waren en zich dat waarschijnlijk ook niet meer bewust waren.

In de waan van de dag raken we allemaal weleens in meer of mindere mate onze authenticiteit of onze vrije geest kwijt en zijn we ons dat vaak niet meer bewust. Wij willen jullie uitnodigen om tijdens de wandeling proberen contact te maken met het authentieke vrije in jezelf en wakker te zijn voor symbolen in de natuurlijke omgeving onderweg die daar uitdrukking aan geven. Vind je iets onderweg dat uitdrukking geeft aan jouw vrije geest of authentieke zelf neem het dan mee of fotografeer het bijvoorbeeld of onthoud het.’

Foto: Marja Hakkoer

Het lied op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=fxARCHjMe_4

De volgende stiltewandeling is 12 augustus van Plasmolen naar Malden.

De Walk of Wisdom doet mee met Nijmegen Groene Hoofdstad van Europa 2018. Sinds een paar maanden kan iedereen in de Valkhofkapel in Nijmegen een intentie voor een groene leefstijl schrijven op een moestuinetiketje en die in een schaal met aarde ‘poten’. Mede-initiatiefnemer van de Walk of Wisdom Manja Bente schreef een liefdesbrief voor de aarde met haar intentie om haar plasticconsumptie terug te dringen.

Manja begeleidt van 5 t/m 9 augustus een vijfdaagse wandelweek op de Walk of Wisdom (meer).

Lieve aarde,

Als kind woonde ik in Zeeuws Vlaanderen in de polder en het buiten zijn was een onderdeel van mijn leven. Ik leefde mee met het ritme van de seizoenen. Het voorjaar werden de bonen, uien, suikerbieten en aardappelen geplant. In de zomer waren je velden vol met gewassen en in de herfst werd alles geoogst. De winter waren je akkers bruin en somber. Het was fijn om op deze manier bewust te zijn van de voedselketen en hoe mooi het is dat het eten door jou gegeven wordt.

Op die plek is het eerste bewuste contact met jou gelegd. Ik vond het heerlijk om in mijn eentje wat rond te fietsen en op pad te zijn in de polder. Genoot van de kippen, de duiven en de bijen die we hadden.

Toch maakte ik me als kind al bezorgd over het gif dat werd gespoten, terwijl ik er langs fietste en de walmen inademde. Vaak ging ik met mijn ouders en zus met de auto van Zeeuws- Vlaanderen over Antwerpen naar Nederland. We kwamen dan bij Antwerpen langs kilometers lange fabrieken en ik maakte me ernstig zorgen hoe we je bevuilden.

Ook de jacht op hazen en fazanten kon ik vanuit mijn huis zien. Ze liepen dan met twintig man op een rij. Er werd gefloten en dan zag je de hazen of fazanten wegschieten. Een eerlijke kans hadden deze beesten helaas niet met de drijfjacht.

Deze beelden zijn me altijd bij gebleven en hebben mijn gedachten over hoe ik met jou om wil gaan beïnvloed. Ik weet dat je zowel geeft als neemt, maar als ik hier om me heen kijk, nemen we de laatste jaren veel meer dan we aan je teruggeven.

Zelf houd ik ervan om lang onder de douche te staan. Elke dag reis ik naar Utrecht. Ik vind het leuk om kleding te kopen, vlieg een of twee keer per jaar om mijn dochter te bezoeken. Ja, ik compenseer in mijn gedachten direct: ik heb geen auto, eet geen vlees en koop biologisch. Ik scheid mijn afval en mijn kleding koop ik bijna altijd 2e hands. Toch vraag ik me af: wat kan ik doen om zorgvuldiger met je om te gaan?

Ik heb me voorgenomen om mijn plasticconsumptie terug te dringen. Ik ga met katoenen zakjes naar de markt en winkel, koop brood bij de bakker in een stoffen tas. Ik experimenteer met een veganistische leefstijl. Misschien kan ik hierdoor meer genieten van alle schoonheid die we gratis en voor niks van je krijgen.
Ik hoop dat we elkaar tot meer eerbied voor het leven kunnen inspireren. Dankjewel aarde, dat je zoveel geduld met ons hebt!

