Nadat Joke thuiskwam van haar 5-daagse pelgrimstocht moest ze haar gedachten op papier kwijt. Het was zo overweldigend en fantastisch geweest. Dat gevoel wilde ze zo graag vasthouden:

Ik ben ver buiten mijn zogenoemde comfortzone gegaan. Ik ben in het diepe gesprongen. We hebben in stilte gelopen en ik heb ook in stilte gehuild. Dat laatste heb ik ook, meer dan me lief is, in gezelschap gedaan en dat kon gewoon. Bij allemaal onbekenden, met ieder zijn eigen verhaal. Begrip voor elkaar, luisteren naar elkaar. We hebben veel hoogteverschillen overwonnen, maar ik ben ook enorm de diepte in gegaan.

Er was respect voor elkaar, een helpende hand waar nodig, verbondenheid. Er werden oplossingen gezocht en gevonden. Ik heb een rugzak afgedaan, maar heb er nog vele te gaan, maar er is een begin gemaakt.


Ik heb prachtige mensen ontmoet. Onderweg heb ik vleugels gekregen. Kwam dat misschien door de Engelenkaartjes, die een extra dimensie aan de tocht gaven?
Ik heb mezelf verbaasd. Ik heb gelopen in extreme hitte.
Ik heb geprobeerd buiten te slapen. Helaas is dit niet gelukt door de muggen en de kou. Wel genoten van de prachtige sterrenhemel.
Ik heb mijn grenzen verlegd en ben er overheen gegaan. Ik heb hulp durven vragen en gekregen. Toen me hulp werd aangeboden, heb ik het ook kunnen accepteren. Dat is niet altijd makkelijk. Ook heb ik geleerd een compliment te ontvangen.

Ik heb genoten van de prachtige route, het heerlijke eten, de bijzondere overnachtingen.

De Walk of Wisdom is een levenspad, een heel mooi pad, wat nog specialer wordt door de ontmoetingen onderweg.

Ik ben blij en dankbaar dat ik deze uitdaging ben aangegaan. Deze ervaring heeft me rijker gemaakt en zal ik de rest van mijn leven koesteren.

Met dank aan Manja en Thomas, mijn medepelgrims en de mensen van onderweg.