Al honderden keren heeft Dineke de Velde Harsenhorst door de Ooijpolder bij Nijmegen gelopen, zaterdag liep ze daar bij haar start van de Walk of Wisdom en leek het ineens compleet nieuw terrein. De eerste etappe bracht haar in verbinding met alles om haar heen.

Tijdens de ceremonie voor haar vertrek zong ze het prachtige pelgrimslied dat ze al zo vaak voor andere pelgrims gezongen heeft. 

Lees het bijzondere verhaal dat ze schreef over haar eerste dag.

Ik loop en ik heb lief

Met die intentie ben ik vandaag begonnen aan de Walk of Wisdom. Een pelgrimstocht van 136 kilometer rondom Nijmegen. 

Dat avontuur begon vanmorgen met een vertrekceremonie voor Pelgrims, maar waar ook andere belangstellenden van harte welkom zijn. Zie voor data: http://walkofwisdom.org/

Zo´n ceremonie is een fijn moment van bezinning (of je nou gaat lopen of niet) rondom de intentie van de Pelgrim, Vrede, Wijsheid en de tocht zelf natuurlijk. Ik heb bij deze ceremonies al een aantal keren mijn lied ‘De Pelgrim’ ten gehore mogen brengen, samen met Niek Edeling. Niek weeft zijn magische mondharmonicaklanken door mijn gitaarspel en zang. Altijd een genot om te doen en volgens de luisteraars een genot om te horen.
 

Ook deze keer was ‘De Pelgrim’ present, maar nu vertrok ik dus zelf. En dat is toch echt anders. 

Opeens was ik deel van het geheel der Pelgrims en er was verbinding met de andere drie Pelgrims die ook gaan lopen (Zij vertrekken volgende week). Aan het eind van de ceremonie gaf ik mijn gitaar af, schreef mijn naam en Pelgrimsnummer (933) in het Pelgrimsboek, werd uitgezaaid en….. ik was op weg. 

Alleen.

Wonderlijk hoe zoiets vertrouwds als ‘wandelen’ vanaf stap één een totaal andere ervaring werd nu ik ja gezegd had tegen deze tocht. Hoe wonderlijk ook dat volledig bekend terrein, zoals de Waalstranden, de Groenlanden en de Bizonbaai, waar ik honderden keren gewandeld of gefietst heb, veranderden in nieuw terrein.

Hoe verrassend ook om op bekend terrein nieuwe paden te bewandelden: net dat ene paadje of die route dwars door de weilanden.
De ceremonie, het uitgezwaaid worden, op Pelgrimstocht zijn, de natuur, de stilte: het bracht me (in) Verbinding.

Verbinding met andere Pelgrims die mij voorgingen, ik liep in hun voetafdrukken.
Verbinding met alles om mij heen, met land en water, zon en wind. 

Met alles wat leeft, ademt en daardoor zo vanzelfsprekend liefheeft. 

De rups kruipt en heeft lief.

De boom staat en heeft lief.

De vogel vliegt en heeft lief.

De vis zwemt en heeft lief.

De mol graaft en heeft lief.

En ik….

Ik loop en ik heb lief.

 

 Dineke de Velde Harsenhorst