Ik kom op mijn wandeling vaak van die geschonden plekken tegen
met een kruisje, met een steen, met bloemen 
vaak onderweg verongelukte kinderen en jongeren
misschien moet ik daar eens een langere column over schrijven
over de dood die langs de weg loert

Voor een onbekend verongelukt kind

De beste slagwerkers  van de wereld vraag ik
Sla op de trom
Laat alle ramen trillen

De  beste trompettisten van de wereld vraag ik
Blaas de laagste tonen aan
En als er een God meelijden en erbarmen is vraag ik
lijd met ons

Er is een kind onder een vrachtwagen
te pletter gereden
Een jongentje van zeven
Voor het eerst alleen met zijn zusje naar school
Minder dan een seconde zag niemand
Nergens een beschermengel

Nu liggen er bloemen
Nu branden er kaarsen
Nu liggen er kaarten

Een kind is dood
Een kleinkind
Ieder dood kind is er een teveel
Waar dan ook

De beste slagwerkers van de wereld
De beste trompettisten ter wereld
Vraag ik om in memoriam eer te brengen aan dit kind.

Voor altijd zal deze plek een schuldige plek zijn.

Een jongen van zeven kwam om onder een optrekkende vrachtwagen bij tramhalte Vuurplaat.Het zag er om 09.00 uur zwart van mensen. Wat was er gebeurd? Een overval, terroristische daad? De lucht is vol bedreiging. De tram stopte op bevel van de politie urenlang hier niet. Later in de ochtend hoorde ik van de gebeurtenis, de zwarte gebeurtenis. In de namiddag stopte de tram weer. Het leven leek weer door te gaan. Ik stapte uit, kocht zonnebloemen en legde ze bij de bloemen die er al waren, de lichtjes en de kaarten.

Hoe verwerk je…..wordt me vaak gevraagd. Onder meer zo: bloemen leggen stil zijn praten met mensen die er ook stonden en schrijven. Morgen moet ik spreken voor 750 hulpverleners in de palliatieve zorg in Vlaanderen over ouderen en verlies. Als dit kind  je kleinkind is…… wat kan ik dan zeggen. Ik neem dit mee van Rotterdam naar Turnhout en begin mijn voordracht met dit verhaal en dit in memoriam.

Marinus van den Berg