Ik neem je mee in de verhalen van alle dag, schrijft Hilde. Er zijn zoveel gebeurtenissen die verteld willen worden. Wonderen op aarde. Hieronder haar verhaal waarin ze ons meeneemt op pelgrimsroute. Enjoii… Lieve groet Hilde.

Het is begin Februari wanneer hij bij ons aan de keukentafel zit. Het plan is om naar Santiago de Compostella te lopen. Maar de beperkingen rondom Covid-19 versperren hem al meer dan een jaar de weg. Wanneer hij dat vertelt plopt ze direct op in mijn hoofd. 
Ik voel een enthousiasme in me opkomen en kan het niet laten om het met hem te delen. Ik praat van de hak op de tak en struikel nog net niet over mijn eigen woorden: “Een vriendin van me heeft een gedeelte van dat pad gelopen. En m’n oom is maanden onderweg geweest vanuit huis. Ik heb er bewondering voor. Ik geloof niet dat ik dat ooit kan. En toch is er ergens een verlangen in mij om op stap te gaan. Er ligt al jaren een startnummer op me te wachten van de Walk of Wisdom. Even denken,…Ik werd 45,….het in 2017 gekocht. Die vriendin was er zo enthousiast over. Ze zei dat ik bij haar moest komen slapen & dan zou ze me uitzingen bij m’n vertrek. Ik ben nooit gegaan.”
En dan stop ik met praten en onttrek mezelf aan het gezelschap. Er gebeurt van alles in m’n hoofd. Gedachten tuimelen over elkaar heen. Ik probeer ze te volgen. Nooit gegaan. Er kwam van alles tussen. Druk met de rollen die ik speel, handenvol met smoesjes, mensen die ziek werden & doodgingen. Dineke die er niet meer is maar dichterbij voelt dan ooit daarvoor. Angst vanwege mijn fysieke gesteldheid. Geen puf, onvoorspelbare pijn, vermoeid. Fibromyalgie die m’n leven het liefst wil beheersen maar dat ik weiger toe te staan. Ik pas me aan. Ik laveer. Ik kan niet anders. Ik luister naar m’n lijf. Mijn vrouw-zijn is de laatste jaren aan het emmeren. Nog meer onvoorspelbaarheid is een uitdaging waar ik langzaam aan m’n hand niet meer voor omdraai. Maar hoe zou dat zijn als ik onderweg ben? 
Is dit dan het moment dat ik de Walk of Wisdom ga lopen? Voor ik besef dat ik mezelf die vraag stel voel ik een jubel in mijn buik en een diepe ja in mijn hart. Het is tijd dat ik mijn lichaam ga vieren. Stap voor stap,… voor stap,…voor stap,… voor stap. 

De natuur zal me dragen.