Manja

Foto’s: Jan Alers (op de route van de Walk of Wisdom)

 

“Spirit, inspiratie en hartelijkheid. Die zijn kenmerkend voor de Walk of Wisdom. En dat blijft zo, onze pelgrims zullen nooit ‘klanten’ worden.” Dat zei initiatiefnemer Damiaan Messing tijdens het feest voor vrijwilligers en donateurs ter ere van drie jaar pelgrimsroute. Het feest was zaterdag in het tuinvogelreservaat van Ronald Baksteen en Machteld Meij, geliefd gastadres en bed & breakfast in de Hatertse Vennen bij Nijmegen.

Stevig op de kaart

Damiaan noemde zich drie jaar lang pionier om uit te zoeken hoe de Walk of Wisdom met alle bijbehorende activiteiten en rituelen vorm kon krijgen. Samen met mede-initiatiefnemer Manja Bente en vele vrijwilligers zette hij de route stevig op de kaart.

“Toen wij jaren geleden fondsen benaderden voor een bijdrage, kregen we nagenoeg niets. Eentje vond het maar ‘een utopisch project’. Dat wij hier nu staan, komt omdat wij en jullie in dit project geloofden. Inmiddels zijn er bijna 3.000 pelgrims. We zijn dan wel idealisten, maar hebben de voeten op de grond’ , zei Damiaan. Hij vertelde verder dat de Nederlandse pioniersfase wordt afgerond. “We hebben net de Engelstalige routegids van de pelgrimsroute gepresenteerd. Nu bekijken we wat onze opdracht voor de volgende drie jaar is en hoe we elders in de wereld zaadjes kunnen planten voor ons model.”

Tien zakken vol zwerfafval verzameld

Het werd een geweldig feest met onder meer muziek van de vaste Walk of Wisdom-muzikanten Mark Schilders, Dineke de Velde Harsenhorst en Niek Edeling, en een optreden van Ronald Baksteen. De middag begon met een rondwandeling door de Hatertse Vennen waarbij tien volle zakken met zwerfafval, toch al gauw zo’n 50 kilo troep, uit de natuur en langs de wegen door het bos werden gehaald. Het was leuk om te doen en het bier, het eten en de muziek smaakten nog beter na afloop!

Fotografe Marja Hakkoer maakte prachtige foto’s, een selectie vind je hieronder:

Foto bovenaan dit bericht: Lucy Holl

Het is vandaag exact vier weken geleden dat ik – uitgezwaaid door mijn dochter en haar gezinnetje – met een blij hoofd mijn Walk of Wisdom in gang zette. Ik had er eerder dit jaar tijdens een stiltewandeling al aan geroken en nu ging ik ‘voor het echie’. Het plan was op 11 mei me weer te melden in de Stevenskerk. En dat is gelukt.

Tot mijn grote verrassing stond mijn hartsvriendin mij die vrijdag op de Waalkade op te wachten. Aan haar zijde strompelde ik de laatste meters naar de Stevenskerk. De ongekende hitte tijdens de eerste wandeldagen en de toch wel lange afstand die laatste dag hadden me een beetje gesloopt.

Maar veel zwaarder woog het gelukzalige gevoel in mijn hoofd dat ik iets heel bijzonders had meegemaakt. Zes dagen was ik alleen op pad en geen moment had ik me ‘allenig’ gevoeld. De dagen vulden zich met ogenschijnlijk minuscule zaken – een waarneming in de natuur, een fijn gesprek, een relativerend inzicht – die met elkaar uitgroeiden tot een kostbaar juweel.

Hoe vaak gebeurde het niet dat ik na een mooie vakantie binnen de kortste keren alweer in de dagelijkse sleur belandde? Voordat je het wist overheerste de stress je leven alweer, zat je opnieuw in de voortrazende trein. Daar leek geen ontkomen aan. Maar dat proces voltrok zich niet na de Walk of Wisdom. Het voelt alsof ik gereset ben; op een nieuw spoor ben gezet. En dat spoor slingert zich over wegen die verrassend goed begaanbaar blijken te zijn. Met als gevolg dat de kalmte overheerst.

Het proces diende zich al aan tijdens de voorbereidingen. De pelgrimsveter in het startpakket droeg ik gelijk om mijn pols. Zo was het plan voor de Walk of Wisdom voortdurend zichtbaar aanwezig. Ik vertelde er over aan vrienden en bekenden en onderwijl begon ik in mijn leven al zaken te filteren. Voorzichtig begon ik de focus te verleggen naar zaken die er voor mij echt toe doen. Tijdens de Walk of Wisdom heeft dat proces zich versterkt.

En dat was natuurlijk ook helemaal niet zo moeilijk. Tijdens die wandeldagen ben je – offline – verlost van alle dagelijkse hypes die de hedendaagse mens overspoelen. Het leven is lachwekkend eenvoudig. Het vinden van de juiste route, het op peil houden van de watervoorraad tijdens de hitte, de zoektocht naar je slaapplek, je fysieke conditie in de gaten houden: veel gecompliceerder is het allemaal niet. Hoe heerlijk is dat!

Kleine pareltjes

Nu vier weken later zijn het nog steeds van die kleine pareltjes – geen dag verliep zonder – die mij te binnen schieten. De vriendelijke eigenares van het lunchcafé in Grave die per se zelf mijn waterfles wilde vullen: ‘Je kunt dat wel doen in het toilet maar ik gooi er voor jou wat ijsklonten bij in’. De levenslustige 85-jarige Nijmegenaar op het terras nabij de Hatertse Vennen die op zijn manier – met een handkus – afscheid nam omdat hij zo had genoten van ons gesprek over het belang van bewegen. Het ontroerende verhaal van de bijna 80-jarige boer die mij uitnodigde naast hem te komen zitten op de voederbaal. Kon ik wat uitrusten en een praatje met hem maken. Wijzend naar het voortwoekerende onkruid en de zooi alom, vertrouwde hij me toe: ‘Ik kan het niet meer bijhouden allemaal, mijn vrouw zit al twee jaar in een verpleeghuis in Grave. Lopen lukt me niet meer zo goed maar ik fiets wel iedere dag twee keer naar haar toe. Nu met die hitte op aangepaste tijden, ’s morgens vroeg en ’s avonds, anders red ik het niet.’ Mijn pad vervolgend tel ik mijn zegeningen en verheug me op de volgende stop.

Heel verrassend was de kennismaking op Hemelvaartsdag met Barbara, Saskia en Henk uit Nijmegen. Ik wandelde die dag van Ravenstein naar Bergharen en op het traject Leur-Bergharen kwamen we elkaar diverse keren tegen. Dat klinkt gek, maar een mens loopt weleens verkeerd en dan moet je weer terug. Op die manier moet je iemand die je eerst voorbij liep soms opnieuw inhalen. Barbara liep de Walk of Wisdom met haar hulphond Zwiebo die haar begeleidt vanwege haar epilepsie. Maar Zwiebo wordt te oud voor zijn werk, moet binnenkort met pensioen. Daarom wilde Barbara nog éen keer iets bijzonders doen met haar trouwe vriend en ze koos voor het lopen van de Walk of Wisdom. Afzonderlijk van elkaar reageerden buurtgenoten Saskia en Henk op een oproep van Barbara in een buurtkrant: ‘Wie is er bereid met mij de uitdaging van de Walk of Wisdom aan te gaan?’ En zo is het gegaan.

Het verhaal van Barbara ontroerde me zo dat ik haar een geluksengel aanbood. Die had ik op zak voor bijzondere ontmoetingen. Als dat dit niet was! Barbara heeft de tocht vervolgd met mijn geluksengel aan de pelgrimsveter om haar hals. Met het verhaal van dit speciale drietal in mijn hoofd wandelde ik verder naar mijn slaapadres. Ik was er zo vol van dat ik niet na kon laten het te delen met mijn gastvrouw van het Vrienden op de Fietsadres. ‘Maar die mensen met die hond komen óók bij ons overnachten’, was haar reactie. Dat was natuurlijk hilarisch. ’s Avonds zijn we met z’n viertjes (en Zwiebo uiteraard) uit eten geweest in Bergharen. Op de fiets – ons gastadres stelde er vier beschikbaar – reden we naar het eettentje. Wat was dat fijn. Want met voeten die erom smeken na een lange wandeldag even met rust gelaten te worden is zo’n fietsritje een verademing.

Superplek

De verhalen in mijn hoofd rijgen zich aaneen. Ik heb het nog niet eens gehad over mijn superplek in de Hatertse Vennen. Wat is het mooi als mensen bereid zijn hun weelde in de natuur met je te delen! En wat te zeggen van de buitengewone, imponerende overnachtingslocatie in Ravenstein? En overal ontdekte ik weer nieuwe verhalen en vaak werden ze me ook verteld. Steeds opnieuw raakte ik onder de indruk en groeide het besef dat – of je nu rijk bent of arm – het leven niemand ongemoeid laat.

Tijdens mijn zesdaagse heb ik internet geen dag gemist. En inmiddels weken later alweer is mijn oude verslaving aan ‘Pauw’ op de late avond nog steeds overwonnen. Ik laat me nu op dat tijdstip inspireren door een goed boek. De Walk of Wisdom heeft mij geleerd de dingen die mij wezenlijk wat brengen te herontdekken en leidraad te doen zijn in mijn leven.
Ook heeft de Walk of Wisdom mij weer eens indringend doen beseffen hoe rijk mijn leven is. Zelfs of misschien wel juist vanwege mijn eenvoudige appartement (met een schitterend uitzicht op de rivier, dat wel) vier hoog. Met warme mensen om mij heen, zinvolle bezigheden en een lijf dat nog altijd topfit is, tel ik dankbaar mijn zegeningen. Dat klinkt misschien vroom, maar dat is wel wat ik voel.

Mieke Kleinleugenmors

Als pelgrim heb ik de wens om mezelf te ontmoeten. Waar kan dat beter dan in de rust van de natuur? Kan ik met mezelf uit de voeten als het lastig wordt of als ik door emoties overweldigd raak?

Best spannend om alleen op pad te gaan, op mezelf aangewezen. Geen escapes om snel naar iemand anders te rennen in het geval dat……

‘Veel omgevallen bomen in het Reichswald’, aldus het actuele routenieuws.

Al een aantal uren ben ik onderweg deze dag. Ik ben nog niemand tegen gekomen in dit grote bos.
En dan komen ze: op één pad kom ik die omgevallen bomen tegen. Wat te doen?: ‘Dit is makkelijk, ik kan er overheen’. De volgende kan ik onderdoor gaan. Tja en dan een paar dicht achter elkaar.
Hier is geen pad omheen te zien, ik kan er niet overheen en niet onderdoor. Ik bekijk de situatie rustig, er is totaal geen paniek! Ik stap het kreupelhout in en zoek mijn weg er doorheen. Na een poosje ben ik terug op het pad.

Wat ik meeneem? Als ik obstakels tegenkom, op welke manier dan ook, heb ik altijd een keuze wat ik er mee doe: ik kan er omheen, ik kan er overheen stappen of ik kan er onderdoor gaan.

Annelies Hoefsloot

Hans Peerden
Hans Peerden

Bestuurslid Hans Peerden in Schotland

Aanstaande zondag is de tweede stiltewandeling in de serie ‘de Walk of Wisdom in een jaar rond’ (link). Het is inmiddels ook de tweede keer dat we als stichting deze bezinningsronde aanbieden. Een interview met ons bestuurslid Hans Peerden, die vorig jaar de hele serie meeliep.

Wat trekt jou aan lopen in stilte met elkaar?
“Door stil te zijn, kan ik veel meer ervaren wat er om me heen gebeurt. Dan zie en hoor ik beter en beleef ik de natuur sterker. Het opmerkelijke is dat juist doordat er mensen om me heen lopen ik meer ervaar dat het stil is, omdat je het zo met elkaar hebt afgesproken. Ik loop vaak alleen in de natuur en dan is het ook stil, maar ben ik me er veel minder van bewust.

De Walk of Wisdom is voor mij een bijzondere, integere vorm van zoeken naar een goede omgang met de wereld om mij heen. Dat zijn mensen, dat is de natuur, dat is wat er in het verleden is gebeurd en hoe onze wereld zich ontwikkelt. Net als veel anderen maak ik mij zorgen over het voorop stellen van het individu en de dominantie van winst en efficiëntie. Dat vind ik een verlies in de relatie met de ander en mijn relatie met het leven.

Leven heeft voor mij een overstijgende waarde. Een waarde die ik telkens wil onderzoeken en uitdragen naar anderen. Deze stiltewandelingen zijn voor mij een goede manier om dat te doen en om mee te zorgen dat ook anderen dat ervaren. De prachtige route nodigt hier zeker voor uit.”

Hoe vond je dat de eerste ‘Walk of Wisdom in een jaar rond’ ging?
“De mensen die het eerste jaar deelnamen, waren positief en enthousiast. De intentie van de Walk of Wisdom van verbinding met de natuur en de mensen om je heen, kwam goed naar voren. Voor de deelnemers heeft dat een duidelijke meerwaarde. Het was voor sommigen ook een prettige manier om een stuk mee op te trekken en zo kennis te maken met de WoW.

Door het jaar heen hebben we daarnaast mooi verschillend weer gehad, soms te koud, soms te warm, vaak prachtig zonnig. Door verschillende mensen zijn er thema’s ingebracht, die aansloten bij de route of die periode. Hierdoor heb ik zelf ervaren dat de WoW meer is dan alleen een wandelroute.”

Hoe kijk je aan tegen de toekomst van de bezinningsronde?
“Ik zie in de stilteronde een mogelijkheid van een jaarlijks ritueel. Het is mooi om in deze vorm de route in een jaar achter elkaar te lopen en de routedelen aaneen te laten sluiten. Het heeft een eigen betekenis naast het dagen achter elkaar lopen. Wat dat betreft zal ook komend jaar vermoed ik ook wel goed ‘lopen.’

Ik ben benieuwd of deze vorm van beleven inderdaad een ritueel kan worden en of er nieuwe mensen geïnteresseerd raken.”

De volgende stiltewandeling is op zondag 10 juni: link.

 

Mijn Walk of Wisdom

Als je het pelgrimeren een keer hebt ervaren, ben je verslaafd…. Ja, na drie keer Santigo de Compostela via de Camino Frances en de Camino Portugese zocht ik het nu dichter bij huis. Van een kennis kreeg ik een wandelkrant waarin de Walk of Wisdom beschreven werd. En ik dacht meteen YES, die is voor mij. Startpunt Nijmegen kwam mooi uit omdat ik samen met mijn zus wilde lopen. Zij komt uit het zuiden, ik uit het noorden en wij ontmoeten elkaar in het midden.

Op 20 april zijn wij gestart. Na een allerhartelijkst ontvangst in de Stevenkerk gingen wij op pad. Enkel voor de eerste nacht had ik een overnachting geboekt. Pelgrimeren is voor mij loslaten en erop vertrouwen dat het goed komt. En het kwam goed.

Mijn poging om voor de 2e nacht een B&B in Milsbeek te boeken lukte niet echt. De eerste ging op vakantie, de tweede was vol, maar had wel goede tips voor alternatieven. Zo zijn wij op Camping Klein Amerika in Groesbeek terechtgekomen. Iets af van de route, maar dat hoort erbij. Een prachtige kleine camping, waar wij overnachtten in de podge, een klein, allerliefst houten huisje. Het probleem met het avondeten werd snel opgelost. De campingeigenaar stookte zijn houtovens op om pizza te bakken. ’s Ochtends werd het ontbijt in een mandje gebracht en wij konden met uitzicht op het Reichswald de dag beginnen. Het was echt genieten en bevestigde maar weer eens: laat het los en het komt goed.

De volgende twee overnachtingen in Overasselt en in Ravenstein waren sneller geregeld.

Dinsdag 24 april liepen wij tot Winssen. Wij wilden stoppen in Deest, maar er was geen bed. Ook in Winssen lukte het niet. Eentje zat vol, de andere nam de telefoon niet op en ik sprak een boodschap in.

Toen hebben wij gezegd: ‘Of zij reageren tot wij bij de bushalte zijn, anders nemen wij de bus naar Nijmegen en gaan naar huis’. Net bij de halte aangekomen kwam de bus, alsof het zo heeft moeten zijn. Wij zijn ingestapt en hebben in Nijmegen ieder de trein naar huis genomen.
Wij hadden beiden het gevoel: het is goed zo, ook zonder de laatste kilometers.

De wandeling heeft mij goed gedaan. Dan merk ik vooral in de weken daarna. Ik ben weer opgeladen, heb mijn caminoglimlach weer op mijn gezicht en kan alles weer aan.

Sabine Juckenack

Foto: Overnachten in een podge.